Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
20

Tuhatvuotini valtakunta

201Mie nävin, jotta taivahašta šolahti anheli, kumpasella oli kiäššä pohjattoman kaivon avuan ta jykie riimu. 2Anheli otti kiini drakonin, tuon muinasien aikojen kiärmehen, min nimet ollah juaveli ta šaatana. Hiän šito šen riimuh tuhannekši vuuvvekši, 3šalpasi šen pohjattomah kaivoh ta pani kaivon oveh pečatin. Enämpi drakoni ei šua muanittua kanšoja viäräh, kuni ei kulu tuhat vuotta. Šiitä še on piäššettävä irti vähäsekši aikua.

4Mie nävin valtaistumie, ta niillä, ket ašetuttih istumilla, annettih valta suutie. Mie nävin niijen henket, keltä oli leikattu piä Iisussan tovissukšen ta Jumalan šanan tähen. Hyö ei ruvettu kumartamah svierillä eikä šen pačaškuvalla eikä otettu šen merkkie oččah eikä käteh. Hyö nouštih eloh ta hallittih yheššä Hristossan kera tuhat vuotta. 5Muut ei nouštu eloh šini, kuni ei männyn tuhat vuotta.

Tämä on enšimmäini kuollehista noušomini. 6Ošakkahie ta pyhie ollah ne, ket piäššäh enšimmäiseh kuollehista noušomiseh! Heih toisella kuolomalla20:6 Toini kuoloma kačo tämän kirjan 20:11-15 ta 21:8. ei ole valtua, vain heistä tulou Jumalan ta Hristossan pappija ta hyö hallitah Hristossan kera tuhat vuotta.

Šaatana luuvvah tuliseh järveh

7Konša mänöy tuhat vuotta, piäššetäh šaatana tyrmäštä, ta še lähtöy kiertämäh koko muata ta muanittamah kanšoja viäräh. Še eksyttäy Gogin ta Magogin ta keryäy muan rahvahat šotah, ta šotajoukkoja on niin kuin meren rannalla hiekkua. 8Ne keräyvytäh muan joka puolelta ta ašetutah pyhien elošijan ympärillä ta armahan linnan ympärillä. 9Ka taivahašta isköy tuli ta nielasou ne kaikki. 10Šaatana, kanšojen ekšyttäjä, työnnetäh šamah rikinkačkuseh tuliseh järveh, missä svieri ta viärä viessintuoja jo ollah. Šielä ne jouvutah muokkautumah yötä päivyä, aina ta ilmasen ijän.

Viimeni suutu

11Mie nävin šuuren valkien valtaistumen ta Šen, ken šillä istuu. Hänen nävön ieštä pakeni mua ta taivaš, eikä niitä enämpi ollun. 12Ta nävin mie kuollehet, šuuret ta pienet, šeisomašša Jumalan ieššä. Kirjat avattih, šiinä oli elämänkirjaki. Kuollehie suutittih šen mukah, mitä kirjoih oli kirjutettu, jokahini omie ruatoja myöte. 13Meri anto omat kuollehet, Šurma ta Tuonela annettih omat kuollehet, ta kaikki hiät suutittih omien ruatojen mukah. 14Šiitä Šurma ta Tuonela luotih tuliseh järveh. Tulini järvi on toini kuoloma. 15Jokahini, kenen nimie ei löytyn elämänkirjašta, luotih tuliseh järveh.

21

Uuši taivaš ta uuši mua

211Mie nävin uuvven taivahan ta uuvven muan. Enšimmäini taivaš ta enšimmäini mua oli kavottu, eikä mertä enämpi ollun. 2Mie, Iivana, nävin, mitein pyhä linna, uuši Jerusalimi, laškeutu taivahašta Jumalan luota pruasniekkavuatteissa, niin kuin moršien, kumpani on kaunissettu šulhaista varoin. 3Mie kuulin taivahašta voimakkahan iänen, mi šano: «Kačo, Jumalan elošija on nyt ihmisien kešeššä! Hiän rupieu elämäh hiän kera, ta heistä tulou Hänen rahvaš. Jumala Iče on hiän kešeššä ta on hiän Jumala. 4Hiän pyyhkiy heijän šilmistä joka ainuon kyynälen. Kuolomua ei enämpi ole, ei murehta, ei voikerrušta, ei vaivua, šentäh kun kaikki entini on männyn.»

5Valtaistumella Istuja šano: «Uuvvekši Mie luajin kaiken». Hiän šano miula: «Kirjuta nämä šanat muistih. Ne ollah toven šanat, niih voit luottua.» 6Vielä Hiän šano miula: «Nyt on kaikki ruattu loppuh šuate. Mie olen Alfa ta Omega, Alku ta Loppu. Šillä, ketä janottau, Mie annan lahjakši vettä elämän vejen hettieštä. 7Voittaja šuau tämän kaiken perinnökši. Ta Mie olen hänen Jumala, ta hiän on Miun poikani. 8Ka varačut, ušošta pois kiäntynehet ta kaikella ilkiellä kumartajat, ihmistappajat ta huoruiččijat, noijat, valehjumalien käškyläiset ta kaikki valehtelijat šuahah tämmöni palkka: hyö jouvutah tuliseh järveh rikinkačkusen tulen keškeh. Tämä on toini kuoloma.»

Uuši Jerusalimi

9Yksi niistä šeiččemeštä anhelista, kumpasilla oli šeiččemeššä mal'l'ašša šeiččemen viimeistä vahinkuo, tuli miun luo ta šano miula: «Tule, Mie näytän šiula naisen, Vuonnan moršiemen». 10Henki valtasi miut, ta anheli vei miut šuurella ta korkiella vuaralla. Hiän näytti miula šuuren linnan, pyhän Jerusalimin, kumpani laškeutu taivahašta, Jumalan luota. 11Še loisti Jumalan omua valuo. Še kiilti kuin kallehin kivi, kuin hrustallinkirkaš jaspis. 12Linnan ympärillä oli šuuri ta korkie kivišeinä. Šiinä oli kakšitoista veräjyä ta niitä varteičči kakšitoista anhelie. Veräjih oli kaiverrettu Israelin kahentoista heimon nimet. 13Päivännoušun puolella oli kolme veräjyä, pohjosešša kolme, šuvešša kolme ta päivänlašušša kolme veräjyä. 14Linnan kivišeinäššä oli kakšitoista aluškivie, ta niissä oli kakšitoista nimie, Vuonnan kahentoista apostolin nimet.

15Anhelilla, kumpani miula pakasi, oli kultani mittakeppi, millä mitata linna, šen veräjät ta kivišeinä. 16Linna oli nelliskanttini, yhtä levie kuin pitkä. Anheli mittasi linnan kepilläh ta še oli kakšitoistatuhatta stadieta. Pivuš, levevyš ta korkevuš oltih kaikki šamanmittaset. 17Šeinän hiän niise mittasi, ta še oli šatanelläkymmentänellä kyynäryä – tämän anheli mittasi ihmisien mitalla. 18Šeinä oli rakennettu jaspiskiveštä, ta linna oli lasinkirkašta puhašta kultua. 19Linnanšeinän aluškivet oli kaunissettu erimoisilla kallehilla kivilöillä. Enšimmäisenä aluškivenä oli jaspis, toisena sapfiiri, kolmantena halkidoni, nelläntenä smaragdi, 20viijentenä sardoniksi, kuuvventena serdoliikki, šeiččementenä hrisoliitti, kahekšantena virilli, yhekšäntenä topasi, kymmenentenä hrisoprasi, yhentenätoista giatsintti ta kahentenatoista ametisti. 21Veräjinä oli kakšitoista simčukkua – jokahini kaheštatoista veräjäštä oli luajittu yheštä simčukašta. Linnan piätie oli kultua, puhašta kuin läpinäkyvä lasi.

22Jumalankotie linnašša en nähnyn, šentäh kun šen pyhäkkönä on Hospoti Jumala, Kaikenvaltani, Hiän ta Vuonna. 23Valokšeh linna ei tarviče päiväistä eikä kuuta, šentäh kun Jumalan oma valo valottau šen, ta šen lamppuna on Vuonna. 24Pelaššetut rahvahat kävelläh šen valošša, ta muailman čuarit tuuvvah šinne oma kunnivo ta kallehukšet. 25Šen veräjie ei šalvata päivällä, ta yötä šielä ei oleki. 26Muan kanšat tuuvvah šinne kaiken, mitä heilä on kallista ta kaunista. 27Mitänä pakanua šinne ei piäššetä, ei ni ainutta valehjumalan käškyläistä eikä valehtelijua, vain yksistäh ne, kenen nimet on kirjutettu Vuonnan elämänkirjah.

22

221Anheli näytti miula elämän vejen puhtahan virran, mi hrustallinkirkkahana lähtöy Jumalan ta Vuonnan valtaistumešta. 2Linnan piätiellä, virran molommin puolin kašvo elämän puu. Puu antau kakšitoista kertua vuuvvešša antimie, kerran joka kuušša. Šen lehtilöistä kanšat šuahah tervehyttä. 3Linnašša ei ole mitänä, mi ei ois Jumalalla mieleh. Šielä on Jumalan ta Vuonnan valtaissuin, ta kaikin šielä kumarretah Jumalalla. 4Hyö šuahah nähä Hänen näkö, ta heijän očašša on Hänen nimi. 5Yötä šielä ei ole, eikä hyö tarvita lampun eikä päiväsen valuo, šentäh kun Hospoti Jumala on heijän valona. Hyö hallitah čuariloina aina ta ilmasen ijän.

Hospoti Iisussa tulou ruttoh

6Miula šanottih: «Nämä šanat ollah totta ta niih voit uškuo. Hospoti Jumala, kumpani antau oman Henkeh omilla pyhillä viessintuojilla, työnsi oman anhelin näyttämäh käškyläisilläh, mitä ruttoh on tulošša. 7Mie tulen rutto. Ošakaš on še, ken tottelou tämän kirjan einuššuššanoja.»

8Mie, Iivana, olen kaiken tämän kuullun ta nähnyn. Kušša kuulin ta nävin šen, mie heittäyvyin očin muah, jotta kumartua šillä anhelilla, kumpani miula šen näytti. 9Ka hiän šano miula: «Elä kačo rua šitä! Mie olen vain Jumalan käškyläini, niin kuin šieki ta Jumalan viessintuojat, šiun vellet, ta kaikki ne, ket totellah tämän kirjan šanoja. Jumalalla šiun pitäy kumartua!»

10Šiitä hiän šano miula:

«Elä pane pečatin tuakši peittoh tämän kirjan einuššuššanoja, šentäh kun ruttoh tulou tämä aika». 11Jumalatoin eläkkäh iellähki jumalattomašti, pakana pakanoittukkah ielläh, oikiemielini pisykkäh oikiemielisenä ta pyhä tulkah vieläki pyhemmäkši.

12«Mie tulen ruttoh ta tulleššani tuon kaikilla palkan, makšan jokahisella hänen ruatojen mukah. 13Mie olen Alfa ta Omega, Enšimmäini ta Viimeni, Alku ta Loppu.»

14Ošakkahie ollah ne, ket eletäh Hänen käškyjen mukah: hyö piäššäh šyömäh elämän puušta ta šuahah männä veräjistä linnah. 15Ulkopuolella jiähäh koirat ta noijat, huoruiččijat, ihmistappajat ta valehjumalilla kumartajat ta kaikki, ket tykätäh valehta ta iče valehellah.

16«Mie, Iisussa, työnsin oman anhelin šanelomah teilä täštä uškojakunnissa. Mie olen Tuavitan juuri ta hänen jälkiläini, kirkaš huomeneštähti.»

17Henki ta moršien šanotah: «Tule!» Ken tämän kuulou, šanokkah: «Tule!» Ken on janoissah, tulkah. Ken tahtou, še šuau elämän vettä ilmasekši.

18Jokahista, ken kuulou tämän kirjan einuššuššanat, mie vakotan näin: Kun ken lisännöy niih mitänih, niin Jumala panou hänen käršittäväkši ne vahinkot, kumpasista täššä kirjašša on kirjutettu. 19Kun ken ottanou pois mitänih tämän einuššuškirjan šanoista, Jumala pyyhkiy pois hänen nimen elämänkirjašta. Hiän ei piäše pyhäh linnah, eikä hänellä kuulu mikänä še, mistä täššä kirjašša on kirjutettu.

20Hiän, kumpani tovistau tämän kaiken tovekši, šanou: «Tämä on tosi, Mie tulen ruttoh». Amin. Tule, Hospoti Iisussa!

21Miän Hospoti Iisussa Hristossa olkah armollini teilä kaikilla. Amin.