Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
1

11Tämän kirjan as's'at Jumala jiävi Iisussalla Hristossalla jotta näyttyä omilla käškyläisillä, mitä kohta on tulošša.

Jumala työnsi oman anhelin ta hänen kautti näytti kaiken tämän käškyläiselläh Iivanalla. 2Täššä kirjašša Iivana šanelou kaiken, mitä hiän näki. Hiän šanelou, mitä Jumala šano ta mitä Iisussa Hristossa tovisti. 3Ošakaš on še, ken tämän kirjan toisilla lukou; ošakkahat ollah ne, ket kuullah nämä einuššuššanat ta ruatah šen mukah, mitä täh kirjah on kirjutettu. Lähellä on še aika, konša kaikki tämä tulou.

Tervehyš

4Iivana tervehtiy šeičentä uškojakuntua, kumpaset ollah Aasijan muakunnašša. Armuo ta rauhua teilä Häneltä, ken on, ken oli ta ken tulou, ta niiltä šeiččemeltä henkeltä, kumpaset ollah Hänen valtaistumen ieššä, 5ta Iisussalta Hristossalta, kumpani on luotettava tovistaja. Hiän nousi enšimmäisenä kuollehista ta on muailman čuarien Halliččija!

Iisussa Hristossa tykkyäy meitä ta omalla Verelläh pesi miät riähistä. 6Hiän luati miät čuariloiksi ta Jumalan, oman Tuattoh, pappiloiksi. Hänellä kuuluu kunnivo ta valta aina ta ilmasen ijän! Amin.

7– Kačo, Hiän tulou pilvissä!

Kaikki ihmiset nähäh Hänet,

neki, ket pissettih Hänet läpi.

Hänen tullešša voikerretah muailman kaikki kanšat.

Näin käypi. Amin.

8«Mie olen Alfa ta Omega1:8 Alfa on kreikan kielen kirjaimikon enšimmäini kirjain ta omega viimeni., Alku ta Loppu», šanou Hospoti, Hiän, ken on, ken oli ta ken tulou, Kaikenvaltani.

Iivana näköy Hristossan

9Mie olen tiän velli Iivana. Niin kuin tiän šamoin miunki ošana ollah ahissukšet, mieki kuulun Hristossan valtakuntah ta miunki Hiän auttau keštyä. Mie jouvuin Patmos-nimisellä šuarella, šentäh kun šanelin ihmisillä Jumalan šanua ta tovissin Iisussašta Hristossašta. 10Hospotin päivänä Henki valtasi miut, ta mie kuulin takuata lujan iänen, niin kuin ois torveh puhallettu. Še iäni šano: «Mie olen Alfa ta Omega, Enšimmäini ta Viimeni. 11Kirjuta, mitä niät, ta työnnä kirja Aasijan muakunnan näih uškojakuntih: Efessah, Smirnah, Pergamoh, Fiatirah, Sardissah, Filadelfijah ta Laodikijah.»

12Mie kiännyin nähäkšeni, kenen iäni miula pakajau. Kun kiännyin, nävin šeiččemen kultajalkaista lamppuo, 13ta niijen šeiččemen lampun kešellä nävin niin kuin Ihmisen Pojan1:13 Ihmisen Poika kačo šelityštä Matv. 8:20.. Hänellä piällä oli pitkä sviitka ta rinnan ympärillä kultani vyö. 14Hänen piä ta tukat oltih valkiet niin kuin valkie villa, niin kuin lumi, ta Hänen šilmät oltih kuin tulen liekkehet. 15Hänen jalat oltih kuin šulatuškiukuašša hehkuva vaški, ta Hänen iäni oli kuin šuurien vesien pauhu. 16Hänellä oli oikiešša kiäššä šeiččemen tähtie. Hänen šuušta pisti miekka, molommilta puolin hyvin terotettu. Hänen näkö oli kuin kirkaš päiväni korkeimmillah. 17Hänet nähtyö mie kuavuin Hänen jalkoih kuin kuollut.

Ka Hiän laški oikien kiän miun piällä ta šano:

«Elä varaja. Mie olen Enšimmäini ta Viimeni, 18Mie elän. Mie olin kuollut, ka kačo, nyt elän ilmasen ijän, amin. Miula on kuoloman ta tuonelan avuamet. 19Šentäh kirjuta, mitä niät: še, mitä nyt on, ta še, mitä tämän jälkeh tulou. 20Šie nävit šeiččemen tähtie Miun oikiešša kiäššä ta šeiččemen kultajalkaista lamppuo. Niijen peitetty merkityš on tämä: šeiččemen tähtie ollah šeiččemen uškojakunnan anhelit, ta šeiččemen lamppuo, kumpaset šie nävit, ollah ne šeiččemen uškojakuntua.»

2

Kirjani Efessan uškojakunnalla

21«Efessan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kellä on oikiešša kiäššä šeiččemen tähtie ta ken kävelöy šeiččemen kultajalkasen lampun kešellä, šanou näin: 2Mie tiijän, mitein äijän šie ruavoit ta staraičit ta mitein keššit kaiken. Mie tiijän, jotta et voi šietyä pahoja ihmisie. Šie olet tarkkual'l'un niitä, ket šanotah iččieh apostoliloiksi, vaikka hyö ei ollaki šemmosie. Šie olet nähnyn, jotta hyö ollah valehtelijie. 3Keštyä šie niise šuatat, olethan joutun moneh vaivah Miun nimen takie etkä ole antan periksi. 4No šitä en šiušša hyväkšy, jotta šie et enämpi tykkyä, niin kuin enšin tykkäsit. 5Kačo, mitein loitoš olet joutun šiitä, mimmoni olit uškoh tultuo. Jätä riähäššä elämini ta myöššy ruatamah enši ajan ruatoja. Kun et kiäntyne, Mie rutto tulen šiun luo ta šiirrän šiun lampun paikaltah. 6Kuitenki ruat oikein šiinä, kun vihuat nikolajittojen2:6 Nikolajitat oltih uškojakunnalla vuarallini sekta. ruatoja, kumpasie Mie niise vihuan.

7Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla. Šillä, ken voittau, Mie annan šyyvvä elämän puušta, mi on Jumalan satušša.’»

Kirjani Smirnan uškojakunnalla

8«Smirnan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kumpani on Enšimmäini ta Viimeni, kumpani oli kuollut, vain nousi kuollehista, šanou näin: 9Mie tiijän šiun ruavot, ahissukšet ta mitein köyhä šie olet. Ka kuitenki šie olet pohatta! Mie tiijän, mitein šiušta paissah pahua nuo, ket šanotah iččieh jevreilöiksi. Šaatanan joukkuo hyö ollah, ei jevreilöitä! 10Elä yhtänä varaja šitä, mitä jouvut käršimäh. Juaveli kačo panou muutomie teistä tyrmäh, jotta näkyis keštäykö tiän uško, ta työ jouvutta kymmenekši päiväkši ahissukših. Pisy ušošša kuolomah šuate, niin Mie annan šiula voiton palkakši elämän.

11Kellä on korvat, millä kuulla, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla. Ken voittau, šillä ei tule toista kuolomua2:11 Toista kuolomua šelitetäh tämän kirjan kohašša 20:14..’»

Kirjani Pergamon uškojakunnalla

12«Pergamon uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kumpasella on molommilta puolin terotettu miekka, šanou näin: 13Mie tiijän šiun ruavot ta tiijän, jotta šie elät šielä, missä šaatanalla on valtaissuin. Kuitenki šie piet lujašti kiini Miun nimeštäni etkä ole kieltäytyn ušošta Miuh. Et ni šilloin kieltäytyn, konša Miun varma tovistaja Antippa tapettih tiän luona, šielä, missä šaatana eläy. 14Ka kaikkie en šiušša hyväkšy: šiun luona on šemmosie, ket eletäh Valaamin opaššukšen mukah. Hiän opašti Valakilla, mitein virittyä israelilaisilla anša. Hiän opašti heitä šyömäh valehjumalilla uhrattuo lihua ta elämäh huorin. 15Šamoin šiun joukošša on niitä, ket eletäh nikolajittojen opaššukšen mukah, kumpaista Mie vihuan. 16Niin jotta kiänny pois riähistä! Kun et kiäntyne, Mie tulen rutto šinne ta rupien šotimah heitä vaštah šuuni miekalla.

17Kellä on korvat, millä kuulla, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla. Ken voittau, šillä Mie annan šyötäväkši peitošša olijua taivahan mannua ta annan valkien kiven. Šiih kiveh on kirjutettu uuši nimi, kumpaista ei tunne kenkänä muu kuin šen nimen šuaja.’»

Kirjani Fiatiran uškojakunnalla

18«Fiatiran uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Jumalan Poika, kumpasella on šilmät kuin tulen liekkehet ta kumpasen jalat ollah kuin hehkuva vaški, šanou näin:

19Mie tiijän šiun ruavot, tiijän, mitein šie tykkyät, autat toisie, ušot ta tirpat. Viime aikoina olet ruatan vielä enämmän kuin alušša ruavoit. 20Ka šitä en šiušša hyväkšy, jotta voit šietyä tuota naista, tuota Jesavelie, kumpani šanou iččieh Jumalan viessintuojakši. Hiän niätšen opaštau ta muanittau Miun käškyläisie elämäh huorin ta šyömäh valehjumalilla uhrattuo lihua. 21Mie annoin hänellä aikua heittyä huoruinta, ka hiän ei tahton šitä lopettua. 22Avoi-voi häntä! Mie kuan hänet šijalla läsimäh ta kaikilla hänen kera kiimijillä annan šuuret muokat, kun hyö ei heitettäne omie ilkeitä hommie. 23Jesavelin lapšet Mie lyön kuolijakši. Kaikki uškojakunnat piäššäh tietämäh, jotta Mie olen Še, ken šieklou šytämet ta mielet. Mie annan jokahisella teistä hänen ruatojen mukah.

24Ka työ muut fiatiralaiset, ket että elä tuon opaššukšen mukah ettäkä ole omakšun šaatanan šyvempie tietoja, teilä Mie šanon: mitänä uutta takkua en pane tiän kannettavakši. 25Pitäkkyä kiini šiitä, mitä teilä on, kuni Mie en tule.

26Še, ken voittau, še, ken loppuh šuate eläy Miun tahon mukah, šillä Mie annan vallan hallita kanšoja. 27Hiän paimentau niitä rautasella šauvalla, hajottau ne palasiksi niin kuin šaviaštiet, niin kuin Mieki šain Tuatoltani vallan ruatua. 28Voittajalla Mie annan huomeneštähen.

29Kellä on korvat, millä kuulla, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

3

Kirjani Sardissan uškojakunnalla

31«Sardissan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Hiän, kellä on Jumalan šeiččemen henkie ta šeiččemen tähtie, šanou näin: Mie tiijän šiun ruavot. Šie olet elävien kirjoissa, vain šie olet kuollut. 2Havaččauvu ta elävytä še, mi vielä on jälellä, kuni še ei kokonah kuole. Olen huomannun, jotta šiun ruavot ei olla Miun Jumalan tahon mukaset. 3Muissa, mitein kuulit šanan ta otit šen vaštah. Tottele šitä ta kiänny pois riähistä. Kun šie et valvone, niin Mie tulen šiun luo kuin rosvo. Kopšahan šiun eteh šemmoseh aikah, mitä et voi arvata.

4No šiula on Sardissašša kuitenki moniehie, ket ei ole pakanoitettu omie vuatteitah. Hyö šuahah kävellä Miun kera valkeissa vuatteissa, hyö ollah šen arvoset. 5Še, ken voittau, šuau piälläh valkiet vuattiet. Mie en pyyhi hänen nimie elämänkirjašta, vain šanon häntä omakšeni Miun Tuaton ta Hänen anhelien ieššä.

6Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

Kirjani Filadelfijan uškojakunnalla

7«Filadelfijan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Näin pakajau Pyhä ta Tosi, Tuavitan avuamen haltija. Hänen avuamua ovie kenkänä ei šalpua eikä Hänen šalpuamua ovie kenkänä avua. Hiän šanou: 8Mie tiijän šiun ruavot. Ieššäš on nyt avonaini ovi. Mie šen avasin, eikä kenkänä voi šitä šalvata. Šiun voimat ollah vähäset. Kuitenki šie olet elän Miun šanan mukah etkä ole konšana kieltäytyn Miun nimeštä. 9Kačoi, Mie annan šiula väkie šaatanan sinagogašta, niitä valehtelijie, ket šanotah iččieh jevreilöiksi, vaikka ei ni olla. Mie panen hiät tulomah šiun luo ta kumartumah muah šuate šiun jalkoih. Šiitä hyö maltetah, jotta šie olet Miun valittu. 10Šie olet tarkkah elän Miun šanan mukah ta keštän. Šentäh Mieki šuojuan šilma ta pelaššan šiut šiitä ahissukšen ajašta, mi tulou koko muailmalla ta rupieu šieklomah muan eläjie.

11Mie tulen ruttoh. Pie kiini šiitä, mitä šiula on, jotta kenkänä ei veis šiun voiton palkkua. 12Ken voittau, šen Mie panen pylvähäkši Miun Jumalani pyhäkotih, eikä hiän konšana lähe šieltä. Mie kirjutan häneh Jumalani nimen ta Jumalani linnan nimen. Še linna on uuši Jerusalimi, mi šolahtau taivahašta Miun Jumalani luota. Ta oman uuvven nimeni Mie niise kirjutan häneh.

13Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»

Kirjani Laodikijan uškojakunnalla

14«Laodikijan uškojakunnan anhelilla kirjuta näin:

‘Näin šanou Amin, Še varma ta luotettava Tovistaja, kaiken Jumalan luajitun Alku: 15Mie tiijän šiun ruavot: šie et ole kylmä etkäi kuuma. Oi kun šie oisitki kylmä tahi kuuma! 16A šie olet hualie, et kylmä etkä kuuma, ta šentäh Mie šylen šiut pois šuuštani.

17Šie kehut, jotta olet pohatta, olet šuurešti pohattun, et tarviče enämpi mitänä. Vain šie et hokšua, jotta oletki kurja ta raukka, köyhä, šokie ta alačoin. 18Annan šiula neuvon: ošša Miulta tulešša puhissettuo kultua, niin pohatut. Ošša valkiet vuattiet ta pane ne piälläš, šiitä ei nävy šiun alaččoman runkon häpietä. Ošša šilmävoijetta ta voitele šilmät, niin rupiet näkömäh. 19Jokahista, ketä Mie tykkyän, šitä kiruon ta kuritan. Šentäh jätä riähäššä elämini, elä ole hualie vain ole kuuma. 20Mie šeison ovella ta kopissan. Kun ken kuullou Miun iänen ta avannou oven, Mie tulen hänen luo, ta myö illaissamma yheššä, Mie ta hiän.

21Ken voittau, šen Mie annan istuo kerallani Miun valtaistumellani, niin kuin Mieki voittoni jälkeh issun Tuattoni kera Hänen valtaistumella.

22Kellä on korvat, še kuulkah, mitä Henki šanou uškojakunnilla.’»