Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
16

161«Olen paissun teilä täštä, jotta tiän uško ei šortuis. 2Jevreit erotetah tiät sinagogašta. Ta tulou vieläi šemmoni aika, konša jokahini tiän tappajista smiettiy, jotta teitä tappamalla ruatau hyvän ruavon Jumalalla. 3Näin hyö ruatah, šentäh kun hyö ei tunneta Tuattuo eikä Milma. 4No Mie pakasin teilä täštä šitä varoin, jotta muistasija Miun šanat, konša še aika tulou. Aikasempah en ole paissun teilä täštä, kun Iče olin tiän kera.»

Toven Henki

5«No nyt Mie mänen Hänen luo, ken Miut työnsi. Kenkänä teistä ei kyšy Miulta, kunne Mie mänen, 6a tiän šytämet täytti mureh, šentäh kun šanoin teilä tämän. 7Mie šanon teilä toven: teilä on parempi, jotta Mie mänen pois. Kun en männe pois, Puolistaja ei tule tiän luo. A kun männen pois, niin työnnän Hänet tiän luo. 8Puolistaja tulou ta näyttäy muailmalla, mi on riähkyä, ken kelpuau Jumalalla, ta jotta suutu tulou. 9Hiän näyttäy, jotta riähkä on šitä, kun ihmiset ei ušota Miuh. 10Hiän näyttäy, jotta Mie kelpuan Jumalalla, šentäh kun Mie mänen Tuaton luo ta työ enämpi että niä Milma. 11Ta Hiän näyttäy, jotta suutu tulou, šentäh kun tämän muailman isäntä on jo suutittu.

12Miula ois äijyä enämmän teilä šanottavua, vain työ että voi vielä ottua šitä vaštah. 13No konša Toven Henki tulou, Hiän näyttäy teilä kaiken, mi on totta Jumalašta. Hiän kun ei pakaja omie tuumie, kun pakajau šen, mitä kuulou, ta ilmottau teilä, mitä on tulošša. 14Toven Henki tuou Miun jumalallisen valon näkyvih, šentäh kun Hiän šuau Miulta šen, min teilä viestittäy. 15Kaikki, mi on Tuaton, on Miunki. Šentäh Mie šanoin, jotta Toven Henki šuau Miulta šen, min teilä viestittäy. 16Mänöy pieni rupiema ta työ että enämpi niä Milma. A kun vielä mänöy pieni rupiema, työ tuaš niättä Miut, šentäh kun Mie mänen Tuaton luo.»

Murehešta iloh

17Šiitä muutomat Iisussan opaššettavista kyšeltih toini toiselta: «Mitä Hiän pakajau, kun šanou meilä: ‘Mänöy pieni rupiema ta työ että enämpi niä Milma, a kun vielä mänöy pieni rupiema, työ tuaš niättä Miut’? Ta mitä merkitäh Hänen šanat: ‘Mie mänen Tuaton luokši’?»

18«Mintäh Hiän pakajau ‘pieneštä rupiemašta’?» hyö ihmeteltih. «Emmä malta Hänen pakinoja».

19Iisussa huomasi, jotta heijän luatiu mieli kyšyö Häneltä näistä šanoista. Hiän šano heilä:

«Šekö teitä vaivuau, kun Mie šanoin: ‘Mänöy pieni rupiema ta työ että enämpi niä Milma. A kun vielä mänöy pieni rupiema, työ niättä Miut’? 20Toven totta šanon teilä: työ vielä itettä ta valitatta, ka muailma on hyvilläh. Työ vielä murehitta, no tiän mureh muuttuu ilokši. 21Konša naini šuau lašta, hiän on tušissah, šentäh kun hänen aika tuli. A kun lapši on šyntyn, muamo ei enämpi muissa omie kipuja, šentäh kun on niin mielissäh šiitä, jotta ihmini šynty täh ilmah. 22Työ niise oletta nyt tušissa, ka Mie niän tiät tuaš uuvveštah. Šiitä tiän šytämen täyttäy ilo, kumpaista ei kenkänä voi anaštua teiltä. 23Šinä päivänä työ että kyšy Miulta mitänä.

Toven totta šanon teilä: mitä šuinki molinetta Tuatolta Miun nimeššä, šen Hiän teilä antau. 24Täh šuate työ että ole molin mitänä Miun nimeššä. Molikkua, niin šuatta. Šiitä tiän ilo tulou täyvekši.»

Iisussa voitti muailman

25«Aikasempah olen paissun teilä täštä peittošanoilla. No tulou aika, konša enämpi en pakaja peittošanoilla, vain šanon teilä Tuatošta kaiken šuorah. 26Šinä päivänä työ moliuvutta Jumalalla Miun nimeššä, enkä Mie enämpi šano, jotta Mie molin Tuatolta apuo teilä. 27Tuatto niätšen Iče tykkyäy teitä, šentäh kun työ tykkäsijä Milma ta uškoja, jotta Mie tulin Jumalan luota. 28Tuaton luota Mie läksin ta tulin täh muailmah. Nyt Mie tuaš jätän muailman ta mänen Tuaton luokši.»

29Opaššettavat šanottih: «Nyt Šie pakajat šuorah, et enämpi peittopakinoilla. 30Nyt myö niämmä, jotta Šie tiijät kaiken, šenki mitä Šiulta vašta meinatah kyšyö. Šentäh myö ušomma, jotta Šie tulit Jumalan luota.»

31Iisussa vaštasi: «Nytkö työ ušotta? 32Kaččokkua, tulou aika – ta še aika on jo tullun – konša työ pakenetta ken minneki, ta jätättä Miut yksin. No yksin Mie en kuitenki jiä, šentäh kun Tuatto on Miun kera. 33Šanoin teilä tämän šentäh, jotta teilä ois Miušša rauha. Muailmašša teitä ahissetah, ka olkua rohkiena: Mie voitin muailman.»

17

Iisussan malittu opaššettavien puolešta

171Tämän pakinan jälkeh Iisussa kaččo taivahah ta šano:

«Tuatto, aika on tullun. Näytä Poikaš jumalallini valo, jotta Poika näyttäis Šiun jumalallisen valon. 2Šie annoit Pojan valtah kaikki ihmiset, jotta Hiän antais ilmasenikusen elämän kaikilla niillä, kenet Šie Hänellä annoit. 3Ilmasenikuni elämä on šitä, jotta hyö tunnetah Šiut, ainuon tovellisen Jumalan, ta Iisussan Hristossan, kumpasen Šie olet työntän. 4Mie olen näyttän Šiun jumalallisen valon tiälä muan piällä, kun ruavoin loppuh šuate šen työn, min annoit Miula ruattavakši. 5Tuatto, näytä Šie nyt Miun jumalallini valo. Ota Miut luokšeš ta anna Miula še jumalallini valo, mi Miula oli Šiun luona ollešša jo ennein kuin muailma oli olomašša.

6Mie olen ilmottan Šiun nimen niillä ihmisillä, kenet Šie valičit muailmašta ta annoit Miula. Hyö oltih Šiun, ta Šie annoit hiät Miula. Hyö totellah Šiun šanua 7ta tiijetäh nyt, jotta kaikki, min olet Miula antan, on tullun Šiulta. 8Šen šanoman, kumpasen Šie Miula annoit, Mie kerroin heilä, ta hyö otettih še vaštah. Nyt hyö toven tiijetäh, jotta Mie olen tullun Šiun luota, ta ušotah, jotta Šie olet Miut työntän.

9Mie moliuvun niijen puolešta, kenet Šie Miula annoit. Muailman puolešta Mie en moliuvu, kun vain niijen, ketä Šie Miula annoit, šentäh kun hyö ollah Šiun. 10Kaikki, mi on Miun, on Šiunki, ta mi on Šiun, še on Miun. Miun jumalallini valo on tullun näkyvih heissä.

11Tuatto, nyt Mie tulen Šiun luo, enkä enämpi ole muailmašša. A ne, ket Šie olet Miula antan, ollah muailmašša. Pyhä Tuatto, šuojele heitä oman nimeš voimalla, šen nimen, min olet Miula antan. Šiitä hyö ollah yhtä, niin kuin Myöki olemma yhtä. 12Konša Mie olin hiän kera muailmašša, Mie šuojelin heitä Šiun nimen voimalla, kaikkie niitä, ketä olet Miula antan. Mie pijin huolta heistä, eikä kenkänä toini heistä joutun šurman šuuh, kun vain še, kumpasen piti männä uatuh. Näin oli šentäh, jotta Pyhien Kirjutukšien šana kävis toteh.

13Tuatto, nyt Mie tulen Šiun luo. Pakajan täštä šini, kuni vielä olen muailmašša, jotta Miun ilo täyttäis hiät. 14Mie annoin heilä Šiun šanan, ta muailma vihuau heitä, šentäh kun hyö ei kuuluta muailmah, niin kuin Mieki en kuulu šiih. 15En kuitenki moli, jotta ottasit hiät pois muailmašta, vain jotta šuojelisit heitä pahašta. 16Hyö ei kuuluta muailmah, niin kuin Mieki en kuulu. 17Anna tositieto Šiušta pyhittäy hiät. Šiun šana on tositieto. 18Niin kuin Šie työnsit Miut muailmah, šamoin olen Mieki työntän hiät muailmah. 19Mie annan Iččeni uhriksi heijän puolešta, jotta tositieto šais hiätki pyhiksi.

20Mie en moliuvu vain näijen opaššettavien puolešta, vain niijenki puolešta, ket ušotah Miuh heijän tovissuššanojen tähen. 21Mie moliuvun, jotta hyö kaikki oltais yhtä, niin kuin Šie, Tuatto, olet Miušša ta Mie Šiušša. Niin pitäy heijänki olla yhtä Meissä, anna muailma uškois, jotta Šie työnsit Miut.

22Šen jumalallisen valon, min Šie annoit Miula, Mie annoin heilä, jotta hyö oltais yhtä, niin kuin Myö olemma yhtä. 23Kun Mie olen heissä ta Šie olet Miušša, niin hyö ollah ihan yhtä. Šiitä muailma malttau, jotta Šie työnsit Miut ta armaššat heitä niin kuin Milma armaššat.

24Tuatto, Mie tahon, jotta ne, kenet Šie annoit Miula, oltais Miun kera šielä, missä Mie olen. Šielä hyö nähäh Miun jumalallini valo, kumpasen Šie annoit Miula, šentäh kun olet tykännyn Milma jo ennein muailman luatimista. 25Oikiemielini Tuatto, muailma ei tunne Šilma, ka Mie tunnen Šiut. Ta nämä täššä olijat tiijetäh nyt, jotta Šie olet työntän Miut. 26Mie opaššin hiät tuntomah Šiun nimen ta opaššan vieläki. Šilloin še tykkyämini, kumpasella Šie Milma tykkäsit, pisyy heissä ta Mie pisyn heissä.»

18

Iisussa otetah kiini

(Matv. 26:47-56; Mark. 14:43-50; Luk. 22:47-53)

181Tämän šanottuo Iisussa läksi omien opaššettavieh kera Kedroninojan toisella puolella. Šielä oli satu, kunne Iisussa ta opaššettavat mäntih. 2Juuta, Iisussan pettäjä, niise tunsi tämän paikan, šentäh kun Iisussa oli moničči ollun šielä opaššettavieh kera. 3Juuta otti matkah joukon saltattoja ta ylipappien ta farisseijen antamie miehie, ta hyö mäntih satuh lyhtyt, tulet ta aštalat käsissä.

4Iisussa tiesi kaiken, mi Hänellä oli ieššä. Hiän mäni miehillä vaštah ta kyšy: «Ketä työ ečittä?» 5Miehet vaššattih: «Iisussa Nasarettilaista». Iisussa šano: «Mie še olen».

Juuta, Iisussan pettäjä, niise oli miehien joukošša. 6Konša Iisussa šano: «Mie še olen», hyö kaikin eissyttih tuakši ta kuavuttih pitäkšeh muah. 7Iisussa kyšy uuvveštah: «Ketä työ ečittä?» Hyö vaššattih: «Iisussa Nasarettilaista». 8Iisussa šano heilä: «Miehän šanoin, jotta še olen Mie. No kun työ Milma eččinettä, antakkua näijen toisien männä.» 9Näin käytih toteh nämä Hänen omat šanat: «Niistä, ketä Šie olet Miula antan, Mie en ole yhtäkänä mänettän».

10Simoni Petrillä oli miekka. Hiän vejälti šen huotrašta ta iski ylipapin käškyläiseltä oikien korvan irti; käškyläini oli nimeltäh Malhi. 11Ka Iisussa šano Petrillä: «Pane miekka huotrah! Kun Tuatto on antan Miula tämän muokkamal'l'an, niin enkö Mie jois šitä loppuh šuate?»

12Saltatat, heijän piälikkö ta jevreijen työntämät miehet otettih Iisussa kiini. Hyö šivottih Hänet nuorih 13ta vietih enšin Annakšen luo, kumpani oli Kaijafan appi. Kaijafa oli šinä vuotena ylipappina. 14Tämä šamani Kaijafa oli antan jevreilöillä neuvon, jotta ois parašta, kun yksi mieš kuolis koko kanšan puolešta.

Petri kieltäytyy Iisussašta

(Matv. 26:69-70; Mark. 14:66-68; Luk. 22:55-57)

15Simoni Petri ta vieläi toini opaššettava lähettih Iisussalla jälkeh. Še toini oli ylipapin tuttava ta šentäh piäsi Iisussan kera ylipapin kojin pihah. 16Petri jäi šeisomah veräjän ulkopuolella. Še opaššettava, kumpani tunsi ylipapin, mäni pakinoilla veräjyä varteiččijan paššaritytön luo ta toi Petrin pihah.

17Šiitä paššarityttö šano Petrillä: «Etköš šie niise ole tämän Miehen opaššettavie?» Petri vaštasi: «En ole». 18Oli vilu. Šentäh paššarit ta varteiččijat oli luajittu ropivo, nyt šeisottih šen ympärillä ta lämmitteliyvyttih. Petri niise šeiso heijän joukošša ta lämmitteliyty.

Annas-pappi kyšelöy Iisussua

(Matv. 26:59-66; Mark. 14:55-64; Luk. 22:66-71)

19Ylipappi Annas kyšy Iisussalta Hänen opaššettavista ta Hänen opaššukšešta. 20Iisussa vaštasi: «Mie olen paissun šuorah, koko muailman kuullen. Olen aina opaštan sinagogoissa ta jumalankojissa, kumpasih jevreit aina keräyvytäh. Peitočči en ole paissun mitänä. 21Mintäh šie Miulta kyšyt? Kyšy Miun kuuntelijilta, mitä olen heilä paissun. Hyö tiijetäh, mitä Mie olen šanon.»

22Kun Iisussa näin vaštasi, yksi lähellä šeisojista varteiččijista löi Häntä näkyö vaššen ta šano: «Mitein Šie vaštuat ylipapilla?» 23Iisussa šano miehellä: «Kun lienen paissun pahoin, näytä, mi Miun šanoissa oli pahua. No kun lienen paissun oikein, niin mintäh lyöt Milma?»

24Annas työnsi Iisussan nuorih šivottuna ylipappi Kaijafan luo.

Petri tuaš kieltäytyy Iisussašta

(Matv. 26:71-75; Mark. 14:69-72; Luk. 22:58-62)

25Simoni Petri šeiso ta lämmitteliyty. Miehet šanottih hänellä: «Etkö šie niise ole yksi Hänen opaššettavista?» «En ole», Petri eikki. 26Šiitä eryäš ylipapin käškyläini, šen miehen omahini, kumpaselta Petri oli leikannun korvan, šano: «Enköš mie nähnyn šilma šielä satušša Hänen kera?» 27Petri eikki tuaš, ta šamašša kukko kieku.

Iisussa Pilatin ieššä

(Matv. 27:1-2; Mark. 15:1-5; Luk. 23:1-5)

28Kaijafan luota Iisussa vietih muaherran horomih. Oli aikani huomeneš. Jevreit ei mänty horomien šiämeh, šentäh kun ois tultu pakanoiksi, šiitä ei ois šuatu šyyvvä Äijänpäivän iltaista. 29Šentäh muaherra Pilatti tuli uloš heijän luo ta kyšy: «Mistä työ viäritättä tätä Mieštä?» 30Hyö vaššattih: «Kun Hiän ei ois pahanruataja, myö emmä ois antan Häntä šiula». 31Pilatti šano: «Ottakkua työ Hänet ta suutikkua tiän oman Sakonan mukah». Jevreit šanottih: «Meilä ei ole valtua suutie ketänä kuolomah». 32Näin piti käyvä, jotta tulis tovekši Iisussan šana. Hiän niät oli aikasempah paissun, mitein Hiän kuolou.

33Pilatti mäni jälelläh horomih, käški tuuvva Iisussan luokšeh ta kyšy Häneltä: «Oletko Šie jevreijen Čuari?» 34Iisussa vaštasi: «Ičekö šie näin tuumaičet, vain onko muut šanottu šitä Miušta?» 35Pilatti šano: «Enhän mie ole jevrei. Šiun oma rahvaš ta ylipapit annettih Šiut miun käsih. Mitäpä Šie olet ruatan?» 36Iisussa vaštasi: «Miun čuarinvalta ei ole täštä muailmašta. Kun še ois täštä muailmašta, niin Miun miehet ois torattu, jotta Mie en ois joutun jevreijen käsih. Ka Miun čuarinvalta ei ole tiältä.» 37«No Šie kuitenki olet Čuari?» Pilatti šano. Iisussa vaštasi: «Iče šie šanot, jotta Mie olen Čuari. Šitä varoin Mie olen šyntyn ta šitä varoin tullun täh muailmah, jotta šanuo teilä, mitä tiän pitäy tietyä ta mitä uškuo. Jokahini, ken tietäy šen, kuulou Miun iänen.» 38«Ka niin mitäpä täššä pitäis uškuo?» kyšy Pilatti.

Iisussa suutitah kuolomah

(Matv. 27:15-31; Mark. 15:6-20; Luk. 23:13-25)

Tämän šanottuo Pilatti mäni tuaš uloš jevreijen luo ta šano heilä: «En voi löytyä Häneššä mitänä viäryttä. 39No onhan tapana, jotta Äijänäpäivänä mie piäššän yhen vankin teilä hyväkši mielekši. Tahottako, jotta piäššän teilä jevreijen Čuarin?» 40Šiitä hyö kaikin alettih karjuo: «Ei Häntä! Piäššä Varavva!» A še Varavva oli rosvo.