Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
2

Kirjani Efessan uškojakunnalla

21«Efessan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kellä on oikiešša kiäššä šeiččemen tähtie ta ken kävelöy šeiččemen kultajalkasen lampun kešellä, šanou näin: 2Mie tiijän, mitein äijän šie ruavoit ta staraičit ta mitein keššit kaiken. Mie tiijän, jotta et voi šietyä pahoja ihmisie. Šie olet tarkkual'l'un niitä, ket šanotah iččieh apostoliloiksi, vaikka hyö ei ollaki šemmosie. Šie olet nähnyn, jotta hyö ollah valehtelijie. 3Keštyä šie niise šuatat, olethan joutun moneh vaivah Miun nimen takie etkä ole antan periksi. 4No šitä en šiušša hyväkšy, jotta šie et enämpi tykkyä, niin kuin enšin tykkäsit. 5Kačo, mitein loitoš olet joutun šiitä, mimmoni olit uškoh tultuo. Jätä riähäššä elämini ta myöššy ruatamah enši ajan ruatoja. Kun et kiäntyne, Mie rutto tulen šiun luo ta šiirrän šiun lampun paikaltah. 6Kuitenki ruat oikein šiinä, kun vihuat nikolajittojen2:6 Nikolajitat oltih uškojakunnalla vuarallini sekta. ruatoja, kumpasie Mie niise vihuan.

7Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla. Šillä, ken voittau, Mie annan šyyvvä elämän puušta, mi on Jumalan satušša.’»

Kirjani Smirnan uškojakunnalla

8«Smirnan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kumpani on Enšimmäini ta Viimeni, kumpani oli kuollut, vain nousi kuollehista, šanou näin: 9Mie tiijän šiun ruavot, ahissukšet ta mitein köyhä šie olet. Ka kuitenki šie olet pohatta! Mie tiijän, mitein šiušta paissah pahua nuo, ket šanotah iččieh jevreilöiksi. Šaatanan joukkuo hyö ollah, ei jevreilöitä! 10Elä yhtänä varaja šitä, mitä jouvut käršimäh. Juaveli kačo panou muutomie teistä tyrmäh, jotta näkyis keštäykö tiän uško, ta työ jouvutta kymmenekši päiväkši ahissukših. Pisy ušošša kuolomah šuate, niin Mie annan šiula voiton palkakši elämän.

11Kellä on korvat, millä kuulla, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla. Ken voittau, šillä ei tule toista kuolomua2:11 Toista kuolomua šelitetäh tämän kirjan kohašša 20:14..’»

Kirjani Pergamon uškojakunnalla

12«Pergamon uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kumpasella on molommilta puolin terotettu miekka, šanou näin: 13Mie tiijän šiun ruavot ta tiijän, jotta šie elät šielä, missä šaatanalla on valtaissuin. Kuitenki šie piet lujašti kiini Miun nimeštäni etkä ole kieltäytyn ušošta Miuh. Et ni šilloin kieltäytyn, konša Miun varma tovistaja Antippa tapettih tiän luona, šielä, missä šaatana eläy. 14Ka kaikkie en šiušša hyväkšy: šiun luona on šemmosie, ket eletäh Valaamin opaššukšen mukah. Hiän opašti Valakilla, mitein virittyä israelilaisilla anša. Hiän opašti heitä šyömäh valehjumalilla uhrattuo lihua ta elämäh huorin. 15Šamoin šiun joukošša on niitä, ket eletäh nikolajittojen opaššukšen mukah, kumpaista Mie vihuan. 16Niin jotta kiänny pois riähistä! Kun et kiäntyne, Mie tulen rutto šinne ta rupien šotimah heitä vaštah šuuni miekalla.

17Kellä on korvat, millä kuulla, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla. Ken voittau, šillä Mie annan šyötäväkši peitošša olijua taivahan mannua ta annan valkien kiven. Šiih kiveh on kirjutettu uuši nimi, kumpaista ei tunne kenkänä muu kuin šen nimen šuaja.’»

Kirjani Fiatiran uškojakunnalla

18«Fiatiran uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Jumalan Poika, kumpasella on šilmät kuin tulen liekkehet ta kumpasen jalat ollah kuin hehkuva vaški, šanou näin:

19Mie tiijän šiun ruavot, tiijän, mitein šie tykkyät, autat toisie, ušot ta tirpat. Viime aikoina olet ruatan vielä enämmän kuin alušša ruavoit. 20Ka šitä en šiušša hyväkšy, jotta voit šietyä tuota naista, tuota Jesavelie, kumpani šanou iččieh Jumalan viessintuojakši. Hiän niätšen opaštau ta muanittau Miun käškyläisie elämäh huorin ta šyömäh valehjumalilla uhrattuo lihua. 21Mie annoin hänellä aikua heittyä huoruinta, ka hiän ei tahton šitä lopettua. 22Avoi-voi häntä! Mie kuan hänet šijalla läsimäh ta kaikilla hänen kera kiimijillä annan šuuret muokat, kun hyö ei heitettäne omie ilkeitä hommie. 23Jesavelin lapšet Mie lyön kuolijakši. Kaikki uškojakunnat piäššäh tietämäh, jotta Mie olen Še, ken šieklou šytämet ta mielet. Mie annan jokahisella teistä hänen ruatojen mukah.

24Ka työ muut fiatiralaiset, ket että elä tuon opaššukšen mukah ettäkä ole omakšun šaatanan šyvempie tietoja, teilä Mie šanon: mitänä uutta takkua en pane tiän kannettavakši. 25Pitäkkyä kiini šiitä, mitä teilä on, kuni Mie en tule.

26Še, ken voittau, še, ken loppuh šuate eläy Miun tahon mukah, šillä Mie annan vallan hallita kanšoja. 27Hiän paimentau niitä rautasella šauvalla, hajottau ne palasiksi niin kuin šaviaštiet, niin kuin Mieki šain Tuatoltani vallan ruatua. 28Voittajalla Mie annan huomeneštähen.

29Kellä on korvat, millä kuulla, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

3

Kirjani Sardissan uškojakunnalla

31«Sardissan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kellä on Jumalan šeiččemen henkie ta šeiččemen tähtie, šanou näin: Mie tiijän šiun ruavot. Šie olet elävien kirjoissa, vain šie olet kuollut. 2Havaččauvu ta elävytä še, mi vielä on jälellä, kuni še ei kokonah kuole. Olen huomannun, jotta šiun ruavot ei olla Miun Jumalan tahon mukaset. 3Muissa, mitein kuulit šanan ta otit šen vaštah. Tottele šitä ta kiänny pois riähistä. Kun šie et valvone, niin Mie tulen šiun luo kuin rosvo. Kopšahan šiun eteh šemmoseh aikah, mitä et voi arvata.

4No šiula on Sardissašša kuitenki moniehie, ket ei ole pakanoitettu omie vuatteitah. Hyö šuahah kävellä Miun kera valkeissa vuatteissa, hyö ollah šen arvoset. 5Še, ken voittau, šuau piälläh valkiet vuattiet. Mie en pyyhi hänen nimie elämänkirjašta, vain šanon häntä omakšeni Miun Tuaton ta Hänen anhelien ieššä.

6Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

Kirjani Filadelfijan uškojakunnalla

7«Filadelfijan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Näin pakajau Pyhä ta Tosi, Tuavitan avuamen haltija. Hänen avuamua ovie kenkänä ei šalpua eikä Hänen šalpuamua ovie kenkänä avua. Hiän šanou: 8Mie tiijän šiun ruavot. Ieššäš on nyt avonaini ovi. Mie šen avasin, eikä kenkänä voi šitä šalvata. Šiun voimat ollah vähäset. Kuitenki šie olet elän Miun šanan mukah etkä ole konšana kieltäytyn Miun nimeštä. 9Kačoi, Mie annan šiula väkie šaatanan sinagogašta, niitä valehtelijie, ket šanotah iččieh jevreilöiksi, vaikka ei ni olla. Mie panen hiät tulomah šiun luo ta kumartumah muah šuate šiun jalkoih. Šiitä hyö maltetah, jotta šie olet Miun valittu. 10Šie olet tarkkah elän Miun šanan mukah ta keštän. Šentäh Mieki šuojuan šilma ta pelaššan šiut šiitä ahissukšen ajašta, mi tulou koko muailmalla ta rupieu šieklomah muan eläjie.

11Mie tulen ruttoh. Pie kiini šiitä, mitä šiula on, jotta kenkänä ei veis šiun voiton palkkua. 12Ken voittau, šen Mie panen pylvähäkši Miun Jumalani pyhäkotih, eikä hiän konšana lähe šieltä. Mie kirjutan häneh Jumalani nimen ta Jumalani linnan nimen. Še linna on uuši Jerusalimi, mi šolahtau taivahašta Miun Jumalani luota. Ta oman uuvven nimeni Mie niise kirjutan häneh.

13Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

Kirjani Laodikijan uškojakunnalla

14«Laodikijan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Näin šanou Amin, Še varma ta luotettava Tovistaja, kaiken Jumalan luajitun Alku: 15Mie tiijän šiun ruavot: šie et ole kylmä etkäi kuuma. Oi kun šie oisitki kylmä tahi kuuma! 16A šie olet hualie, et kylmä etkä kuuma, ta šentäh Mie šylen šiut pois šuuštani.

17Šie kehut, jotta olet pohatta, olet šuurešti pohattun, et tarviče enämpi mitänä. Vain šie et hokšua, jotta oletki kurja ta raukka, köyhä, šokie ta alačoin. 18Annan šiula neuvon: ošša Miulta tulešša puhissettuo kultua, niin pohatut. Ošša valkiet vuattiet ta pane ne piälläš, šiitä ei nävy šiun alaččoman runkon häpietä. Ošša šilmävoijetta ta voitele šilmät, niin rupiet näkömäh. 19Jokahista, ketä Mie tykkyän, šitä kiruon ta kuritan. Šentäh jätä riähäššä elämini, elä ole hualie vain ole kuuma. 20Mie šeison ovella ta kopissan. Kun ken kuullou Miun iänen ta avannou oven, Mie tulen hänen luo, ta myö illaissamma yheššä, Mie ta hiän.

21Ken voittau, šen Mie annan istuo kerallani Miun valtaistumellani, niin kuin Mieki voittoni jälkeh issun Tuattoni kera Hänen valtaistumella.

22Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

4

Taivahallisen valtaistumen ieššä

41Šiitä mie kačoin ta nävin, jotta taivahan ovi oli auki. Iäni, min jo aikasempah kuulin ta mi oli niin kuin ois torveh puhallettu, šano miula: «Nouše tänne! Mie näytän šiula, mitä tämän jälkeh tulou.»

2Šiinä šamašša Henki valtasi miut. Nävin, jotta taivahašša oli valtaissuin ta šillä valtaistumella oli Istuja. 3Še Istuja loisti niin kuin kallehet kivet jaspis ta sardis. Valtaistumen ympärillä oli väriltäh smaragdin tapani ukonkuari. 4Tämän valtaistumen ympärillä oli vielä kakšikymmentänellä valtaissuinta. Niillä istumašša mie nävin kakšikymmentänellä vanhinta, kumpasilla oli piällä valkiet vuattiet ta piäššä kultaset venčat. 5Piävaltaistumešta lenti tuleniskuja ta kuulu ukkosen jyryö. Šen ieššä palo šeiččemen lamppuo, Jumalan šeiččemen henkie, 6ta šen ieššä oli niin kuin lasini, hrustallin tavoin kimaltelija meri.

Valtaistumen ieššä ta ympärillä oli nellä olijua, kumpaset ieštä ta takuata oltih täytenäh välähtelijie šilmie. 7Yksi niistä muissutti leijonua, toini nuorta härkyä, kolmannella oli näkö kuin ihmisellä, ta nelläš oli lentävän kotkan moini. 8Kaikilla näillä nellällä olijalla oli kuuši šiipie, kumpaset šiämeštä päin oltih täytenäh välähtelijie šilmie. Ne nellä olijua ei levähellä, yötä päivyä ne šanotah:

– Pyhä, pyhä, pyhä

on Hospoti Jumala, Kaikenvaltani!

Hiän oli, Hiän on ta Hiän tulou.

9Nuo nellä olijua ylennetäh, kunnivoitetah ta kiitetäh Häntä, ken istuu valtaistumella ta eläy aina ta ilmasen ijän. 10Konša hyö näin ruatah, šilloin kakšikymmentänellä vanhinta heittäyvytäh muah Hänen valtaistumen eteh ta kumarretah Hänellä, ken eläy aina ta ilmasen ijän. Hyö pannah omat venčat valtaistumen eteh näijen šanojen kera:

11– Hospoti, Šie olet šen arvoni,

jotta Šilma ylennetäh ta kunnivoitetah

ta Šiula annetah valta,

šentäh kun Šie olet luatin kaiken.

Kaikki, mi on olomašša,

on Šiun tahošta luajittu.