Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
2

Jumala suutiu oikein

21Suutitko šie toisie, ihmisrukka, ken lienetki? Šie toisen suutija et voi millänä puolistautuo. Toista suuties's'a suutit iččeš niise, šentäh kun ičeki ruat šitä šamua. 2Myö tiijämmä, jotta Jumalan suutu on oikie niillä, ket ruatah tuommosie ruatoja. 3Smietitkö šie, jotta šilma ei koše Jumalan suutu, kun iče ruat niitä ruatoja, kumpasista toisie suutit? 4Vain vähekšitkö šie Jumalan šuurta hyvyttä, šietämistä ta käršimistä? Etkö malta, jotta Jumalan hyvyš vetäy šilma kiäntymäh pois riähäštä? 5Ka šie olet kovašytämini etkä taho kiäntyö pois riähistä. Näin šie keryät iččeš piällä vihua Jumalan vihan päiväkši. Šilloin tulou näkyvih Jumalan oikie suutu. 6Šilloin Jumala makšau jokahisella hänen ruatoja myöte.

7Yhet vaipumatta ruatah hyvyä ta näin ečitäh Jumalalta tulijua kunnivuo ta kuolomattomutta. Heilä Jumala antau ilmasenikusen elämän. 8Toiset ajatellah vain iččieh ta tosišanoman tilašta totellah valehta. Hyö šuahah ošakšeh Jumalan šuuri viha. 9Muokat ta ahissuš vuotetah jokahista, ken ruatau pahua, enšiksi jevreilöitä ta šiitä muitaki rahvahie. 10Ka jumalallisen valon ta rauhan šuau jokahini, ken ruatau hyvyä, enšiksi jevreit ta šiitä muutki rahvahat. 11Jumalalla niätšen kaikki ihmiset ollah šamanarvosie.

12Ket on luajittu riähkyä Sakonua tuntomatta, ne hävitähki Sakonatta. A ket tunnetah Sakona ta luajitah riähkyä, niitä šen Sakonan mukah suutitah. 13Ei ne kelvata Jumalalla, ket vain kuunnellah Sakonan šanoja. Jumalalla kelvatah ne, ket eletäh Sakonan mukah. 14Toisenvieroset kanšat, kumpasilla ei ole Sakonua, luonnoštah ruatah, mitä Sakona vuatiu. Tällä keinoin hyö ollah iče ičelläh sakona, vaikka heilä ei Sakonua ni ole. 15Täštä näkyy, jotta Sakonan käšyt on kirjutettu heijän šiämeh. Šen tovistau heijän omahenki, šentäh kun heijän ajatukšet, konša viäritetäh konša puolissetah heitä. 16Tämä tulou näkyvih šinä päivänä, kuna Jumala tuou ihmisien peitošša pietyt mielet Iisussan Hristossan suutittavakši. Näinhän mie olen Hyvyä Viestie šanelleššani šanon.

Jevreit ta Moissein Sakona

17Šie šanot iččieš jevreiksi, šie piet kiini Sakonašta ta ylpeilet Jumalašta. 18Šie tiijät Hänen tahon ta maltat, mi on oikein, šentäh kun Sakona on šen šiula opaštan. 19Šie ušot, jotta olet šokeijen kulettaja ta pimieššä eläjien valo, 20tietämättömien kašvattaja ta lapšien opaštaja. Olet šiitä varma, šentäh kun šiula on Sakona ta ušot, jotta šiih on kirjutettu tositieto. 21Toisie šie opaššat, a mintähpä iččieš et opašša? 22Toisie šie kiellät, jotta ei šua varaštua, a iče varaššat. Šanot, jotta ei šua käyvä vierahih naisih, a iče käyt. Šie et voi šietyä valehjumalie, a mintähpä anaššat heijän pyhäköistä uartehie? 23Miteinpä šie, kumpani olet ylpie Sakonašta, häpyät Jumalua rikkomalla Sakonua. 24Pyhissä Kirjutukšissa šanotah: «Tiän takie toisenvieroset kanšat nakretah Jumalan nimie».

25Laitaleikkauš on hyövykši, kun šie elänet Sakonan mukah. Vain kun šie ruatanet Sakonua vaštah, niin šiun laitaleikkaušta niin kuin ei oiskana. 26Kun ken laitaleikkuamatoin elänöy Sakonan käškyjen mukah, niin eikö häntä pitäis pityä laitaleikattuna? 27Šemmoni laitaleikkuamatoin, kumpani eläy Sakonan käškyjen mukah, suutiu šiut. Vaikka šiula on kirjutettu Sakona ta šiut on laitaleikattu, niin kumminki šie rikot Sakonua. 28Tosi jevrei ei ole še, ken on jevrei piältä päin, ta oikie laitaleikkauš ei ole runkošša näkyjä merkki. 29Tosi jevrei on še, ken on jevrei šytämeltäh, ta oikie laitaleikkauš on šytämen laitaleikkauš. Šitä ei šua aikah Sakona vain Jumalan Henki. Tämmöni jevrei šuau passipot Jumalalta, ei ihmisiltä.

3

31No niin mitä hyötyö on olla jevreinä? Ta onko laitaleikkaukšešta mitä hyötyö? 2Ka äijän, kaikenmoista. Enšimmäkši še, jotta juuri jevreilöillä Jumala anto oman šanah. 3Ta vaikka eryähät jevreit ei ušottu, niin tarkottauko heijän epäuško šitä, jotta Jumalah niise ei voi uškuo? 4Ei šuinki! Vaikka kaikki ihmiset oltais valehtelijat, Jumalah voit aina uškuo. Šiih nähen Pyhissä Kirjutukšissa on šanottu:

– Šie pakajat oikeita,

ta Šie voitat suutušša.

5No kun miän viärämielisyš tuonou näkyvih Jumalan oikiemielisyön, niin mitäpä myö šiih šanomma? Onko Jumala viärämielini – pakajan täššä nyt niin kuin ihmiset paissah – kun työntäy vihan miän piällä? 6Ei šuinki! Kun Jumala ois viärämielini, niin mitein Hiän vois suutie tätä muailmua? 7Ka kun miun valehen rinnalla tullou Jumalan kunnivokši näkyvih tositieto Häneštä, niin mintäh milma šilloin suutitah riähkähisenä? 8Kun valeh tois Jumalalla kunnivuo, niin šilloin vois ajatella: «Ruatakka vain pahua, niin šiitä koituu hyvyä». Muutomat miän haukkujat šanotah, jotta noin myö pakajammaki. Ka nuo ihmiset kyllä šuahah oikie suutu.

Koko muailma on viäräššä

9Mitäpä šilloin? Olemmako myö, jevreit, muita parempie? Emmäi yhtänä. Olen jo šelittän, jotta kaikki, niin jevreit kuin muutki rahvahat, ollah riähän vallašša. 10Onhan Pyhissä Kirjutukšissa šanottuki jotta:

– Ei löyvy ihmistä, ken ois Jumalan šilmissä oikie, ei yhtäkänä,

11ei ole ni ainutta, ken malttais,

ei ketänä, ken eččis Jumalua.

12Kaikin on jätetty Jumala, kaikista on tullun kelvottomie.

Ei ole ketänä, ken ruatau hyvyä, ei ni ainutta.

13Heijän kero on kuin avattu kalma,

heijän kieli pakajau valehta.

Huulien takuana heilä on mavon myrkkyö,

14heijän šuušša on vain karkieta kiroušta.

15Hyö ollah poikkoit toisie tappamah,

16hävityštä ta kurjutta jiäy hiän jälkeh.

17Rauhan tietä hyö ei tiijetä,

18Jumalua hyö ei varata.

19Myö tiijämmä, jotta mitä Sakona pakajau, šen še pakajau niillä, kellä še on annettu. Näin kaikkien šuut pannah umpeh, ta koko muailma on viäräpiä Jumalan ieššä. 20Eihän ole šemmoista ihmistä, ken šuattais täyttyä kaikki Sakonan käšyt ta niin kelpuais Jumalalla. Sakonan kautti ihmini tulou tietämäh, jotta on riähkähini.

Jumalalla kelpuau še, ken uškou

21A nyt, miteinpäš ihmini kelpuau Jumalalla? Niin kuin Sakona ta Jumalan viessintuojat šanotah, še ei tapahu Sakonan käškyjä täyttämällä, 22vain uškomalla Iisussah Hristossah. Jokahini, ken uškou, kelpuau Jumalalla. Ihmisien välillä ei ole šentäh mitänä eruo, 23kun kaikki on riähkäyvytty eikä kellänä ole jumalallista valuo. 24Jumala kuitenki armahtau heitä, ta hyö kelvatah Jumalalla ilmain omie ruatoja. Onhan Hristossa Iisussa piäštän hiät riähän vallašta. 25Jumala anto Iisussan uhriksi, jotta vois tämän uhrin kautti šovittua ihmiset Iččeh kera. Hristossan Iisussan Veri tuou proškenjan niillä, ket ušotah. Näin myö niämmä, mitein Jumala on oikiemielini. Männehinä aikoina Hiän šieti riähkie kurittamatta niistä, 26a nyt miän aikana Hiän anto Iisussan Hristossan uhriksi kaikkien riähkien puolešta. Täštä myö niämmä, jotta Jumala on Iče oikiemielini ta jotta Hänellä kelpuau še, ken uškou Iisussah.

27Onko šilloin ihmisellä mitänä, mistä kehuo iččieh? Ei ole. Kehumisen šyyn hävitti Sakona. Mi Sakona? Šekö, mi vuatiu ruatoja? Ei, kun še, mi käšköy uškuo. 28Myö niätšen kačomma, jotta ihmini kelpuau Jumalalla ušon kautti, ilmain Sakonan vuatimie ruatoja. 29Onko Jumala yksistäh jevreijen Jumala? Eikö Hiän ole toisienki kanšojen Jumala? Tietyšti heijän niise, 30šentäh kun Jumala on yksi ta ainut. Hänellä kelvatah laitaleikatut šamoin kuin laitaleikkuamattomat vain heijän ušon takie. 31Hävitämmäkö myö Sakonan, kun näin ylennämmä uškuo? Emmä šuinki, a myö tovissamma, jotta Sakona on voimašša.

4

Aprahamin uško

41Mitä myö voimma šanuo Aprahamista, miän rahvahan kantatuatošta? Mitein hänellä kävi? 2Kun Aprahami lienöy kelvannun Jumalalla omien ruatojen tähen, hiän voit olla ylpienä, vain ei kuitenki Jumalan ieššä. 3Vet Pyhät Kirjutukšet šanotah näin: «Aprahami uško Jumalan lupaukšeh, ta šentäh hiän kelpasi Jumalalla». 4Ruatajalla makšetah palkka ruatojen mukah, eikä armošta. 5Kun kellä ei olle hyvie ruatoja, no hiän uškou Jumalah, niin šemmoni ihmini kelpuau Jumalalla ušon takie. Jumala še luatiu jumalattoman Ičelläh kelpuavakši. 6Tätä šamua pakajau čuari Tuavitta, konša šanou ošakkahakši šemmoista ihmistä, kumpani kelpuau Jumalalla ruatoloih kaččomatta. Hiän šanou näin:

7– Ošakkahat ollah ne, kenen pahat ruavot on prostittu

ta kenen riähät on katettu.

8Ošakaš on še ihmini, kumpasen riähkie Hospoti

ei pie luvušša.

9Onko tämä hyvä oša tarkotettu yksistäh laitaleikatuilla vain laitaleikkuamattomilla niise? Pyhistä Kirjutukšista myö lukima: «Aprahami kelpasi Jumalalla ušon takie». 10Konša še oli? Oliko Aprahami šilloin laitaleikattu? Ei ollun, hiän oli vielä laitaleikkuamatoin. 11Kun hiän jälešti šai laitaleikkaukšen, še oli merkkinä šiitä, jotta jo ennein šitä Jumala hyväkšy hänet ušon tähen. Näin Aprahamista tuli kaikkien niijen tuatto, ket ušotah ta šentäh kelvatah Jumalalla, vaikka heitä ei ole laitaleikattu. 12Šamoin Aprahami on laitaleikattujenki tuatto, kun hyö aššuttanneh šitä ušon tietä, mitä miän tuatto Aprahami aštu, konša oli vielä laitaleikkuamatoin.

Uško ta Jumalan lupauš

13Jumala lupasi Aprahamilla ta hänen jälkiläisillä perinnökši koko muailman – ei šentäh, kun Aprahami eli Sakonan mukah, vain šentäh kun Jumala hyväkšy hänet ušon takie. 14Niätšen kun tämä lupauš perinnöštä kuuluis vain niillä, ket eletäh Sakonan mukah, niin šilloin uško ois tyhjä ta lupauš ei merkiččis mitänä. 15Sakonan rikkomini noššattau Jumalan vihan; ka kun Sakonua ei ole, ei ole šen rikkomistaki.

16Niin jotta kaikki rippuu ušošta. Jumalan lupauš käypi toteh ušon kautti šentäh, kun še on Hänen lahja. Lupauš on voimašša ta kuuluu kaikilla Aprahamin jälkiläisillä, ei vain niillä kellä on Sakona, a niillä niise, kellä on Aprahamin uško. Aprahami on miän kaikkien tuatto, 17niin kuin Pyhissä Kirjutukšissa Jumala šanou häneštä: «Mie olen luatin šiut monien kanšojen tuatokši». Täh Jumalah Aprahami uško, Häneh, kumpani elävyttäy kuollehet ta kuččuu olomattomat olomah. 18Aprahami toivo, jotta šuau lapšen, vaikka toivuo ei ollun. Hiän uško, jotta häneštä tulou monien kanšojen kantatuatto näijen hänellä šanottujen šanojen mukah: «Šiula tulou ylen äijän jälkiläisie». 19Hiän lujašti uško näih šanoih, vaikka hiän, läššä šatavuotini, tiesi, jotta hänen runkonvoimat on šammuttu ta Sarran kohtu on jo kuivan. 20Aprahami ei mänettän uškuo, ei epyällyn Jumalan lupaušta, vain pisy lujana ušošša ta anto Jumalalla kunnivon. 21Hiän oli varma, jotta Jumala voit ruatua šen, mitä oli luvannun. 22Šentäh Jumala hyväkšy Aprahamin hänen ušon tähen.

23Kuitenki näitä šanoja ei ole kirjutettu yksistäh Aprahamilla, 24kun meilä niise. Myöki kelpuamma Jumalalla, kun ušomma Häneh, ken noššatti kuollehista miän Hospotin Iisussan Hristossan. 25Jumala anto Hristossan kuolla miän riähkien takie ta noššatti Hänet kuollehista, jotta myö kelpuasima Jumalalla.