Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
17

Iisussan malittu opaššettavien puolešta

171Tämän pakinan jälkeh Iisussa kaččo taivahah ta šano:

«Tuatto, aika on tullun. Näytä Poikaš jumalallini valo, jotta Poika näyttäis Šiun jumalallisen valon. 2Šie annoit Pojan valtah kaikki ihmiset, jotta Hiän antais ilmasenikusen elämän kaikilla niillä, kenet Šie Hänellä annoit. 3Ilmasenikuni elämä on šitä, jotta hyö tunnetah Šiut, ainuon tovellisen Jumalan, ta Iisussan Hristossan, kumpasen Šie olet työntän. 4Mie olen näyttän Šiun jumalallisen valon tiälä muan piällä, kun ruavoin loppuh šuate šen työn, min annoit Miula ruattavakši. 5Tuatto, näytä Šie nyt Miun jumalallini valo. Ota Miut luokšeš ta anna Miula še jumalallini valo, mi Miula oli Šiun luona ollešša jo ennein kuin muailma oli olomašša.

6Mie olen ilmottan Šiun nimen niillä ihmisillä, kenet Šie valičit muailmašta ta annoit Miula. Hyö oltih Šiun, ta Šie annoit hiät Miula. Hyö totellah Šiun šanua 7ta tiijetäh nyt, jotta kaikki, min olet Miula antan, on tullun Šiulta. 8Šen šanoman, kumpasen Šie Miula annoit, Mie kerroin heilä, ta hyö otettih še vaštah. Nyt hyö toven tiijetäh, jotta Mie olen tullun Šiun luota, ta ušotah, jotta Šie olet Miut työntän.

9Mie moliuvun niijen puolešta, kenet Šie Miula annoit. Muailman puolešta Mie en moliuvu, kun vain niijen, ketä Šie Miula annoit, šentäh kun hyö ollah Šiun. 10Kaikki, mi on Miun, on Šiunki, ta mi on Šiun, še on Miun. Miun jumalallini valo on tullun näkyvih heissä.

11Tuatto, nyt Mie tulen Šiun luo, enkä enämpi ole muailmašša. A ne, ket Šie olet Miula antan, ollah muailmašša. Pyhä Tuatto, šuojele heitä oman nimeš voimalla, šen nimen, min olet Miula antan. Šiitä hyö ollah yhtä, niin kuin Myöki olemma yhtä. 12Konša Mie olin hiän kera muailmašša, Mie šuojelin heitä Šiun nimen voimalla, kaikkie niitä, ketä olet Miula antan. Mie pijin huolta heistä, eikä kenkänä toini heistä joutun šurman šuuh, kun vain še, kumpasen piti männä uatuh. Näin oli šentäh, jotta Pyhien Kirjutukšien šana kävis toteh.

13Tuatto, nyt Mie tulen Šiun luo. Pakajan täštä šini, kuni vielä olen muailmašša, jotta Miun ilo täyttäis hiät. 14Mie annoin heilä Šiun šanan, ta muailma vihuau heitä, šentäh kun hyö ei kuuluta muailmah, niin kuin Mieki en kuulu šiih. 15En kuitenki moli, jotta ottasit hiät pois muailmašta, vain jotta šuojelisit heitä pahašta. 16Hyö ei kuuluta muailmah, niin kuin Mieki en kuulu. 17Anna tositieto Šiušta pyhittäy hiät. Šiun šana on tositieto. 18Niin kuin Šie työnsit Miut muailmah, šamoin olen Mieki työntän hiät muailmah. 19Mie annan Iččeni uhriksi heijän puolešta, jotta tositieto šais hiätki pyhiksi.

20Mie en moliuvu vain näijen opaššettavien puolešta, vain niijenki puolešta, ket ušotah Miuh heijän tovissuššanojen tähen. 21Mie moliuvun, jotta hyö kaikki oltais yhtä, niin kuin Šie, Tuatto, olet Miušša ta Mie Šiušša. Niin pitäy heijänki olla yhtä Meissä, anna muailma uškois, jotta Šie työnsit Miut.

22Šen jumalallisen valon, min Šie annoit Miula, Mie annoin heilä, jotta hyö oltais yhtä, niin kuin Myö olemma yhtä. 23Kun Mie olen heissä ta Šie olet Miušša, niin hyö ollah ihan yhtä. Šiitä muailma malttau, jotta Šie työnsit Miut ta armaššat heitä niin kuin Milma armaššat.

24Tuatto, Mie tahon, jotta ne, kenet Šie annoit Miula, oltais Miun kera šielä, missä Mie olen. Šielä hyö nähäh Miun jumalallini valo, kumpasen Šie annoit Miula, šentäh kun olet tykännyn Milma jo ennein muailman luatimista. 25Oikiemielini Tuatto, muailma ei tunne Šilma, ka Mie tunnen Šiut. Ta nämä täššä olijat tiijetäh nyt, jotta Šie olet työntän Miut. 26Mie opaššin hiät tuntomah Šiun nimen ta opaššan vieläki. Šilloin še tykkyämini, kumpasella Šie Milma tykkäsit, pisyy heissä ta Mie pisyn heissä.»

18

Iisussa otetah kiini

(Matv. 26:47-56; Mark. 14:43-50; Luk. 22:47-53)

181Tämän šanottuo Iisussa läksi omien opaššettavieh kera Kedroninojan toisella puolella. Šielä oli satu, kunne Iisussa ta opaššettavat mäntih. 2Juuta, Iisussan pettäjä, niise tunsi tämän paikan, šentäh kun Iisussa oli moničči ollun šielä opaššettavieh kera. 3Juuta otti matkah joukon saltattoja ta ylipappien ta farisseijen antamie miehie, ta hyö mäntih satuh lyhtyt, tulet ta aštalat käsissä.

4Iisussa tiesi kaiken, mi Hänellä oli ieššä. Hiän mäni miehillä vaštah ta kyšy: «Ketä työ ečittä?» 5Miehet vaššattih: «Iisussa Nasarettilaista». Iisussa šano: «Mie še olen».

Juuta, Iisussan pettäjä, niise oli miehien joukošša. 6Konša Iisussa šano: «Mie še olen», hyö kaikin eissyttih tuakši ta kuavuttih pitäkšeh muah. 7Iisussa kyšy uuvveštah: «Ketä työ ečittä?» Hyö vaššattih: «Iisussa Nasarettilaista». 8Iisussa šano heilä: «Miehän šanoin, jotta še olen Mie. No kun työ Milma eččinettä, antakkua näijen toisien männä.» 9Näin käytih toteh nämä Hänen omat šanat: «Niistä, ketä Šie olet Miula antan, Mie en ole yhtäkänä mänettän».

10Simoni Petrillä oli miekka. Hiän vejälti šen huotrašta ta iski ylipapin käškyläiseltä oikien korvan irti; käškyläini oli nimeltäh Malhi. 11Ka Iisussa šano Petrillä: «Pane miekka huotrah! Kun Tuatto on antan Miula tämän muokkamal'l'an, niin enkö Mie jois šitä loppuh šuate?»

12Saltatat, heijän piälikkö ta jevreijen työntämät miehet otettih Iisussa kiini. Hyö šivottih Hänet nuorih 13ta vietih enšin Annakšen luo, kumpani oli Kaijafan appi. Kaijafa oli šinä vuotena ylipappina. 14Tämä šamani Kaijafa oli antan jevreilöillä neuvon, jotta ois parašta, kun yksi mieš kuolis koko kanšan puolešta.

Petri kieltäytyy Iisussašta

(Matv. 26:69-70; Mark. 14:66-68; Luk. 22:55-57)

15Simoni Petri ta vieläi toini opaššettava lähettih Iisussalla jälkeh. Še toini oli ylipapin tuttava ta šentäh piäsi Iisussan kera ylipapin kojin pihah. 16Petri jäi šeisomah veräjän ulkopuolella. Še opaššettava, kumpani tunsi ylipapin, mäni pakinoilla veräjyä varteiččijan paššaritytön luo ta toi Petrin pihah.

17Šiitä paššarityttö šano Petrillä: «Etköš šie niise ole tämän Miehen opaššettavie?» Petri vaštasi: «En ole». 18Oli vilu. Šentäh paššarit ta varteiččijat oli luajittu ropivo, nyt šeisottih šen ympärillä ta lämmitteliyvyttih. Petri niise šeiso heijän joukošša ta lämmitteliyty.

Annas-pappi kyšelöy Iisussua

(Matv. 26:59-66; Mark. 14:55-64; Luk. 22:66-71)

19Ylipappi Annas kyšy Iisussalta Hänen opaššettavista ta Hänen opaššukšešta. 20Iisussa vaštasi: «Mie olen paissun šuorah, koko muailman kuullen. Olen aina opaštan sinagogoissa ta jumalankojissa, kumpasih jevreit aina keräyvytäh. Peitočči en ole paissun mitänä. 21Mintäh šie Miulta kyšyt? Kyšy Miun kuuntelijilta, mitä olen heilä paissun. Hyö tiijetäh, mitä Mie olen šanon.»

22Kun Iisussa näin vaštasi, yksi lähellä šeisojista varteiččijista löi Häntä näkyö vaššen ta šano: «Mitein Šie vaštuat ylipapilla?» 23Iisussa šano miehellä: «Kun lienen paissun pahoin, näytä, mi Miun šanoissa oli pahua. No kun lienen paissun oikein, niin mintäh lyöt Milma?»

24Annas työnsi Iisussan nuorih šivottuna ylipappi Kaijafan luo.

Petri tuaš kieltäytyy Iisussašta

(Matv. 26:71-75; Mark. 14:69-72; Luk. 22:58-62)

25Simoni Petri šeiso ta lämmitteliyty. Miehet šanottih hänellä: «Etkö šie niise ole yksi Hänen opaššettavista?» «En ole», Petri eikki. 26Šiitä eryäš ylipapin käškyläini, šen miehen omahini, kumpaselta Petri oli leikannun korvan, šano: «Enköš mie nähnyn šilma šielä satušša Hänen kera?» 27Petri eikki tuaš, ta šamašša kukko kieku.

Iisussa Pilatin ieššä

(Matv. 27:1-2; Mark. 15:1-5; Luk. 23:1-5)

28Kaijafan luota Iisussa vietih muaherran horomih. Oli aikani huomeneš. Jevreit ei mänty horomien šiämeh, šentäh kun ois tultu pakanoiksi, šiitä ei ois šuatu šyyvvä Äijänpäivän iltaista. 29Šentäh muaherra Pilatti tuli uloš heijän luo ta kyšy: «Mistä työ viäritättä tätä Mieštä?» 30Hyö vaššattih: «Kun Hiän ei ois pahanruataja, myö emmä ois antan Häntä šiula». 31Pilatti šano: «Ottakkua työ Hänet ta suutikkua tiän oman Sakonan mukah». Jevreit šanottih: «Meilä ei ole valtua suutie ketänä kuolomah». 32Näin piti käyvä, jotta tulis tovekši Iisussan šana. Hiän niät oli aikasempah paissun, mitein Hiän kuolou.

33Pilatti mäni jälelläh horomih, käški tuuvva Iisussan luokšeh ta kyšy Häneltä: «Oletko Šie jevreijen Čuari?» 34Iisussa vaštasi: «Ičekö šie näin tuumaičet, vain onko muut šanottu šitä Miušta?» 35Pilatti šano: «Enhän mie ole jevrei. Šiun oma rahvaš ta ylipapit annettih Šiut miun käsih. Mitäpä Šie olet ruatan?» 36Iisussa vaštasi: «Miun čuarinvalta ei ole täštä muailmašta. Kun še ois täštä muailmašta, niin Miun miehet ois torattu, jotta Mie en ois joutun jevreijen käsih. Ka Miun čuarinvalta ei ole tiältä.» 37«No Šie kuitenki olet Čuari?» Pilatti šano. Iisussa vaštasi: «Iče šie šanot, jotta Mie olen Čuari. Šitä varoin Mie olen šyntyn ta šitä varoin tullun täh muailmah, jotta šanuo teilä, mitä tiän pitäy tietyä ta mitä uškuo. Jokahini, ken tietäy šen, kuulou Miun iänen.» 38«Ka niin mitäpä täššä pitäis uškuo?» kyšy Pilatti.

Iisussa suutitah kuolomah

(Matv. 27:15-31; Mark. 15:6-20; Luk. 23:13-25)

Tämän šanottuo Pilatti mäni tuaš uloš jevreijen luo ta šano heilä: «En voi löytyä Häneššä mitänä viäryttä. 39No onhan tapana, jotta Äijänäpäivänä mie piäššän yhen vankin teilä hyväkši mielekši. Tahottako, jotta piäššän teilä jevreijen Čuarin?» 40Šiitä hyö kaikin alettih karjuo: «Ei Häntä! Piäššä Varavva!» A še Varavva oli rosvo.

19

191Šiitä Pilatti käški ruoškie Iisussua. 2Saltatat viännettih piikkiokšista korona, pantih še Hänellä piäh ta šuoritettih Hänet purppuranruškieh sviitkah. 3Hyö šanottih: «Terveh Šiula, jevreijen Čuari!» ta lyötih Häntä näkyö vaššen.

4Pilatti mäni tuaš uloš ta šano jevreilöillä: «Mie tuon Hänet teilä, jotta tietäsijä: mie en niä Häneššä mitänä viäryttä». 5Niin Iisussa tuli uloš piikkikorona piäššä ta purppuranruškie sviitka piällä. Pilatti šano jevreilöillä: «Täššä tämä Ihmini on». 6Konša ylipapit ta heijän miehet nähtih Iisussa, hyö karjeuvuttih: «Nuakliče Hänet ristih! Nuakliče Hänet ristih!» Pilatti šano heilä: «Ottakkua työ Hänet ta iče nuaklikkua ristih. Mie en ole löytän Häneššä mitänä viäryttä.» 7Jevreit vaššattih: «Meilä on miän Sakona, ta Sakonan mukah Hänen on kuoltava, šentäh kun Hiän luatiutuu Jumalan Pojakši».

8Tämän kuultuo Pilatti pöläšty vielä enämmän. 9Hiän mäni jälelläh horomien šiämeh ta kyšy Iisussalta: «Mistä päin Šie olet?» Ka Iisussa ei vaššannun hänellä. 10Pilatti šano Hänellä: «Etkö Šie vaštua miula? Etkö tiijä, jotta miula on valta nuaklita Šiut ristih ta valta piäštyä Šiut?» 11Iisussa vaštasi: «Šiula ei ois mitänä valtua Miuh, kun Jumala ei ois antan šitä šiula. Šentäh Miun pettäjän riähkä on šuurempi kuin šiun.»

12Tämän jälkeh Pilatti reistasi piäštyä Iisussan. No jevreit karjuttih: «Kun piäštänet Hänet, niin et ole keisarin yštävä! Ken luatiutuu čuariksi, še noušou keisarie vaštah.»

13Nämä šanat kuultuo Pilatti toi Iisussan uloš ta iče ašettu sut'janistumella. Šitä paikkua šanottih Kivipihakši, jevrein kielellä še on Gavvafa. 14Oli Äijänpäivän uatto, puolenpäivän aika. Pilatti šano jevreilöillä: «Šiinä on tiän Čuari». 15Jevreit karjuttih: «Vie pois! Vie pois ta nuakliče Hänet ristih!» Pilatti kyšy: «Pitäiskö miun nuaklita tiän Čuari ristih?» Ylipapit vaššattih: «Ei meilä ole muuta čuarie kun vain keisari». 16Šiitä Pilatti anto heilä Iisussan ristih nuaklittavakši.

Iisussa nuaklitah ristih

(Matv. 27:32-44; Mark. 15:21-32; Luk. 23:26-43)

Jevreit lähettih viemäh Iisussua. 17Hiän kanto Iče omua ristie ta tuli linnan ulkopuolella paikkah, mitä kučutah Piäkopanpaikakši, jevrein kielellä Golgofakši. 18Šielä saltatat nuaklittih Iisussa ristih ta Hänen kera kakši muuta, yksi yhellä ta toini toisella puolella, a Iisussa heijän välissä. 19Pilatti kirjutti lautah ta käški takuo lauvan ristih. Lauvašša oli nämä šanat: «Iisussa Nasarettilaini, jevreijen Čuari». 20Monet jevreit luvettih kirjutuš, kun še paikka, missä Iisussa nuaklittih ristih, oli lähellä linnua. Šanat oli kirjutettu jevrein, latinan ta kreikan kielillä. 21Jevreijen ylipapit šanottih Pilatilla: «Elä kirjuta: ‘Jevreijen Čuari’, kun kirjuta: ‘Hiän šano: Mie olen jevreijen Čuari’». 22Pilatti vaštasi: «Min kirjutin, šen kirjutin».

23Kun saltatat oli nuaklittu Iisussa ristih, hyö otettih Hänen vuattiet ta juattih ne nelläh ošah, jokahisella saltatalla oma oša. Hyö otettih niise paita, kumpaista ei oltu ommeltu, kun oli kuvottu yhtenä palana ylähyätä alahuakši šuate. 24Hyö paistih keškenäh: «Emmä revitä tätä, panemma arvalla, ken šen šuau». Näin kävi toteh tämä Pyhien Kirjutukšien šana:

– Hyö juattih keškenäh Miun vuattiet

ta Miun paijašta pantih arpua.

Juštih näin saltatat ruattih.

25Iisussan rissin luona šeisottih Hänen Muamo, Muamon čikko, Klopan Muarie ta vielä Magdalan Muarie. 26Konša Iisussa näki, jotta Hänen Muamo ta kallehin opaššettava šeisotah šiinä, Hiän šano Muamollah: «Naini, tuošša on šiun poikaš!» 27Šiitä Hiän šano opaššettavallah: «Tuošša on šiun Muamoš!» Šiitä šuate še opaššettava huolehti Iisussan Muamošta.

Iisussan kuoloma

(Matv. 27:45-56; Mark. 15:33-41; Luk. 23:44-49)

28Iisussa tiesi, jotta kaikki on nyt ruattu loppuh šuate. Jotta Pyhien Kirjutukšien šana kävis kaikešša toteh, Hiän šano: «Milma janottau». 29Šielä oli täyši aštie muikieta viinua. Saltatat kaššettih šiih gupka ta pissettih še iisopinokšan piäh ta noššettih Iisussan huulilla. 30Iisussa imi viinua gupkašta ta šano: «Kaikki on nyt ruattu». Hiän paino piän ta anto henken.

31Šilloin oli piätinččä. A šuovatta, kumpani oli alkamašša, oli hyvin šuuri pruasniekka. Jevreit kyšyttih Pilatilta, jotta ristihnuaklituilta lyötäis šiäriluut poikki ta hiät otettais alaš. Ruumehet niätšen ei šuatu jiähä šuovatakši rippumah rissillä. 32Šiitä saltatat tultih, katattih šiäriluut enšimmäiseltä ta toiselta mieheltä, kumpaset oli ristihnuaklittu Iisussan kera. 33Konša hyö tultih Iisussan luo ta nähtih Hänen jo kuolluon, niin šentäh ei katattu Hänen šiäriluita. 34Yksi saltatoista kuitenki pisti keihyän Hänen kylkeh, ta šamašša huavašta valu vertä ta vettä. 35Še ken tämän näki, on tovistan täštä, jotta työ niise uškosija. Hänen tovissukšeh voit uškuo, hiän niätšen tietäy, jotta pakajau totta. 36Näin tapahtu, jotta kävis toteh tämä Pyhien Kirjutukšien šana: «Yhtäkänä luuta Häneltä ei katata». 37Pyhien Kirjutukšien toisešša kohašša vielä šanotah: «Hyö kačotah Häneh, kumpasen läpi pissettih keihäš».

Iisussan hautuamini

(Matv. 27:57-61; Mark. 15:42-47; Luk. 23:50-56)

38Tämän jälkeh Joosefi, kumpani oli kotosin Arimafijašta, kyšy Pilatilta, jotta šaisko ottua Iisussan Ruumehen rissiltä. Joosefi oli Iisussan opaššettava, vain piti šitä peitošša, hiän niät varasi jevreijen vanhimpie. Pilatti anto luvan, ta Joosefi mäni ta otti Ruumehen alaš. 39Šiih tuli vieläi Nikodim, še mieš, kumpani kävi enši kerran Iisussan luona yöllä. Hänellä oli mataššah šata mittua hyvänhajuista voijetta, mirran ta alojan ševotušta. 40Miehet otettih Iisussan Ruumis ta kiärittih Še palttinoih hyvänhajusen voitien kera, niin kuin jevreijen on tapana ruatua vainuata hauvatešša. 41Šielä, missä Iisussa nuaklittih ristih, oli satu. Satušša oli kallivoh lohkattu uuši kalmakotini, mih ei vielä oltu pantu yhtäkänä pokoiniekkua. 42Hyö pantih Iisussa šiih, šentäh kun oli jevreijen pruasniekan uatto, a še kalmakotini oli lähellä.