Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
12

Iisussa voijellah Vifanijašša

(Matv. 26:6-13; Mark. 14:3-9)

121Kuuši päivyä ennein Äijyäpäivyä Iisussa tuli Vifanijah, missä eli Luasari, kumpasen Hiän oli noššattan kuollehista. 2Iisussalla tarittih šielä iltani. Marppa paššasi Häntä, ta Luasari oli yksi niistä, ket šyötih Iisussan kera.

3Muarie otti täyven pullon puhašta, hyvin kallista nardavoijetta, voiteli šillä Iisussan jalat ta pyyhki ne kuivakši omilla tukillah. Koko pirtin täytti voitien haju.

4Šielä oli Simonin poika Juuta Iskariot. Juuta oli yksi Iisussan opaššettavista, kumpasešta jälešti tuli Hänen pettäjä. Juuta šano: 5«Mintäh tuota voijetta ei myöty kolmeštašuašta dinarista? Rahat ois voitu antua köyhillä.» 6Ei hiän šentäh šanon näin, jotta ois pitän huolta köyhistä, a šentäh, kun oli rosvo. Yhtehini kukkaro oli hänen hallušša, ta hiän otti ičelläh šinne pantuja rahoja. 7Iisussa šano Juutalla: «Jätä naini rauhah. Hiän ruatau tämän Miun hautuamista vaššen. 8Köyhät ollah aina tiän kera, vain Mie en aina ole.»

9Vifanijah tuli šuuri joukko jevreilöitä, kumpaset oli kuultu, jotta Iisussa on šielä. Hyö ei tultu yksistäh Iisussan tähen, vain vieläi šen tähen, jotta nähtäis Luasarie, kumpasen Iisussa oli noššattan kuollehista. 10Šiitä ylipapit tahottih tappua Luasari niise, 11šentäh kun hänen takie monet jevreit mäntih Iisussan puolella ta ušottih Häneh.

Iisussa račaštau Jerusalimih

(Matv. 21:1-11; Mark. 11:1-11; Luk. 19:28-40)

12Toisena päivänä levisi tieto, jotta Iisussa on tulošša Jerusalimih. Ihmiset, kumpasie oli tullun pruasniekkah šuurin joukkoloin, 13otettih pal'manokšie ta mäntih Hänellä vaštah. Hyö karjuttih:

– Osanna12:13 Osanna kačo šelityštä Matv. 21:9.!

Plahoslovittu olkah Hiän,

ken tulou Hospotin nimeššä!

Plahoslovittu olkah Israelin Čuari!

14Iisussalla tuotih osla, ta Hiän istuutu šen šelkäh. Täštä šanotah Pyhissä Kirjutukšissa näin:

15– Elä varaja, Siijonin tytär 12:15 Siijonin tytär merkiččöy Jerusalimin linnua.,

šiun Čuari tulou!

Hiän račaštau nuorella oslalla.

16Opaššettavat ei šiih aikah vielä maltettu tätä. Vašta šiitä konša Iisussa oli männyn taivahah, hyö muissettih, jotta Häneštä oli näin kirjutettu ta näin Hänellä oli käynynki.

17Ne, ket oli oltu Iisussan kera aikasempah, kerrottih, mitein Hiän kučču Luasarin kalmašta ta noššatti hänet kuollehista. 18Konša ihmiset kuultih mimmosen merkkiruavon Iisussa oli luatin, hyö lähettih joukolla Hänellä vaštah. 19Farisseit paistih keškenäh: «Näkijäkö työ? Myö emmä voi luatie mitänä. Koko muailma juokšou Hänellä peräššä.»

Iisussa pakajau omašta kuolomašta

20Niijen joukošša, ket tultih pruasniekalla molimah Jumalua, oli muutomie kreikkalaisie. 21Hyö tultih Hilipän luo, kumpani oli Galileijan Vifsaidašta, ta šanottih hänellä: «Myö tahtosima nähä Iisussan». 22Hilippä mäni ta šano täštä Ontreilla, šiitä hyö molommat mäntih Iisussan pakinoilla.

23Iisussa šano heilä:

«On tullun aika, konša Ihmisen Pojan jumalallini valo tulou näkyvih. 24Toven totta šanon teilä: kun vehnänjyvä ei tipahtane muah ta ei kuolle, še jiäy vain yhekši jyväkši. No kun še kuollou, še antau šuuren tulon. 25Ken tykkyäy omua elämyä, še mänettäy šen, vain ken vihuau omua elämyä täššä muailmašša, še šiäštäy šen ilmasenikuista elämyä vaššen. 26Kun ken tahtonou olla Miun käškyläini, tulkah Miula peräššä. Missä Mie olen, šielä on ni Miun käškyläini. Miun Tuatto kunnivoittau šitä, ken täyttäy Miun käšyt.

27Nyt Miun henki on šuurešša tušašša. Mitä voisin šanuo? Tuatto, piäššä Miut täštä muokkien ajašta! Ei! Juuri tätä aikua vaššen Mie olen tullun. 28Tuatto, näytä oman nimeš jumalallini valo!» Šilloin kuulu taivahašta iäni: «Mie olen šen näyttän ta näytän iellähki».

29Šiinä olija rahvašjoukko kuuli iänen ta šano šitä ukkosen jyrykši. Ka muutomat šanottih: «Anheli pakasi Hänellä». 30Šilloin Iisussa šano: «Ei tämä iäni tullun Miun vuokši vain rahvahan vuokši. 31Nyt tämä muailma on suutun ieššä, nyt tämän muailman isäntä12:31 Täššä tämän muailman isännällä Iisussa tarkottau šaatanua. ajetah pois vallašta. 32Ta konša Miut noššetah rissillä, Mie vejän kaikki luokšeni.» 33Näillä šanoilla Iisussa tahto šanuo, millä šurmalla Hiän kuolou.

34Ihmiset šanottih Iisussalla: «Sakonašša šanotah, jotta Hristossa eläy ilmasenikusešti. Mitein Šie voit šanuo, jotta Ihmisen Poika noššetah rissillä? Ken on tämä Ihmisen Poika?» 35Iisussa šano heilä: «Vielä vähäsen aikua valo on tiän kera. Matakkua šini, kuni teilä on valo, jotta pimie ei peittäis teitä. Pimieššä kulkija ei tiijä, kunne hiän mänöy. 36Kuni teilä on valo, uškokkua valoh, jotta teistä tulis valon lapšie.» Tämän šanottuo Iisussa läksi ta kato heijän näkyvistä.

Ihmiset ei ušota Iisussah

37Vaikka Iisussa luati monie merkkiruatoja rahvahan šilmissä, kuitenki hyö ei ušottu Häneh. 38Näin kävi toteh Jumalan viessintuojan Isaijan šana:

– Hospoti, ken uško miän šanoman?

Kellä näytettih Hospotin käsivarren voima?

39Hyö ei voitu uškuo. Šiitä Isaija šanou toisešša kohašša:

40– Jumala šoventi heijän šilmät

ta koventi heijän šytämet,

jotta hyö šilmilläh ei nähtäis

eikä šytämelläh maltettais,

jotta hyö ei kiännyttäis pahoilta teiltäh

enkä Mie parentais heitä.

41Näin Isaija šano, šentäh kun näki Hristossan jumalallisen valon ta pakasi Häneštä.

42Kuitenki monet valtamiehet niise ušottih Iisussah. Ka hyö varattih farisseita, ta šentäh ei paistu omašta ušošta, jotta heitä ei erotettais sinagogašta. 43Heilä niätšen oli tärkietä še, mitä ihmiset heistä ajateltih, eikä še, mitä Jumala ajatteli.

44Iisussa karju lujalla iänellä: «Ken uškou Miuh, še ei ušo Miuh, vain Miun Työntäjäh. 45Ken näköy Miut, še näköy Miun Työntäjän. 46Mie tulin valokši muailmah, jotta yksikänä, ken uškou Miuh, ei jäis pimieh. 47Šitä, ken kuulou Miun šanat, no ei ušo niih, Mie en suuti. En Mie ole tullun muailmua suutimah, vain tulin šitä pelaštamah. 48Ken kieltäytyy Miušta ta ei ota Miun šanoja vaštah, hänellä jo on suutija: ne šanat, mit Mie šanoin, suutitah häntä viimesenä päivänä. 49En Mie ole paissun omašta piäštäni. Tuatto, kumpani Miut työnsi, on käšken, mistä Miun pitäy paissa ta mitä šanella. 50Ta Mie tiijän, jotta Hänen käšky antau ilmasenikusen elämän. Konša Mie pakajan, pakajan šitä, mitä Tuatto käški Miun paissa.»

13

Iisussa pešöy opaššettavien jalat

131Äijänpäivän pruasniekka oli tulošša. Iisussa tiesi, jotta nyt tuli še aika, konša Hänen pitäy šiirtyö täštä muailmašta Tuaton luo. Hiän aina tykkäsi niitä, ket oltih Hänen omie täššä muailmašša, ta Hiän tykkäsi heitä viimeseh šuate.

2Iisussa ta opaššettavat oltih iltasella. Juaveli oli jo pannun Juutan, Simoni Iskariotin pojan, šytämeh ajatukšen, jotta pettyä Iisussa. 3Iisussa tiesi, jotta Tuatto on antan kaiken Hänen valtah. Hiän tiesi, jotta Hiän on tullun Jumalan luota ta nyt myöštyy Jumalan luo. 4Hiän nousi iltaselta, heitti sviitkan piältäh, otti käsipaikan ta šito šen vyötäröllä. 5Šiitä Hiän kuato vettä pešuaštieh, rupesi pešömäh opaššettavien jalkoja ta pyyhkimäh niitä käsipaikalla, kumpani oli Hänen vyötäröllä.

6Konša Iisussa tuli Simoni Petrin kohalla, Petri šano: «Hospoti, Šiekö še pešet miun jalat?» 7Iisussa vaštasi: «Mitä Mie nyt ruan, šitä šie et vielä malta, ka myöhemmin šie šen maltat». 8Petri šano Hänellä: «Šie et ikinä šua peššä miun jalkoja!» Iisussa vaštasi: «Kun Mie en pešše šilma, niin šiula ei ole šijua Miun luona». 9Šiitä Simoni Petri šano: «Hospoti, elä peše yksistäh miun jalkoja, peše kiät ta piäki». 10Iisussa vaštasi: «Šiltä, ken on kylpen, pitäy peššä vain jalat, muitein hiän on jo puhaš. Työ oletta jo puhtahat, vain että kaikin.» 11Iisussa tiesi, ken Hänet pettäy, šentäh Hiän šano, jotta ei hyö kaikin olla puhtahat.

12Peštyö heijän jalat Iisussa pani sviitkan piälläh ta mäni tuaš paikallah. Hiän šano heilä: «Maltattako työ, mitä Mie teilä ruavoin? 13Työ pakautatta Milma Opaštajakši ta Hospotiksi ta oikein ruatta: šehän Mie olen. 14Niin kuin Mie, tiän Hospoti ta Opaštaja, pesin tiän jalat, niin tiänki pitäy peššä toini toiselta jalat. 15Mie luajin tämän teilä malliksi. Ruatakkua työ šamoin kuin Mie ruavoin. 16Toven totta šanon teilä: ei käškyläini ole isäntyä šuurempi eikä työnnetty työntäjyä šuurempi. 17Nyt kun työ tämän tiijättä, niin ošakkahat oletta, kun näin ruatta.

18Mie en šano tätä teistä kaikista. Tiijän, ketä olen valinnun. No tämän Pyhien Kirjutukšien šanan pitäy täyttyö: ‘Še, ken šyöy Miun kera leipyä, noušou Milma vaštah’. 19Šanon tämän teilä jo nyt, ennein kuin še tapahtuu, jotta työ uškosija Miun olovan Še, ken Mie olen. 20Toven totta šanon teilä: ken ottau vaštah šen, kenen Mie työnnän, še ottau vaštah Miut. Ta ken ottau vaštah Miut, še ottau vaštah Miun Työntäjän.»

Iisussa šanou, ken Hänet pettäy

(Matv. 26:20-25; Mark. 14:17-21; Luk. 22:21-23)

21Tämän šanottuo Iisussa henken tušašša virkko opaššettavillah: «Toven totta šanon teilä: yksi teistä pettäy Miut». 22Opaššettavat kačeltih toini toista tietämättä, keštä Hiän pakasi.

23Yksi opaššettavista, še, ken oli Iisussalla armahin, oli iltasella Iisussan viereššä. 24Simoni Petri anto hänellä merkin, jotta kyšyis Iisussalta, keštä Hiän pakajau. 25Opaššettava šiirty lähemmäkši Iisussua, kiänty Häneh päin ta kyšy: «Hospoti, kenpä še on?» 26Iisussa vaštasi: «Še, kellä Mie annan tämän leipäpalan». Šiitä Hiän kašto palan ta anto šen Juutalla, Simoni Iskariotin pojalla. 27Šamašša, kun Juuta otti leipäpalan, šaatana mäni häneh. Iisussa šano hänellä: «Mitä ruat, rua ruttoseh!» 28Kenkänä iltasella olijista ei piäššyn tolkkuh, mintäh Iisussa šano hänellä näin. 29Juutalla oli yhtehini kukkaro. Šentäh eryähät smietittih, jotta Iisussa käški hänen oštua mitänih pruasniekakši tahi antua miilostinua köyhillä. 30Leipäpalan šyötyö Juuta läksi heti uloš. Oli yö.

Uuši käšky

(Matv. 26:31-35; Mark. 14:27-31; Luk. 22:31-34)

31Konša Juuta oli männyn, Iisussa šano: «Nyt Ihmisen Pojan kunnivo tuli näkyvih, ta Jumalan kunnivo tuli näkyvih Häneššä. 32Ta kun Jumalan kunnivo tuli näkyvih Häneššä, niin Jumala niise näyttäy Hänen kunnivon Ičeššäh, ta rutto näyttäyki. 33Lapšet, vain vähäsen aikua Mie olen tiän kera. Työ ečittä Milma, ka Mie šanon nyt teilä šaman, min šanoin jevreilöilläki: kunne Mie mänen, šinne työ että voi tulla. 34Mie annan teilä uuvven käšyn: tykäkkyä toini toista! Niin kuin Mie olen tykännyn teitä, šamoin työki tykäkkyä toini toista. 35Kaikin tiijetäh, jotta työ oletta Miun opaššettavat, kun työ tykännettä toini toista.»

36«Hospoti, kunnepa Šie mänet?» kyšy Simoni Petri. Iisussa vaštasi: «Kunne Mie mänen, šinne šie et voi Miun kera nyt lähtie, ka myöhemmin tulet». 37Petri šano: «Hospoti, mintähpä mie nyt en voi tulla Šiun kera? Mie annan vaikka oman henken Šiun puolešta.» 38Iisussa šano hänellä: «Šiekö annat henkeš Miun puolešta? Toven totta šanon šiula: ennein kuin kukko kiekuu, šie kolmičči kieltäyvyt Miušta.»

14

Elämäh viejä tie

141«Elkyä olkua huolissana. Uškokkua Jumalah ta uškokkua Miuh. 2Miun Tuaton koissa on monta huonehta – mitein še muitein Mie šanosin, jotta mänen valmistamah teilä elošijua. 3Mie mänen valmistamah teilä šijua. Šiitä tulen jälelläh ta käyn tiät luokšeni, jotta šaisija olla šielä, missä Mie olen. 4Työ kyllä tiijättä tien šinne, kunne Mie mänen.»

5Homa šano Iisussalla: «Hospoti, emmä myö tiijä, kunne Šie mänet. Mistäpä myö šilloin voisima tietyä tien?» 6Iisussa vaštasi: «Mie olen še oikie tie, mi viey elämäh. Kenkänä ei piäše Tuaton luo muitein kuin Miun kautti. 7Kun työ tietäsijä Miut, niin tietäsijä Miun Tuatonki. Työ tiijättä Hänet jo nyt, šentäh kun oletta nähnyn Hänet.»

8Hilippä šano Iisussalla: «Hospoti, näytä meilä Tuatto, muuta myö emmä taho».

9Iisussa vaštasi:

«Näin pitälti Mie olen ollun tiän kera, ta šie et vielä tiijä Milma, Hilippä. Ken on nähnyn Miut, on nähnyn Tuaton. Mitein šie voit šanuo: ‘Näytä meilä Tuatto’? 10Etkö ušo, jotta Mie olen Tuatošša ta Tuatto on Miušša? Kun pakajan teilä, en pakaja omašta piäštäni. Tuatto, kumpani on Miušša, ruatau omie ruatojah Miun kautti. 11Uškokkua, kun šanon, jotta Mie olen Tuatošša ta Tuatto on Miušša. Kun että muitein uškone, niin uškokkua Miun ruatojen takie.

12Toven totta šanon teilä: ken uškou Miuh, še ruatau šemmosie ruatoja, mimmosie Mie ruan, ta vieläi niitä šuurempie. Mie niät mänen Tuaton luo. 13Ta mitä vain työ kyšynettä Tuatolta Miun nimeššä, šen Mie ruan, anna Tuaton jumalallini valo tulis näkyvih Pojašša. 14Mitä työ Miun nimeššä kyšyttä, šen Mie ruan.»

Pyhä Henki tulou Auttajakši

15«Kun työ tykännettä Milma, työ elättä Miun käškyjen mukah. 16Mie molin Tuatolta, ta Hiän antau teilä toisen Puolistajan, kumpani on tiän kera ilmasen ijän. 17Tämä Puolistaja on Toven Henki. Muailma ei voi šitä Henkie šuaha, šentäh kun še ei niä Häntä eikä tiijä Häntä. Ka työ tiijättä Hänet, šentäh kun Hiän pisyy tiän luona ta on teissä.

18En Mie jätä teitä orpoloiksi, vain tulen tiän luo. 19Pieni rupiema, ta muailma enämpi ei niä Milma, vain työ niättä, šentäh kun Mie elän ta työ niise elättä. 20Šinä päivänä työ maltatta, jotta Mie olen Tuatoššani ta työ oletta Miušša, Mie teissä. 21Ken on ottan omah šytämeh Miun käšyt ta eläy niijen mukah, še tykkyäy Milma. Miun Tuatto tykkyäy šitä, ken tykkyäy Milma. Mie niise tykkyän häntä ta jiävin Iččeni hänellä.»

22Juuta – še toini, ei Iskariot – šano Iisussalla: «Hospoti, mintäh niin? Mintäh jiävit Iččeš vain meilä, et muailmalla?»

23Iisussa vaštasi:

«Kun ken tykännöy Milma, še eläy Miun šanan mukah. Miun Tuatto tykkyäy häntä, ta Tuatto ta Mie tulemma hänen luokši ta jiämmä hänen luo elämäh. 24Ken ei tykkyä Milma, še ei elä Miun šanan mukah. A še šana, min työ kuuletta, ei ole Miun oma, kun Tuaton, kumpani on Miut työntän.

25Näitä Mie pakajan teilä nyt, kuni vielä olen tiän kera. 26Tuatto työntäy teilä Miun nimeššä Puolistajan, Pyhän Henken. Hiän opaštau teilä kaiken ta muissuttau teilä kaikešta, mitä Mie olen teilä paissun.

27Mie jätän teilä rauhan. Oman rauhani Mie teilä annan, en šemmoista, mimmosen muailma antau. Elkyä olkua huolissana, elkyä varakkua. 28Kuulija vet, mitä Mie šanoin: Mie mänen pois, ka tulen tuaš tiän luo. Kun työ tykkyäsijä Milma, niin oisija hyvillänä šiitä, jotta Mie mänen Tuaton luo, šentäh kun Tuatto on Milma šuurempi. 29Mie pakajan teilä täštä jo nyt, kuni še ei vielä tapahtun, jotta työ uškosija, konša še tapahtuu. 30Enämpi en tiän kera pakaja, šentäh kun tämän muailman isäntä on jo tulošša. Miuh hänellä ei ole mitänä valtua. 31Mie ruan niin kuin Tuatto on käšken Miun ruatua, anna muailma tietäis, jotta Mie tykkyän Tuattuo. Nouškua, lähemmä tiältä!»