Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
14

Elämäh viejä tie

141«Elkyä olkua huolissana. Uškokkua Jumalah ta uškokkua Miuh. 2Miun Tuaton koissa on monta huonehta – mitein še muitein Mie šanosin, jotta mänen valmistamah teilä elošijua. 3Mie mänen valmistamah teilä šijua. Šiitä tulen jälelläh ta käyn tiät luokšeni, jotta šaisija olla šielä, missä Mie olen. 4Työ kyllä tiijättä tien šinne, kunne Mie mänen.»

5Homa šano Iisussalla: «Hospoti, emmä myö tiijä, kunne Šie mänet. Mistäpä myö šilloin voisima tietyä tien?» 6Iisussa vaštasi: «Mie olen še oikie tie, mi viey elämäh. Kenkänä ei piäše Tuaton luo muitein kuin Miun kautti. 7Kun työ tietäsijä Miut, niin tietäsijä Miun Tuatonki. Työ tiijättä Hänet jo nyt, šentäh kun oletta nähnyn Hänet.»

8Hilippä šano Iisussalla: «Hospoti, näytä meilä Tuatto, muuta myö emmä taho».

9Iisussa vaštasi:

«Näin pitälti Mie olen ollun tiän kera, ta šie et vielä tiijä Milma, Hilippä. Ken on nähnyn Miut, on nähnyn Tuaton. Mitein šie voit šanuo: ‘Näytä meilä Tuatto’? 10Etkö ušo, jotta Mie olen Tuatošša ta Tuatto on Miušša? Kun pakajan teilä, en pakaja omašta piäštäni. Tuatto, kumpani on Miušša, ruatau omie ruatojah Miun kautti. 11Uškokkua, kun šanon, jotta Mie olen Tuatošša ta Tuatto on Miušša. Kun että muitein uškone, niin uškokkua Miun ruatojen takie.

12Toven totta šanon teilä: ken uškou Miuh, še ruatau šemmosie ruatoja, mimmosie Mie ruan, ta vieläi niitä šuurempie. Mie niät mänen Tuaton luo. 13Ta mitä vain työ kyšynettä Tuatolta Miun nimeššä, šen Mie ruan, anna Tuaton jumalallini valo tulis näkyvih Pojašša. 14Mitä työ Miun nimeššä kyšyttä, šen Mie ruan.»

Pyhä Henki tulou Auttajakši

15«Kun työ tykännettä Milma, työ elättä Miun käškyjen mukah. 16Mie molin Tuatolta, ta Hiän antau teilä toisen Puolistajan, kumpani on tiän kera ilmasen ijän. 17Tämä Puolistaja on Toven Henki. Muailma ei voi šitä Henkie šuaha, šentäh kun še ei niä Häntä eikä tiijä Häntä. Ka työ tiijättä Hänet, šentäh kun Hiän pisyy tiän luona ta on teissä.

18En Mie jätä teitä orpoloiksi, vain tulen tiän luo. 19Pieni rupiema, ta muailma enämpi ei niä Milma, vain työ niättä, šentäh kun Mie elän ta työ niise elättä. 20Šinä päivänä työ maltatta, jotta Mie olen Tuatoššani ta työ oletta Miušša, Mie teissä. 21Ken on ottan omah šytämeh Miun käšyt ta eläy niijen mukah, še tykkyäy Milma. Miun Tuatto tykkyäy šitä, ken tykkyäy Milma. Mie niise tykkyän häntä ta jiävin Iččeni hänellä.»

22Juuta – še toini, ei Iskariot – šano Iisussalla: «Hospoti, mintäh niin? Mintäh jiävit Iččeš vain meilä, et muailmalla?»

23Iisussa vaštasi:

«Kun ken tykännöy Milma, še eläy Miun šanan mukah. Miun Tuatto tykkyäy häntä, ta Tuatto ta Mie tulemma hänen luokši ta jiämmä hänen luo elämäh. 24Ken ei tykkyä Milma, še ei elä Miun šanan mukah. A še šana, min työ kuuletta, ei ole Miun oma, kun Tuaton, kumpani on Miut työntän.

25Näitä Mie pakajan teilä nyt, kuni vielä olen tiän kera. 26Tuatto työntäy teilä Miun nimeššä Puolistajan, Pyhän Henken. Hiän opaštau teilä kaiken ta muissuttau teilä kaikešta, mitä Mie olen teilä paissun.

27Mie jätän teilä rauhan. Oman rauhani Mie teilä annan, en šemmoista, mimmosen muailma antau. Elkyä olkua huolissana, elkyä varakkua. 28Kuulija vet, mitä Mie šanoin: Mie mänen pois, ka tulen tuaš tiän luo. Kun työ tykkyäsijä Milma, niin oisija hyvillänä šiitä, jotta Mie mänen Tuaton luo, šentäh kun Tuatto on Milma šuurempi. 29Mie pakajan teilä täštä jo nyt, kuni še ei vielä tapahtun, jotta työ uškosija, konša še tapahtuu. 30Enämpi en tiän kera pakaja, šentäh kun tämän muailman isäntä on jo tulošša. Miuh hänellä ei ole mitänä valtua. 31Mie ruan niin kuin Tuatto on käšken Miun ruatua, anna muailma tietäis, jotta Mie tykkyän Tuattuo. Nouškua, lähemmä tiältä!»

15

Viinamarjapuun okšat

151«Mie olen tosi viinamarjapuu, ta Miun Tuatto on viinamarjan kašvattaja. 2Hiän leikkuau Miušta joka okšan, mih ei kašva marjua. A joka okšan, mih tulou marjua, Hiän puhistau liijoista vešoista, jotta še antais vielä enämmän marjua. 3Työ oletta jo puhtahat, šentäh kun še šana, min olen teilä šanon, on tiät puhistan. 4Pisykkyä Miušša, niin Mie pisyn teissä. Eihän okša šuata kašvattua marjua, kun še ei olle runkošša. Šamoin että ni työ voi ruatua mitänä, kun että pisyne Miušša.

5Mie olen viinamarjapuu, työ oletta okšat. Ken pisyy Miušša ta keššä Mie pisyn, še šuau aikah äijän hyvyä. Ilmain Milma työ että šua aikah mitänä. 6Ken ei pisy Miušša, še luuvvah pois niin kuin katennut okša, ta še kuivau. Šemmoset okšat kerätäh, luuvvah tuleh ta poltetah.

7Kun työ pisynettä Miušša ta Miun šanat pisyttäneh teissä, kyšykkyä mitä ikinä vain tahotta, ta työ šuatta šen. 8Miun Tuaton jumalallini valo tulou näkyvih šiinä, kun työ ruatta äijän hyvyä ta niin näytättä, jotta oletta Miun opaššettavie. 9Niin kuin Tuatto tykkyäy Milma, niin Mieki tykkyän teitä. Pisykkyä Miun tykkyämiseššä. 10Kun täyttänettä Miun käšyt, työ pisyttä Miun tykkyämiseššä, niin kuin Mie olen täyttän Tuattoni käšyt ta pisyn Hänen tykkyämiseššä.

11Olen paissun teilä kaiken tämän, jotta teissä ois Miun ilo ta tiän ilo tulis täyvekši. 12Miun käšky on tämä: tykäkkyä toini toista, niin kuin Mie olen tykännyn teitä. 13Šuurempua tykkyämistä ei voi olla, mitä kun antua oma henki vellien puolešta. 14Työ oletta Miun vellie, kun ruatanetta šitä, mitä Mie käšen tiän ruatua. 15En šano teitä enämpi käškyläisiksi, šentäh kun käškyläini ei tiijä oman isäntäh meininkijä. Mie šanon teitä vellilöiksi, šentäh kun olen šuattan tiän tietoh kaiken, min olen Tuatolta kuullun. 16Että työ valinnun Milma, kun Mie valičin tiät. Miun tahto on še, jotta työ mänisijä ta šaisija aikah šemmoista, mi pisyy aina. Kun näin ruatta, Tuatto antau teilä kaiken, mitä Miun nimeššä Häneltä kyšyttä. 17Mie annan teilä tämän käšyn: tykäkkyä toini toista.»

Muailma vihuau Iisussan omie

18«Kun muailma vihannou teitä, muistakkua, jotta ennein teitä še on vihannun Milma. 19Kun työ kuulusija täh muailmah, muailma tykkyäis teitä kuin omieh. Vain työ että kuulu muailmah, kun Mie olen tiät muailmašta omikseni valinnun. Šentäh muailma vihuau teitä.

20Muistakkua, mitä teilä šanoin: ei käškyläini ole omua isäntyäh šuurempi. Kun kerran Milma ajeltih, ajellah teitäki. Kun Miun šanua lienöy kuunneltu, kuunnellah tiän šanua niise. 21Kaiken tämän ihmiset ruatah teilä Miun nimen vuokši, šentäh kun ei tiijetä Häntä, ken Miut työnsi. 22Kun Mie en ois tullun ta en ois paissun heilä, hyö ei oltais viäräpäitä. No nyt hyö ei voija millänä puolissella omua riähkyä. 23Ken vihuau Milma, še vihuau Miun Tuattuoki. 24Kun en ois ruatan heijän kešeššä ruatoja, kumpasie kenkänä toini ei ole ruatan, niin hyö ei oltais viäräpäitä. No nyt hyö on nähty Miun ruavot ta vihatah Milma ta Miun Tuattuo. 25Näin tulou tovekši heijän Kirjutukšien šana: ‘Tyhjäh hyö vihattih Milma’.

26Työ šuatta Puolistajan, Mie työnnän Hänet Tuaton luota. Puolistaja, Toven Henki, lähtöy Tuaton luota ta tovistau Miušta. 27Työ niise tovissatta Miušta, šentäh kun olija Miun kera alušta šuate.»

16

161«Olen paissun teilä täštä, jotta tiän uško ei šortuis. 2Jevreit erotetah tiät sinagogašta. Ta tulou vieläi šemmoni aika, konša jokahini tiän tappajista smiettiy, jotta teitä tappamalla ruatau hyvän ruavon Jumalalla. 3Näin hyö ruatah, šentäh kun hyö ei tunneta Tuattuo eikä Milma. 4No Mie pakasin teilä täštä šitä varoin, jotta muistasija Miun šanat, konša še aika tulou. Aikasempah en ole paissun teilä täštä, kun Iče olin tiän kera.»

Toven Henki

5«No nyt Mie mänen Hänen luo, ken Miut työnsi. Kenkänä teistä ei kyšy Miulta, kunne Mie mänen, 6a tiän šytämet täytti mureh, šentäh kun šanoin teilä tämän. 7Mie šanon teilä toven: teilä on parempi, jotta Mie mänen pois. Kun en männe pois, Puolistaja ei tule tiän luo. A kun männen pois, niin työnnän Hänet tiän luo. 8Puolistaja tulou ta näyttäy muailmalla, mi on riähkyä, ken kelpuau Jumalalla, ta jotta suutu tulou. 9Hiän näyttäy, jotta riähkä on šitä, kun ihmiset ei ušota Miuh. 10Hiän näyttäy, jotta Mie kelpuan Jumalalla, šentäh kun Mie mänen Tuaton luo ta työ enämpi että niä Milma. 11Ta Hiän näyttäy, jotta suutu tulou, šentäh kun tämän muailman isäntä on jo suutittu.

12Miula ois äijyä enämmän teilä šanottavua, vain työ että voi vielä ottua šitä vaštah. 13No konša Toven Henki tulou, Hiän näyttäy teilä kaiken, mi on totta Jumalašta. Hiän kun ei pakaja omie tuumie, kun pakajau šen, mitä kuulou, ta ilmottau teilä, mitä on tulošša. 14Toven Henki tuou Miun jumalallisen valon näkyvih, šentäh kun Hiän šuau Miulta šen, min teilä viestittäy. 15Kaikki, mi on Tuaton, on Miunki. Šentäh Mie šanoin, jotta Toven Henki šuau Miulta šen, min teilä viestittäy. 16Mänöy pieni rupiema ta työ että enämpi niä Milma. A kun vielä mänöy pieni rupiema, työ tuaš niättä Miut, šentäh kun Mie mänen Tuaton luo.»

Murehešta iloh

17Šiitä muutomat Iisussan opaššettavista kyšeltih toini toiselta: «Mitä Hiän pakajau, kun šanou meilä: ‘Mänöy pieni rupiema ta työ että enämpi niä Milma, a kun vielä mänöy pieni rupiema, työ tuaš niättä Miut’? Ta mitä merkitäh Hänen šanat: ‘Mie mänen Tuaton luokši’?»

18«Mintäh Hiän pakajau ‘pieneštä rupiemašta’?» hyö ihmeteltih. «Emmä malta Hänen pakinoja».

19Iisussa huomasi, jotta heijän luatiu mieli kyšyö Häneltä näistä šanoista. Hiän šano heilä:

«Šekö teitä vaivuau, kun Mie šanoin: ‘Mänöy pieni rupiema ta työ että enämpi niä Milma. A kun vielä mänöy pieni rupiema, työ niättä Miut’? 20Toven totta šanon teilä: työ vielä itettä ta valitatta, ka muailma on hyvilläh. Työ vielä murehitta, no tiän mureh muuttuu ilokši. 21Konša naini šuau lašta, hiän on tušissah, šentäh kun hänen aika tuli. A kun lapši on šyntyn, muamo ei enämpi muissa omie kipuja, šentäh kun on niin mielissäh šiitä, jotta ihmini šynty täh ilmah. 22Työ niise oletta nyt tušissa, ka Mie niän tiät tuaš uuvveštah. Šiitä tiän šytämen täyttäy ilo, kumpaista ei kenkänä voi anaštua teiltä. 23Šinä päivänä työ että kyšy Miulta mitänä.

Toven totta šanon teilä: mitä šuinki molinetta Tuatolta Miun nimeššä, šen Hiän teilä antau. 24Täh šuate työ että ole molin mitänä Miun nimeššä. Molikkua, niin šuatta. Šiitä tiän ilo tulou täyvekši.»

Iisussa voitti muailman

25«Aikasempah olen paissun teilä täštä peittošanoilla. No tulou aika, konša enämpi en pakaja peittošanoilla, vain šanon teilä Tuatošta kaiken šuorah. 26Šinä päivänä työ moliuvutta Jumalalla Miun nimeššä, enkä Mie enämpi šano, jotta Mie molin Tuatolta apuo teilä. 27Tuatto niätšen Iče tykkyäy teitä, šentäh kun työ tykkäsijä Milma ta uškoja, jotta Mie tulin Jumalan luota. 28Tuaton luota Mie läksin ta tulin täh muailmah. Nyt Mie tuaš jätän muailman ta mänen Tuaton luokši.»

29Opaššettavat šanottih: «Nyt Šie pakajat šuorah, et enämpi peittopakinoilla. 30Nyt myö niämmä, jotta Šie tiijät kaiken, šenki mitä Šiulta vašta meinatah kyšyö. Šentäh myö ušomma, jotta Šie tulit Jumalan luota.»

31Iisussa vaštasi: «Nytkö työ ušotta? 32Kaččokkua, tulou aika – ta še aika on jo tullun – konša työ pakenetta ken minneki, ta jätättä Miut yksin. No yksin Mie en kuitenki jiä, šentäh kun Tuatto on Miun kera. 33Šanoin teilä tämän šentäh, jotta teilä ois Miušša rauha. Muailmašša teitä ahissetah, ka olkua rohkiena: Mie voitin muailman.»