Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
3

31No niin mitä hyötyö on olla jevreinä? Ta onko laitaleikkaukšešta mitä hyötyö? 2Ka äijän, kaikenmoista. Enšimmäkši še, jotta juuri jevreilöillä Jumala anto oman šanah. 3Ta vaikka eryähät jevreit ei ušottu, niin tarkottauko heijän epäuško šitä, jotta Jumalah niise ei voi uškuo? 4Ei šuinki! Vaikka kaikki ihmiset oltais valehtelijat, Jumalah voit aina uškuo. Šiih nähen Pyhissä Kirjutukšissa on šanottu:

– Šie pakajat oikeita,

ta Šie voitat suutušša.

5No kun miän viärämielisyš tuonou näkyvih Jumalan oikiemielisyön, niin mitäpä myö šiih šanomma? Onko Jumala viärämielini – pakajan täššä nyt niin kuin ihmiset paissah – kun työntäy vihan miän piällä? 6Ei šuinki! Kun Jumala ois viärämielini, niin mitein Hiän vois suutie tätä muailmua? 7Ka kun miun valehen rinnalla tullou Jumalan kunnivokši näkyvih tositieto Häneštä, niin mintäh milma šilloin suutitah riähkähisenä? 8Kun valeh tois Jumalalla kunnivuo, niin šilloin vois ajatella: «Ruatakka vain pahua, niin šiitä koituu hyvyä». Muutomat miän haukkujat šanotah, jotta noin myö pakajammaki. Ka nuo ihmiset kyllä šuahah oikie suutu.

Koko muailma on viäräššä

9Mitäpä šilloin? Olemmako myö, jevreit, muita parempie? Emmäi yhtänä. Olen jo šelittän, jotta kaikki, niin jevreit kuin muutki rahvahat, ollah riähän vallašša. 10Onhan Pyhissä Kirjutukšissa šanottuki jotta:

– Ei löyvy ihmistä, ken ois Jumalan šilmissä oikie, ei yhtäkänä,

11ei ole ni ainutta, ken malttais,

ei ketänä, ken eččis Jumalua.

12Kaikin on jätetty Jumala, kaikista on tullun kelvottomie.

Ei ole ketänä, ken ruatau hyvyä, ei ni ainutta.

13Heijän kero on kuin avattu kalma,

heijän kieli pakajau valehta.

Huulien takuana heilä on mavon myrkkyö,

14heijän šuušša on vain karkieta kiroušta.

15Hyö ollah poikkoit toisie tappamah,

16hävityštä ta kurjutta jiäy hiän jälkeh.

17Rauhan tietä hyö ei tiijetä,

18Jumalua hyö ei varata.

19Myö tiijämmä, jotta mitä Sakona pakajau, šen še pakajau niillä, kellä še on annettu. Näin kaikkien šuut pannah umpeh, ta koko muailma on viäräpiä Jumalan ieššä. 20Eihän ole šemmoista ihmistä, ken šuattais täyttyä kaikki Sakonan käšyt ta niin kelpuais Jumalalla. Sakonan kautti ihmini tulou tietämäh, jotta on riähkähini.

Jumalalla kelpuau še, ken uškou

21A nyt, miteinpäš ihmini kelpuau Jumalalla? Niin kuin Sakona ta Jumalan viessintuojat šanotah, še ei tapahu Sakonan käškyjä täyttämällä, 22vain uškomalla Iisussah Hristossah. Jokahini, ken uškou, kelpuau Jumalalla. Ihmisien välillä ei ole šentäh mitänä eruo, 23kun kaikki on riähkäyvytty eikä kellänä ole jumalallista valuo. 24Jumala kuitenki armahtau heitä, ta hyö kelvatah Jumalalla ilmain omie ruatoja. Onhan Hristossa Iisussa piäštän hiät riähän vallašta. 25Jumala anto Iisussan uhriksi, jotta vois tämän uhrin kautti šovittua ihmiset Iččeh kera. Hristossan Iisussan Veri tuou proškenjan niillä, ket ušotah. Näin myö niämmä, mitein Jumala on oikiemielini. Männehinä aikoina Hiän šieti riähkie kurittamatta niistä, 26a nyt miän aikana Hiän anto Iisussan Hristossan uhriksi kaikkien riähkien puolešta. Täštä myö niämmä, jotta Jumala on Iče oikiemielini ta jotta Hänellä kelpuau še, ken uškou Iisussah.

27Onko šilloin ihmisellä mitänä, mistä kehuo iččieh? Ei ole. Kehumisen šyyn hävitti Sakona. Mi Sakona? Šekö, mi vuatiu ruatoja? Ei, kun še, mi käšköy uškuo. 28Myö niätšen kačomma, jotta ihmini kelpuau Jumalalla ušon kautti, ilmain Sakonan vuatimie ruatoja. 29Onko Jumala yksistäh jevreijen Jumala? Eikö Hiän ole toisienki kanšojen Jumala? Tietyšti heijän niise, 30šentäh kun Jumala on yksi ta ainut. Hänellä kelvatah laitaleikatut šamoin kuin laitaleikkuamattomat vain heijän ušon takie. 31Hävitämmäkö myö Sakonan, kun näin ylennämmä uškuo? Emmä šuinki, a myö tovissamma, jotta Sakona on voimašša.

4

Aprahamin uško

41Mitä myö voimma šanuo Aprahamista, miän rahvahan kantatuatošta? Mitein hänellä kävi? 2Kun Aprahami lienöy kelvannun Jumalalla omien ruatojen tähen, hiän voit olla ylpienä, vain ei kuitenki Jumalan ieššä. 3Vet Pyhät Kirjutukšet šanotah näin: «Aprahami uško Jumalan lupaukšeh, ta šentäh hiän kelpasi Jumalalla». 4Ruatajalla makšetah palkka ruatojen mukah, eikä armošta. 5Kun kellä ei olle hyvie ruatoja, no hiän uškou Jumalah, niin šemmoni ihmini kelpuau Jumalalla ušon takie. Jumala še luatiu jumalattoman Ičelläh kelpuavakši. 6Tätä šamua pakajau čuari Tuavitta, konša šanou ošakkahakši šemmoista ihmistä, kumpani kelpuau Jumalalla ruatoloih kaččomatta. Hiän šanou näin:

7– Ošakkahat ollah ne, kenen pahat ruavot on prostittu

ta kenen riähät on katettu.

8Ošakaš on še ihmini, kumpasen riähkie Hospoti

ei pie luvušša.

9Onko tämä hyvä oša tarkotettu yksistäh laitaleikatuilla vain laitaleikkuamattomilla niise? Pyhistä Kirjutukšista myö lukima: «Aprahami kelpasi Jumalalla ušon takie». 10Konša še oli? Oliko Aprahami šilloin laitaleikattu? Ei ollun, hiän oli vielä laitaleikkuamatoin. 11Kun hiän jälešti šai laitaleikkaukšen, še oli merkkinä šiitä, jotta jo ennein šitä Jumala hyväkšy hänet ušon tähen. Näin Aprahamista tuli kaikkien niijen tuatto, ket ušotah ta šentäh kelvatah Jumalalla, vaikka heitä ei ole laitaleikattu. 12Šamoin Aprahami on laitaleikattujenki tuatto, kun hyö aššuttanneh šitä ušon tietä, mitä miän tuatto Aprahami aštu, konša oli vielä laitaleikkuamatoin.

Uško ta Jumalan lupauš

13Jumala lupasi Aprahamilla ta hänen jälkiläisillä perinnökši koko muailman – ei šentäh, kun Aprahami eli Sakonan mukah, vain šentäh kun Jumala hyväkšy hänet ušon takie. 14Niätšen kun tämä lupauš perinnöštä kuuluis vain niillä, ket eletäh Sakonan mukah, niin šilloin uško ois tyhjä ta lupauš ei merkiččis mitänä. 15Sakonan rikkomini noššattau Jumalan vihan; ka kun Sakonua ei ole, ei ole šen rikkomistaki.

16Niin jotta kaikki rippuu ušošta. Jumalan lupauš käypi toteh ušon kautti šentäh, kun še on Hänen lahja. Lupauš on voimašša ta kuuluu kaikilla Aprahamin jälkiläisillä, ei vain niillä kellä on Sakona, a niillä niise, kellä on Aprahamin uško. Aprahami on miän kaikkien tuatto, 17niin kuin Pyhissä Kirjutukšissa Jumala šanou häneštä: «Mie olen luatin šiut monien kanšojen tuatokši». Täh Jumalah Aprahami uško, Häneh, kumpani elävyttäy kuollehet ta kuččuu olomattomat olomah. 18Aprahami toivo, jotta šuau lapšen, vaikka toivuo ei ollun. Hiän uško, jotta häneštä tulou monien kanšojen kantatuatto näijen hänellä šanottujen šanojen mukah: «Šiula tulou ylen äijän jälkiläisie». 19Hiän lujašti uško näih šanoih, vaikka hiän, läššä šatavuotini, tiesi, jotta hänen runkonvoimat on šammuttu ta Sarran kohtu on jo kuivan. 20Aprahami ei mänettän uškuo, ei epyällyn Jumalan lupaušta, vain pisy lujana ušošša ta anto Jumalalla kunnivon. 21Hiän oli varma, jotta Jumala voit ruatua šen, mitä oli luvannun. 22Šentäh Jumala hyväkšy Aprahamin hänen ušon tähen.

23Kuitenki näitä šanoja ei ole kirjutettu yksistäh Aprahamilla, 24kun meilä niise. Myöki kelpuamma Jumalalla, kun ušomma Häneh, ken noššatti kuollehista miän Hospotin Iisussan Hristossan. 25Jumala anto Hristossan kuolla miän riähkien takie ta noššatti Hänet kuollehista, jotta myö kelpuasima Jumalalla.

5

Myö pelaššumma Iisussan Hristossan Veren kautti

51Kun nyt Jumala hyväkšy miät, kumpaset ušomma, niin meilä on rauha Jumalan kera miän Hospotin Iisussan Hristossan kautti. 2Kun ušomma Hristossah, myö piäšemmä armollisen Jumalan luo, ta Hänen armošša myö nyt elämmäki. Myö olemma hyvillänä šiitä toivošta, jotta piäšemmä Jumalan taivahalliseh valoh. 3Ta vieläi muokista olemma mielissäh, šentäh kun tiijämmä, jotta muokat kašvatetah keštämistä, 4keštämini lujittau ihmisen luontuo ta luja luonto antau toivon. 5Eikä tämä toivo ole tyhjä, šentäh kun Jumala on antan meilä Pyhän Henken, ta Pyhä Henki täytti miän šytämet Jumalan tykkyämisellä.

6Kun myö olima vielä avuttomat, Hristossa kuoli Jumalan valiččomah aikah jumalattomien puolešta. 7Ollouko ketänä, ken tahtois kuolla kunnon ihmisen puolešta; hyvän ihmisen puolešta vielä voiski antua oman henken. 8Kuitenki Hristossa kuoli miän puolešta, konša myö olima vielä riähkähisie. Näin Jumala näytti, mitein Hiän meitä armaštau. 9Kun Hristossa omalla Verellä šai miät Jumalalla kelpuaviksi, niin šitä varmemmin Hiän pelaštau miät tulijašta vihašta. 10Kun kerran Jumalan Pojan kuoloma šovitti miät Jumalan kera, konša vielä olima Hänen vihollisie, niin tietyšti nyt Jumalan Pojan elämä pelaštau miät, kun šovinto on šuatu. 11Eikä täššä ole vielä kaikki. Myö šuamma kiittyä Jumalua miän Hospotista Iisussašta Hristossašta, kumpasen avulla piäsimä šopuh Jumalan kera.

Aatami ta Hristossa

12Yhen ainuon ihmisen, Aatamin, kautti muailmah tuli riähkä ta riähän kera kuoloma. Šiitä kuoloma tuli kaikkien ihmisien ošakši, šentäh kun kaikin on luajittu riähkyä. 13Tietyšti riähkä oli muailmašša jo ennein kuin Jumala anto Moissein kautti Sakonan. No konša Sakonua ei vielä ollun, niin šilloin riähäštä ei pietty lukuo. 14Kuolomalla oli kuitenki Aatamin ajašta Moissein aikah šuate valta kaikkih ihmisih, niihki, ket ei Aatamin tapah rikottu Jumalan käškyö. Näin Aatami vaikutti kaikkih, niin kuin myöhempäh tulija Hristossaki vaikutti kaikkih.

15Kuitenki pahanruannan ta Jumalan armon välillä on ero. Yhen ainuon ihmisen, Aatamin, pahanruanta toi monilla kuoloman. Jumalan armo ta Hänen lahja on kuitenki äijyä šuurempi. Yhen ainuon ihmisen, Iisussan Hristossan, armon takie Jumalan lahja tuli monien ošakši. 16Kuitenki yhen ihmisen riähän ta Jumalan lahjan välillä on ero. Yhen ihmisen riähän takie tuli suutu, ta suutun piätökšenä kuoloma. A Jumalan armon tähen monet ihmiset, vaikka hyö onki ruattu äijän pahua, kelvatah Jumalalla. 17Kuoloma piäsi halliččomah muailmašša yhen Ihmisen riähän takie. Ka äijyä varmemmin ne, ket šuahah ošakšeh šen šuuren armon ta lahjan, jotta kelvatah Jumalalla, ruvetah elämäh ta halliččomah yhen ihmisen, Iisussan Hristossan, tähen. 18Niin jotta yhen ihmisen pahanruanta toi kaikilla kuoloman. Šamoin Yhen Ihmisen hyvän ruavon takie kaikki ihmiset kelvatah Jumalalla ta heilä annetah elämä. 19Kun yksi ihmini oli tottelomatoin, monista tuli riähkähisie. No a kun Yksi totteli, monista tuli Jumalalla kelpuavie. 20Sakona tuli muailmah šitä varoin, jotta ihmiset šen kautti nähtäis, mitein šuurie riähkähisie hyö ollah. Ka missä riähkä kašvo šuurekši, šielä Jumalan armo kašvo vieläki šuuremmakši. 21Niin kuin riähkä halličči ta vei kuolomah, šamoin Jumalan armo halliččou ta viey ilmasenikuseh elämäh, šentäh kun miän Hospoti Iisussa Hristossa luati miät Jumalalla kelpuaviksi.