Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
15

Šeiččemen anhelie ta viimeset vahinkot

151Mie nävin tuaš taivahalla šuuren ta kummallisen merkin: šeiččemen anhelie, kumpasilla oli šeiččemen vahinkuo. Nämä vahinkot oltih viimeset, niih tyhjeni Jumalan viha.

2Mie nävin niin kuin hrustallimeren, mi välähteli tulta. Šiinä hrustallimeren rannalla šeisottih svierin voittajat, ne, ket ei kumarrettu svierin pačaškuvalla eikä otettu šen merkkie eikä šen nimen numeroarvuo. Heilä oli käsissä Jumalan arfat. 3Hyö laulettih Moissein, Jumalan käškyläisen, lauluo ta Vuonnan lauluo. Še mäni näin:

– Šuuret ta kummanhyvät ollah Šiun ruavot,

Hospoti Jumala, Kaikenvaltani!

Oikiet ta tovet ollah Šiun tiet,

Šie Jumalan rahvahan Čuari!

4Ken Šilma ei varajais, Hospoti,

ken ei ylentäis Šiun nimieš?

Šie yksin olet pyhä.

Kaikki kanšat tullah Šiun eteh

ta kumarretah Šiula,

šen takie kun Šiun oikie suutu tuli tietoh.

5Šen jälkeh mie nävin, mitein taivahašša avattih jumalankoti, Jumalan elošija. 6Jumalankojista tuli šeiččemen anhelie, kumpasilla oli šeiččemen vahinkuo. Anhelit oli šuoriuvuttu puhtahan valkeih liinavuatteih, ta rinnan ympärillä heilä oli šivottu kultavyöt. 7Yksi nelläštä olijašta anto näillä šeiččemellä anhelilla šeiččemen kultaista mal'l'ua. Ne mal'l'at oltih täytenäh Jumalan vihua, Hänen, kumpani eläy aina ta ilmasen ijän. 8Jumalan valo ta voima täytti jumalankojin šavulla, niin jotta kenkänä ei voinun männä jumalankotih, kuni ei loputtu šeiččemen anhelin šeiččemen vahinkuo.

16

Jumalan vihan mal'l'at

161Mie kuulin jumalankojista lujan iänen, še šano šeiččemellä anhelilla näin: «Mänkyä! Kuatakkua Jumalan vihan šeiččemen mal'l'ua muan piällä.»

2Enšimmäini anheli mäni ta kuato oman mal'l'an muan piällä. Šiitä tuli pahoja märkijie huavoja niih ihmisih, kellä oli svierin merkki ta ket kumarrettih šen pačaškuvua.

3Toini anheli kuato oman mal'l'an mereh. Meri muuttu niin kuin kuollehen verekši, ta kaikki mereššä eläjät kuoltih.

4Kolmaš anheli kuato oman mal'l'an virtoih ta hettehih, ta ne muututtih verekši. 5Mie kuulin, kun vesien anheli šano:

– Šie olet oikiemielini, oi Hospoti,

Šie, kumpani olet ta kumpani olit,

Šie pyhä, kumpani näin suutit!

6Hyö on valutettu pyhien ta

Jumalan viessintuojien vertä,

ta vertä Šie panit hiät juomah.

Hyö šuatih omien ruatojen mukah.

7Šiitä kuulin, kun alttarin luona pakasi toini anheli. Še šano:

– Niin še on, Hospoti Jumala, Kaikenvaltani!

Oikiet ta tovet ollah Šiun suutun piätökšet.

8Nelläš anheli kuato oman mal'l'an päiväseh, ta päiväni šai vallan korventua ihmisie tulella. 9Ihmiset puahuttih kovašša heltieššä, ka kuitenki ivual'tih Jumalua, kumpasen vallašša oltih nämä vahinkot. Hyö ei kiännytty riähistä Jumalan puoleh eikä ruvettu kunnivoittamah Häntä.

10Viiješ anheli kuato oman mal'l'an svierin valtaistumella, ta svierin valtakunta pimeni. Tušissah ihmiset purtih omat kielet verillä, 11no kuitenki hyö kirottih taivahan Jumalua omien tuškien ta huavojen takie. Eikä hyö kiännytty omista pahoista ruatoloista.

12Kuuvveš anheli kuato oman mal'l'an šuureh Jefrat-jokeh. Joven vesi kuivi, ta niin avautu tie päivännoušun čuariloilla. 13Mie nävin, mitein drakonin šuušta, svierin šuušta ta viärän viessintuojan šuušta läksi kolme piessua, ne oltih rupiskokunan näkösie. 14Ne ollah piessoja, kumpaset ruatah kummie. Ne lähetäh keryämäh kaikkie muailman čuarija šotah Jumalan šuurena päivänä, Hänen, kumpani on Kaikenvaltani.

15«Mie tulen äkki-arvuamatta kuin rosvo. Ošakaš on še, ken valvou ta pitäy huolen omista vuatteista, jotta ei joutuis häpieh, kävelömäh alačči kaikkien nähen.»

16Piessat kerättih čuarit paikkah, min nimi jevrein kielellä on Armageddon16:16 Nimi Armageddon merkiččöy «Megiddon vuara»..

17Šeiččemeš anheli kuato oman mal'l'an ilmah. Šilloin kuulu taivahašta jumalankojin valtaistumelta luja iäni, mi šano: «Kaikki on ruattu». 18Tulta iski, kuulu iänie, ukkoni jyräsi ta tuli ankara muanjärissyš. Še oli niin ankara järissyš, jotta šemmoista ei ole ollun koko aikana, min ihmini on ollun muan piällä. 19Šuuri linna hajosi kolmeh ošah, ta joka muašša linnat šorruttih. Jumala ei unohtan šuurta Vavilonie, še joutu juomah täyven mal'l'an Hänen vihan ta šiäntymisen viinua. 20Kaikki šuaret kavottih, eikä vuaroja enämpi näkyn. 21Ilmataivahaisie, talantan painosie16:21 Rakehet painettih läššä 40 kiluo. rakehie šato taivahašta ihmisien piällä. Ihmiset kirottih Jumalua näijen rakehien takie, šentäh kun tämä vahinko oli ylen jykie.

17

Vaviloni suutitah

171Yksi niistä šeiččemeštä anhelista, kumpasilla oli šeiččemen mal'l'ua, tuli miun luo ta šano: «Tule, mie näytän šiula, mimmoni suutu tulou šillä šuurella huoralla, kumpani eläy šuurien vesien viereššä. 2Hänen kera muailman čuarit elettih huorin ta hänen huoruinnan viinašta muan eläjät juovuttih.» 3Henki valtasi miut, ta anheli vei miut tyhjäh muah.

Mie nävin naisen, kumpani istu heläkänruškien svierin šeläššä. Svieri oli kirjutettu täyteh Jumalua ivualijie nimijä, ta šillä oli šeiččemen piätä ta kymmenen šarvie. 4Naini oli šuoriutun purppuranruškieh ta heläkänruškieh vuattieh, korissukšena kiilti kultua, jalokivie ta simčukkoja. Kiäššä hiän piti kultaista mal'l'ua, mi oli täyši hänen huoruinnan ilkevyttä ta pakanutta. 5Hänen očašša oli nimi, šen peitetty merkityš on: «Šuuri Vaviloni17:5 Vaviloni on Riiman peittonimi., muailman huorien ta kaiken ilkien emä». 6Mie nävin, jotta naini oli juopun pyhien vereštä ta Iisussan tovistajien vereštä. Mie hämmäššyin šuurešti hänet nähtyöni.

7Anheli šano miula:

«Mitäpä ihmettelet? Mie kerron šiula naisen peitetyn merkitykšen. Kerron šamoin svierin peitetyn merkitykšen, tuon, kumpasen šeläššä naini istuu ta kumpasella on šeiččemen piätä ta kymmenen šarvie.

8Svieri, kumpasen šie nävit, on ollun, a nyt šitä ei ole. Še vielä noušou pohjattomašta kaivošta, no še joutuu tuhoh. Ne muan eläjät, kumpasien nimijä muailman luatimisešta šuate ei ole kirjutettu elämänkirjah, kummekšitah svierie näheššäh, šentäh kun še on ollun ta männyn, no kuitenki še vielä tulou.

9Täššä tarviččou järkie ta viisahutta. Šeiččemen piätä tarkottau šeičentä vuarua, kumpasilla naini istuu. 10Čuarija niise on šeiččemen. Viisi niistä on jo ollun, kuuvveš on vallašša. Yksi ei ole vielä tullun, ta konša hiän tulou, hiän on vallašša vain vähäsen aikua. 11Svieri iče – še, kumpani on ollun, ka kumpaista ei enämpi ole – on kahekšaš čuari ta šamalla yksi noista šeiččemeštä. Šillä tulou tuho.

12Kymmenen šarvie, kumpaset šie nävit, tarkotetah kymmentä čuarie. Hyö vielä ei nouštu valtah, no šuahah myöhemmin čuarinvalta yheššä svierin kera, kuitenki vain pienekši rupiemakši. 13Yksissä tuumin hyö annetah oma valta ta voima svierillä. 14Nuo kaikki ruvetah šotimah Vuonnua vaštah, ka Vuonna voittau hiät, šentäh kun Hiän on isäntien Isäntä ta čuarien Čuari. Hänen kera šuahah voitto kaikki ne, ket on pisytty ušošša Häneh, kaikki ne, kenet Hiän on kuččun ta valinnun.»

15Vielä anheli šano:

«Vejet, kumpasie nävit, ne, kumpasien viereššä huora istuu, ollah kanšoja, ihmisjoukkoja, maita ta kielijä. 16Ta kymmenen šarvie, kumpaset šie nävit, ta svieri, ne šiännytäh huoran piällä ta revitäh hänet pal'l'ahakši ta alaččomakši, šyyvväh hänen liha ta poltetah hänet tuhkakši. 17Jumala niätšen panou hiät ruatamah oman meininkin mukah. Šentäh hyö yksissä mielin annetah oma čuarinvalta svierillä šiih šuate, kuni Jumalan šanat käyväh toteh.

18Naini, kumpasen nävit, on še šuuri linna, kumpani halliččou muan kaikkie čuarija.»