Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
7

Pelaššettujen joukko

71Tämän jälkeh nävin nellä anhelie. Hyö šeisottih muan nelläššä čupušša ta pijäteltih muan nellyä tuulta, jotta ei tuulis yli muan ta meren eikä yhtehkänä puuh. 2Nävin vielä yhen anhelin, kumpani nousi päivännoušušta päin ta kanto elävän Jumalan pečattie. Hiän karju kovalla iänellä noilla nellällä anhelilla, kumpasilla oli annettu valta hävittyä muata ta mertä. Hiän šano: 3«Elkyä hävittäkkyä muata, elkyä mertä elkyäkä puita, ennein kuin painamma pečatin miän Jumalan käškyläisien oččah».

4Mie kuulin pečatilla merkittyjen luvun. Pečatin šai šatanelläkymmentänellätuhatta, ta heitä oli kaikista Israelin heimoista: 5Juutan heimošta šai pečatin kakšitoistatuhatta, Ruviman heimošta – niise kakšitoistatuhatta, Gadan heimošta – kakšitoistatuhatta, 6Asirin heimošta – kakšitoistatuhatta, Neffalimin heimošta – kakšitoistatuhatta, Manassijan heimošta – kakšitoistatuhatta, 7Simeonin heimošta – kakšitoistatuhatta, Leevin heimošta – kakšitoistatuhatta, Issaharin heimošta – kakšitoistatuhatta, 8Savulonin heimošta – kakšitoistatuhatta, Joosefin heimošta – kakšitoistatuhatta ta Veniaminin heimošta – kakšitoistatuhatta.

9Tämän jälkeh nävin šuuren rahvašjoukon, niin šuuren, jotta kenkänä ei šuattan šitä lukie. Šiinä oli ihmisie kaikista maista, kaikista kanšoista ta heimoista, ta kaikista kielistä. Hyö šeisottih valtaistumen ta Vuonnan ieššä valkeissa vuatteissa, ta käsissä heilä oli pal'manokšie. 10Hyö karjuttih lujalla iänellä:

– Pelaššukšen tuou miän Jumala,

Hiän, kumpani istuu valtaistumella,

Hiän ta Vuonna!

11Kaikki anhelit šeisottih valtaistumen, vanhimpien ta nellän olijan ympärillä. Hyö heittäyvyttih očin valtaistumen eteh, kumarrettih Jumalalla 12ta šanottih:

– Amin.

Miän Jumalalla kuuluu kiitoš, jumalallini valo,

viisahuš ta passipot,

kunnivo, valta ta voima

aina ta ilmasen ijän!

Amin.

13Yksi vanhimmista kyšy miulta: «Ketä nämä valkievuattehiset ollah? Mistä hyö on tultu?» 14Mie vaštasin hänellä: «Tuattosen, šie šen tiijät». Hiän šano miula:

– Nämä on piäšty šuurešta ahissukšešta.

Hyö peštih omat vuattiet

ta valotettih ne Vuonnan Vereššä.

15Šentäh hyö ollah Jumalan valtaistumen ieššä

ta sluušitah Hänellä Hänen pyhäkojissa yötä päivyä.

A Hiän, kumpani istuu valtaistumella,

eläy hiän kera.

16Hyö ei enämpi tiijetä näläštä, ei janošta,

heitä ei enämpi polta päiväni eikä puahtava helle.

17Vuonna, kumpani on valtaistumen ieššä,

pitäy heistä huolta ta viey hiät elämän vejen hetteillä,

ta Jumala pyyhkiy heijän šilmistä kaikki kyynälet.

8

Šeiččemeš pečatti

81Konša Vuonna avasi šeiččemennen pečatin, taivahašša tuli hil'l'aista. Šitä kešti puolisen tuntie. 2Mie nävin, jotta niillä šeiččemellä anhelilla, mit šeisottih Jumalan ieššä, annettih šeiččemen torvie.

3Šiitä tuli vielä yksi anheli, še ašettu alttarin eteh kultani kuatelničča kiäššäh. Hänellä annettih äijän luatanua, jotta hiän panis šen luatanan yheššä Jumalan rahvahan malittujen kera kultasella alttarilla, mi oli valtaistumen ieššä. 4Luatanan šavu nousi anhelin kiäštä Jumalan eteh yheššä Jumalan rahvahan malittujen kera. 5Anheli otti kuatelničan, täytti šen alttarin tulella ta loi tulen alaš muan piällä. Ukkoni jyräsi, tulta iski ta mua järähteli.

Kuuši torvie

6Ne šeiččemen anhelie, kumpasilla oli šeiččemen torvie, varuštauvuttih puhaltamah torviloih.

7Enšimmäini anheli puhalti torveh. Šilloin tuli ruahta ta tulta ta niijen šejašša vertä, ta ne piekšettih muata. Kolmaš oša puista palo ta kaikki vihanta heinä palo.

8Toini anheli puhalti torveh. Mereh lykättih mi lienöy, mi oli kuin šuuri palaja vuara. Kolmaš oša mereštä muuttu verekši, 9kolmaš oša mereššä eläjistä kuoli ta kolmaš oša laivoista upposi.

10Kolmaš anheli puhalti torveh. Šilloin taivahašta kirposi šuuri tähti, mi oli tulešša. Še täytti kolmannen ošan virroista ta hetteistä. 11Tähen nimi oli Karkieheinä. Kolmanneš vesistä muuttu karkiekši kuin karkieheinä. Monet ihmiset kuoltih veještä, šentäh kun še oli tullun karkiekši.

12Nelläš anheli puhalti torveh. Šilloin kolmanneš päiväseštä, kolmanneš kuušta ta kolmanneš tähtilöistä šammu, niin jotta kolmanneš niijen valošta pimeni. Päivä muuttu kolmaš ošua himmiemmäkši, ta šamoin pimeni yö.

13Šiitä nävin yhen anhelin, kumpani lenti korkiella taivahan luašša. Mie kuulin, mitein še karju lujalla iänellä: «Kor'ahiset ne, ket eletäh muan piällä! Vielä kuuluu torvien iäni, vielä kolme anhelie puhaltau torveh.»

9

91Viiješ anheli puhalti torveh. Šilloin mie nävin, jotta taivahašta oli kirvonnun muah tähti. Tähellä annettih pohjattoman kaivon avuan, 2ta še avasi tuon pohjattoman kaivon. Kaivošta nousi šavuo niin kuin šuurešta kiukuašta, ta šavu pimenti päiväsen ta ilman. 3Šavušta levisi muan piällä rašvakattija, ta niillä annettih šama valta kuin on skorpioniloilla muan piällä. 4Rašvakattiloilla šanottih, jotta niijen ei šua pilata muan heinyä eikä mitänä vihantua eikä yhtänä puuta. Ne šuatih valta muokata vain niitä ihmisie, kellä ei ole očašša Jumalan pečattie. 5Heitäki rašvakatit ei šuatu tappua, vain piinata viisi kuuta. Tuška, min ne ihmisellä tuuvvah, on šamanmoini kuin skorpionin pisson tuška. 6Niinä päivinä ihmiset ečitäh šurmua, ka ei löyvetä. Heijän himottais kuolla, vain kuoloma pakenou heistä.

7Rašvakatit oltih šotah varuššettujen heposien näköset. Niillä oli piäššä kullanväriset venčat. Niijen nuamat oltih kuin ihmisen näkö, 8ta niillä oli pitkä tukka niin kuin naisilla. Niijen hampahat oltih kuin leijonan hampahat. 9Niillä oli rintašuojat, mit oltih kuin rautua. Niijen šiivistä läksi šemmoni jymineh kuin šotakärryistä, kumpasie monet heposet vejetäh täyttä laukkua. 10Niillä oli häntä ta hännäššä pissin niin kuin skorpioniloilla. Niillä oli valta kiušata ihmisie viisi kuuta. 11Niijen čuarina oli pohjattoman kaivon anheli, šen jevreinkielini nimi on Avaddon, kreikankielini Apollion9:11 Jevreinkielini nimi Avaddon merkiččöy «häviemini» ta kreikankielini Apollion merkiččöy «hävittäjä»..

12Enšimmäiseštä kor'ašta piäsimä. No šen jälkeh tulou vielä kakši kor'ua.

13Kuuvveš anheli puhalti torveh. Jumalan ieššä oli kultani alttari, ta mie kuulin iänen, mi tuli šen alttarin nelläštä šarvešta. 14Še iäni pakasi kuuvvennella anhelilla, mi šoitti torvie. Še šano näin: «Piäššä irti ne nellä anhelie, kumpaset ollah rauvoissa šuuren Jefrat-joven rannalla». 15Niin piäššettih irti ne nellä anhelie, kumpaset oltih valmehina tätä tuntie, päivyä, kuuta ta vuotta vaššen: niijen piti šurmata kolmaš oša kaikista ihmisistä. 16Niillä oli raččuväkie kakšikymmentätuhatta kertua kymmenentuhatta mieštä; mie kuulin heijän luvun.

17Mie nävin, jotta heposet ta račaštajat oltih tämmösie: račaštajilla oli tuliruškiet, šavunšiniset ta rikinkeltaset rintašuojat. A heposilla oli kuin leijonan piä ta niijen šuušta tuli tulta, šavuo ta rikin kačkuo. 18Näih kolmeh vahinkoh – tuleh, šavuh ta rikin kačkuh, kumpasie heposien šuušta tuli – kuoli kolmaš oša ihmisistä. 19Heposien voima oli niijen šuušša ta hännäššä. Hännät oltih kuin myrkkymavot, ta niillä oli piät, kumpasilla ne ruattih ihmisillä pahua.

20Loppuset ihmiset, mit ei kuoltu näih vahinkoih, ei kuitenki kiännytty pois omien käsien luajokšista. Hyö entiselläh kumarrettih piessoilla ta valehjumalilla, mit hyö oli luajittu kullašta, hopiešta, vašešta, kiveštä ta puušta. Ne ei voija nähä, ei kuulla, ei kävellä. 21Hyö ei kiännytty riähistä, ei heitetty ihmisien tappamista, ei tietovuintua, ei huorin elämistä, ei varaštamista.