Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
17

Vaviloni suutitah

171Yksi niistä šeiččemeštä anhelista, kumpasilla oli šeiččemen mal'l'ua, tuli miun luo ta šano: «Tule, mie näytän šiula, mimmoni suutu tulou šillä šuurella huoralla, kumpani eläy šuurien vesien viereššä. 2Hänen kera muailman čuarit elettih huorin ta hänen huoruinnan viinašta muan eläjät juovuttih.» 3Henki valtasi miut, ta anheli vei miut tyhjäh muah.

Mie nävin naisen, kumpani istu heläkänruškien svierin šeläššä. Svieri oli kirjutettu täyteh Jumalua ivualijie nimijä, ta šillä oli šeiččemen piätä ta kymmenen šarvie. 4Naini oli šuoriutun purppuranruškieh ta heläkänruškieh vuattieh, korissukšena kiilti kultua, jalokivie ta simčukkoja. Kiäššä hiän piti kultaista mal'l'ua, mi oli täyši hänen huoruinnan ilkevyttä ta pakanutta. 5Hänen očašša oli nimi, šen peitetty merkityš on: «Šuuri Vaviloni17:5 Vaviloni on Riiman peittonimi., muailman huorien ta kaiken ilkien emä». 6Mie nävin, jotta naini oli juopun pyhien vereštä ta Iisussan tovistajien vereštä. Mie hämmäššyin šuurešti hänet nähtyöni.

7Anheli šano miula:

«Mitäpä ihmettelet? Mie kerron šiula naisen peitetyn merkitykšen. Kerron šamoin svierin peitetyn merkitykšen, tuon, kumpasen šeläššä naini istuu ta kumpasella on šeiččemen piätä ta kymmenen šarvie.

8Svieri, kumpasen šie nävit, on ollun, a nyt šitä ei ole. Še vielä noušou pohjattomašta kaivošta, no še joutuu tuhoh. Ne muan eläjät, kumpasien nimijä muailman luatimisešta šuate ei ole kirjutettu elämänkirjah, kummekšitah svierie näheššäh, šentäh kun še on ollun ta männyn, no kuitenki še vielä tulou.

9Täššä tarviččou järkie ta viisahutta. Šeiččemen piätä tarkottau šeičentä vuarua, kumpasilla naini istuu. 10Čuarija niise on šeiččemen. Viisi niistä on jo ollun, kuuvveš on vallašša. Yksi ei ole vielä tullun, ta konša hiän tulou, hiän on vallašša vain vähäsen aikua. 11Svieri iče – še, kumpani on ollun, ka kumpaista ei enämpi ole – on kahekšaš čuari ta šamalla yksi noista šeiččemeštä. Šillä tulou tuho.

12Kymmenen šarvie, kumpaset šie nävit, tarkotetah kymmentä čuarie. Hyö vielä ei nouštu valtah, no šuahah myöhemmin čuarinvalta yheššä svierin kera, kuitenki vain pienekši rupiemakši. 13Yksissä tuumin hyö annetah oma valta ta voima svierillä. 14Nuo kaikki ruvetah šotimah Vuonnua vaštah, ka Vuonna voittau hiät, šentäh kun Hiän on isäntien Isäntä ta čuarien Čuari. Hänen kera šuahah voitto kaikki ne, ket on pisytty ušošša Häneh, kaikki ne, kenet Hiän on kuččun ta valinnun.»

15Vielä anheli šano:

«Vejet, kumpasie nävit, ne, kumpasien viereššä huora istuu, ollah kanšoja, ihmisjoukkoja, maita ta kielijä. 16Ta kymmenen šarvie, kumpaset šie nävit, ta svieri, ne šiännytäh huoran piällä ta revitäh hänet pal'l'ahakši ta alaččomakši, šyyvväh hänen liha ta poltetah hänet tuhkakši. 17Jumala niätšen panou hiät ruatamah oman meininkin mukah. Šentäh hyö yksissä mielin annetah oma čuarinvalta svierillä šiih šuate, kuni Jumalan šanat käyväh toteh.

18Naini, kumpasen nävit, on še šuuri linna, kumpani halliččou muan kaikkie čuarija.»

18

Vavilonin kuatumini

181Šen jälkeh nävin, mitein taivahašta šolahti tuaš yksi anheli. Hänellä oli šuuri valta, ta hänen jumalallini valo valotti koko muan. 2Hiän karju lujah: «Kuatu, šuuri Vaviloni kuatu! Še muuttu piessojen elošijakši, kaikkien piessojen ta kaikkien pakanojen ta ilkeijen lintujen pešäpaikakši. Šen huoran viinua, vihan viinua, on kaikki rahvahat juotu. 3Kaikki muailman čuarit on eletty huorin hänen kera, ta kaikki muailman kupčat on pohatuttu hänen šuurešta pohasvuošta ta yllinkylläseštä elämäštä».

4Mie kuulin taivahašta vielä toisen iänen, kumpani šano:

«Lähtekkyä pois, jättäkkyä hänet, työ, ket oletta Miun rahvašta, jotta että yhtyis hänen riähkih eikä teilä tulis niitä vahinkoja, kumpasilla häntä kiušatah.

5Hänen riähkien pino noušou jo taivahah šuate, eikä Jumala unoha hänen pahoja ruatoja. 6Ruatakkua hänellä niin kuin hiän ruato toisilla, makšakkua kakšin verroin hänen ruatoloista. Šiih mal'l'ah, mih hiän toisilla juomua ševotti, ševottakkua hänellä ičelläh kahta karkiempi juoma. 7Min hiän on mainehta ta pohasvuo ahnuštan, šaman verran antakkua hänellä tuškua ta murehta. Hiän pakajau ičekšeh: ‘Mie olen čuaritar ta issun valtaistumella. En ole leški, konšana en jouvu kor'ua näkömäh.’ 8Šentäh hänellä tullah yhtenä ta šamana päivänä kaikki hänen vahinkot: kuoloma, mureh ta nälkä, ta hänet poltetah tuhkakši. Mahtava on Hospoti Jumala, kumpani hänet suuti!»

9Muailman čuarit, kumpaset on huoruitu hänen kera ta eletty pohatašti, itetäh ta voikerretah hänen ošua, konša nähäh šavun noušomašša hänen ropivošta. 10Hyö šeisotah loittuona, pöläššykšissäh šiitä, mitein häntä muokatah. Hyö šanotah:

– Kor'a šiula, šuuri linna!

Kor'a šiula, Vaviloni, mahtava linna:

niin äkkie šiut suutittih.

11Muailman kupčat itetäh ta murehitah häntä, šentäh kun enämpi kenkänä ei ošša heijän tavaroja: 12ei kultua, ei hopieta, ei jalokivijä eikä simčukkoja, ei liinakankašta, ei purppurakankašta, ei šulkkuo eikä heläkänruškeita kankahie, ei hyvänhajuista tuijapuuta, ei noršunluušta eikä jalopuušta luajittuja tavaroja, ei vaški-, rauta- eikä marmoriluajokšie, 13ei koritsua eikä muita makujauhoja, ei luatanua, ei hajuvoitimie eikä kuajintapihkua, ei viinua eikä šiemenvoita, ei hienoja jauhoja eikä vil'l'ua, ei šiivattua, ei lampahie, ei heposie eikä kärryjä, ei orjie, ihmisie runkoneh ta henkineh.

14– Kaikki še hyvä, mitä šiun mieli himoili,

on nyt ollun ta männyn.

Kaikki šiun pohasvuot ta kiilto

niise on männyttä,

enämpi konšana ne ei myöššytä.

15Noijen tavarojen kaupiččijat, nuo, ket pohatuttih huoran pohasvuošta, šeisotah loittuona, pöläššykšissäh šiitä, mitein häntä muokatah. Hyö itetäh ta voikerretah näin:

16– Kor'a šiula, šuuri linna!

Šie šuoriuvuit liinasih,

purppuraisih ta heläkänruškeih vuatteih,

šilma kaunissettih kulta, jalokivet ta simčukat,

17ka niin äkkie nuo pohasvuot hävittih.

Šamoin kaikki laivojen kapitanit ta niillä matkuajat, merimiehet ta muut merellä tienuajat šeisottih loittuona. 18Kun hyö nähtih šavun noušomašša linnan ropivošta, hyö karjuttih: «Mi linna ois tämän šuuren linnan moini?» 19Hyö kylvettih tuhkua omih päih, itettih, voivotettih ta karjuttih näin:

– Kor'a, kor'a šuurella linnalla,

kumpasen kallehukšista pohatuttih

kaikki, kellä on laivoja merellä!

Ruttoh še hävisi.

20Iluol'e šen lopušta, taivaš, iluol'kua kaikki pyhät, kaikki apostolit ta Jumalan viessintuojat! Jumala suuti šen linnan šiitä, mitä še teilä ruato.

21Yksi väkövä anheli otti šuuren kiven, melličänkiven kokosen, loi šen mereh ta šano näin:

– Tätä vauhtie pyyhitäh muan piältä Vaviloni,

tuo šuuri linna,

eikä šitä enämpi konšana löyvy.

22Enämpi ei kuulla šiun pihoillaš

arfanšoittuo, ei lauluo,

ei pillin eikä torven iäntä.

Enämpi ei ole minkänä ruavon ruatajua,

ei kuulla jauhinkiven jyrinyä.

23Enämpi ei nähä lampun valuo,

ei kuulla šulhasen, ei moršiemen iäntä.

Šiun kupčat oltih muan šuurimpie,

omilla tietovuisilla šie muanitit kanšat viärällä tiellä.

24Šiun kiät ollah Jumalan viessintuojien ta pyhien vereššä,

muailman kaikkien tapettujen vereššä.

19

Ilolaulu taivahašša

191Tämän jälkeh kuulin taivahašta mahtavan iänen, niin kuin šuuri rahvašjoukko ois laulan tämmöistä lauluo:

– Alliluija19:1 Alliluija on jevreinkielini kiitoškarjahuš. Še merkiččöy «ylentäkkyä Hospotie». !

Pelaššukšen tuou miän Hospoti,

Hänen on jumalallini valo ta voima.

2Oikie ta tosi on Hospotin suutu.

Hiän suuti tuon šuuren huoran,

kumpani pilasi muailman omalla huoruinnalla.

Hospoti makšo huoralla omien käškyläisien veren.

3Tuaš kuulu iäni, mi šano:

– Alliluija!

Huoran ropivošta noušou šavu

aina ta ilmasen ijän.

4Kakšikymmentänellä vanhinta ta nellä olijua heittäyvyttih očin muah Jumalan eteh ta kumarrettih Hänellä, kumpani istuu valtaistumella. Hyö šanottih:

– Amin. Alliluija!

5Ta valtaistumelta kuulu iäni, mi šano:

– Kiittäkkyä miän Jumalua,

kaikki työ Hänen käškyläiset,

työ, ket Häntä varajatta,

pienet ta šuuret!

6Šiitä kuulin iänen, mi oli kuin šuuren rahvašjoukon kohineh, kuin šuurien vesien pauhu ta kova ukkosenjyry. Še šano:

– Alliluija!

Hospoti, miän Jumala, Kaikenvaltani,

tuli nyt Čuarina.

7Olka myö hyvillänä ta iluol'ka,

kunnivoittakka Häntä!

Nyt tuli Vuonnan häijen aika.

Hänen moršien on jo valmehena,

8hänet on šuoritettu hiämekkoh,

puhtahah ta heläkänvalkieh liinamekkoh.

Še liinamekko merkiččöy pyhien hyvie ruatoja.

9Anheli šano miula: «Kirjuta: Ošakkahat ollah ne, ketä on kučuttu Vuonnan hiästolah». Ta hiän jatko: «Nämä ollah totisie Jumalan šanoja».

10Mie heittäyvyin anhelin jalkoih, jotta kumartua hänellä, vain hiän šano: «Elä rua šitä! Mie olen vain Jumalan käškyläini, niin kuin šie ta šiun vellet, kumpaset ollah Iisussan tovistajat. Jumalalla šiun pitäy kumartua!»

Iisussan tovistajissa on Jumalan viessintuojien Henki.

Valkiella heposella račaštaja

11Mie nävin taivahan avattuna: nävin valkien heposen ta šen šeläššä Miehen. Hiän pakajau totta ta Häneh voit uškuo, Hiän suutiu ta šotiu oikein. 12Hänen šilmät oltih kuin tulen liekkehet, Hänellä oli piäššä monta koronua. Häneh oli kirjutettu nimi, kumpaista ei tiijä kenkänä toini, vain Hiän Iče. 13Hänellä oli piällä vereh kaššettu sviitka, ta Hänen nimi on Jumalan Šana.

14Miehen jäleššä matattih taivahan šotajoukot. Hyö račaššettih valkeilla heposilla, ta heilä oli heläkänvalkiet liinavuattiet. 15Miehen šuušta lähtöy terävä miekka. Šillä miekalla Hiän isköy kanšoja, Hiän paimentau niitä rautasella kepillä. Hiän talluo ličottau viinamarjat pušerrušaltahašša, jotta näyttyä Jumalan šiäntymini ta viha, Hänen, kumpani on Kaikenvaltani. 16Miehen sviitkah reijen kohalla on kirjutettu nimi: čuarien Čuari, isäntien Isäntä.

17Šiitä nävin anhelin, kumpani šeiso ylähyänä päiväseššä. Hiän karju lujalla iänellä kaikilla lintuloilla, kumpaset lennettih korkiella taivahan luašša: «Tulkua, keräytykkyä Jumalan pruasniekka-iltasella! 18Šuatta šyyvvä čuarien lihua, šotapiälikköjen ta valtamiehien lihua, heposien ta račaštajien lihua, kaikkien lihua, niin omalla vallalla eläjien kuin orjien, niin pienien kuin šuurien.»

19Šiitä nävin, jotta svieri ta muailman čuarit omien šotajoukkojen kera oli keräyvytty yhteh, jotta šotie Račaštajua ta Hänen šotajoukkuo vaštah. 20Ka svieri otettih kiini, šamoin viärä viessintuoja. Hiän oli svierin nimissä luatin kummie ta muanitellun viäräh ihmisie, ket oli otettu svierin merkki ta ket kumarrettih šen pačaškuvalla. Ne molommat työnnettih elävinä tuliseh järveh rikinkačkusien tuliliekkehien kešellä. 21Loput šotajoukošta šuatih šurma miekašta, mi työnty Račaštajan šuušta, ta kaikki linnut šyötih kyllitellein heijän lihua.