Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
11

Iisussa noššattau Luasarin kuollehista

111Eryäš Luasari-nimini mieš läsi. Hiän eli Vifanijašša, šamašša kyläššä, missä elettih hänen čikot Muarie ta Marppa. 2Tämä Muarie oli še, kumpani voiteli Hospotin jalat hajuvoitiella ta pyyhki ne kuivakši omilla tukillah, a še läsijä Luasari oli Muarien velli.

3Čikokšet työnnettih Iisussalla šana: «Hospoti, nyt še, ketä Šie tykkyät, kipeyty». 4Tämän kuultuo Iisussa šano: «Ei tämä tauti ole kuolomakši vain Jumalan kunnivokši. Šen kautti Jumalan Pojan jumalallini valo tulou näkyvih.» 5Iisussa tykkäsi Marppua ta hänen čikkuo ta Luasarie.

6Kuultuo, jotta Luasari läsiy, Iisussa viipy vielä kakši päivyä šielä, missä šilloin oli. 7Šen jälkeh Hiän šano opaššettavilla: «Läkkä myö jälelläh Juutijah». 8Opaššettavat šanottih: «Ravvi, tuanoin jevreit tahottih kivittyä Šilma. Tuaško Šie olet šinne mänöššä?» 9Iisussa šano heilä: «Päiväššä on kakšitoista tuntie. Ken liikkuu päivällä, še ei kompaššu, šentäh kun hiän näköy tämän muailman valon. 10Ka še, ken liikkuu yöllä, kompaštelou – eihän häneššä ičeššäh ole valuo.»

11Tämän šanottuo Iisussa lisäsi: «Miän Luasari-velli makuau, ka Mie lähen häntä noššattamah». 12Opaššettavat šanottih: «Hospoti, kun hiän muannou, niin parenou». 13Iisussa pakasi Luasarin kuolomašta, a opaššettavat smietittih Hänen pakajavan tavallisešta unešta. 14Šentäh Iisussa šano šuorah: «Luasari on kuollun. 15Tiän takie olen hyvilläni, jotta Mie en ollun šielä: tämä lujittau tiän uškuo. Läkkä myö hänen luo.» 16Šiitä Homa, kumpaista kučuttih vielä Didimos-nimellä, šano toisilla opaššettavilla: «Läkkä, kuolemma kaikki yheššä Hänen kera».

17Konša Iisussa tuli Vifanijah, Hänellä šanottih, jotta Luasari on jo nellättä päivyä kalmašša. 18Vifanija oli lähellä Jerusalimie, šiinä viijentoista stadien11:18 Noin kolmen kilometrin piäššä. Kačo šelityštä 6:19. piäššä. 19Monet jevreit oli tultu rauhottamah Marppua ta Muarieta vellen kuoloman murehešša.

20Kun Marppa kuuli Iisussan tulošta, hiän läksi Hänellä vaštah. Muarie jäi kotih. 21Marppa šano Iisussalla: «Hospoti, kun oisit ollun tiälä, miun velli ei ois kuollun. 22Kuitenki tiijän, jotta Jumala antau Šiula kaiken, mitä Häneltä kyšyt.» 23Iisussa šano: «Velleš noušou kuollehista». 24Marppa vaštasi: «Tiijän, jotta hiän noušou viimesenä päivänä, kuollehista noušomisen päivänä». 25Iisussa šano: «Mie olen kuollehista noušomini ta elämä. Ken uškou Miuh, še eläy, vaikka ois kuollun. 26Eikä yksikänä, ken eläy ta uškou Miuh, ikinäh kuole. Ušotko tämän?» 27Marppa vaštasi: «Ušon, Hospoti! Mie ušon, jotta Šie olet Hristossa, Jumalan Poika, kumpasen muailmah tuluo on vuotettu.»

28Tämän šanottuo Marppa myöšty kotih, kučču Muarie-čikon ta šano hänellä peitočči: «Opaštaja on tiälä ta kuččuu šilma». 29Tämän kuultuo Muarie šamašša nousi ta läksi Iisussan luo. 30Iisussa ei vielä tullun kyläh, kun oli šamašša paikašša, missä Marppa Hänet näki. 31Kun jevreit, kumpaset oltih pirtissä Muarien murehta lieventämäššä, nähtih, jotta hiän äkkie nousi ta läksi uloš, hyö mäntih peräššä. Hyö arveltih, jotta hiän on mänöššä kalmoilla itkömäh.

32Konša Muarie tuli šinne, missä Iisussa oli, ta näki Hänet, hiän heitty Iisussan jalkoih ta šano: «Hospoti, kun oisit ollun tiälä, miun veikko ei ois kuollun». 33Kun Iisussa näki, jotta Muarie itköy ta hänen kera tulluot jevreit niise itetäh, Hänellä tuli paha mieleštä. 34Hiän kyšy: «Missä Luasarin kalma on?» Hyö vaššattih: «Hospoti, tule kaččomah». 35Iisussa itki. 36Jevreit šanottih: «Kaččokkua, mitein Hiän tykkäsi Luasarie». 37A eryähät heistä šanottih: «Kun Hiän šuatto parentua šokien šilmät, eikö Hiän ois voinun piettyä Luasarie kuolomašta?»

38Šyväššä tušašša Iisussa tuli Luasarin kalmalla. Še oli kallivoh lohkottu kalmakotini ta šen šuušša oli kivi. 39«Ottakkua kivi pois», käški Iisussa. Marppa, vainuan čikko, šano Hänellä: «Hospoti, hiän jo haisuu. Hiän on jo nellättä päivyä kalmašša.» 40Iisussa vaštasi: «Enkö šanon šiula, jotta šuat nähä Jumalan voiman, kun uškonet?»

41Kivi otettih pois kalmakotisen šuušta. Iisussa nošti šilmät ylähyäkši ta šano: «Tuatto, Mie kiitän Šilma šiitä, jotta Šie kuulet Milma. 42Mie tiijän, jotta Šie aina kuulet Milma. No šanon tämän näijen ympärillä šeisojien ihmisien tähen, anna hyö ušottais, jotta Šie Miut työnsit.» 43Tämän šanottuo Iisussa karjahti lujalla iänellä: «Luasari, tule pois šieltä!» 44Šiitä kuollut tuli kalmakotisešta, jalat ta kiät šiteissä ta näkö paikalla katettuna. Iisussa šano: «Piäštäkkyä hänet šiteistä ta antakkua hänen männä».

Iisussa tahotah tappua

(Matv. 26:1-5; Mark. 14:1-2; Luk. 22:1-2)

45Monet niistä jevreilöistä, kumpaset oli tultu Muarien luo ta nähty, mitä Iisussa ruato, ušottih Häneh. 46Kuitenki eryähät heistä lähettih farisseijen luo ta šanottih, mitä Iisussa oli ruatan.

47Ylipapit ta farisseit kerättih Neuvokunta ta kyšyttih: «Mitä myö voisima ruatua? Še Mieš luatiu äijän merkkiruatoja. 48Kun antanemma Hänen jatkua, niin kaikin ruvetah uškomah Häneh. Šiitä riimalaiset tullah ta otetah meiltä tämä pyhä paikka ta šamoin koko miän kanša.» 49Šilloin yksi heistä, Kaijafa, kumpani šinä vuotena oli ylipappina, šano: «Työ että tiijä mitänä. 50Ettäkö malta, jotta meilä ois parempi, kun yksi mieš kuolis kanšan puolešta, kuin koko kanša hävieis?» 51Tämä ei ollun hänen oma ajatuš. Šen vuuvven ylipappina hiän einušti, jotta Iisussa kuolou kanšan puolešta. 52Eikä Hiän kuole yksistäh šen kanšan puolešta, ka vieläi kerätäkšeh yhteh kaikki hajallah olijat Jumalan lapšet.

53Šiitä päiväštä lähtien Neuvokunta rupesi hommuamah Iisussan šurmuamista. 54Šentäh Iisussa enämpi ei liikkun kaikkien nähen Juutijašša vain šiirty lähemmäkši tyhjyä muata. Šielä, Efraimi-nimiseššä linnašša, Hiän olekšenteli omien opaššettavien kera.

55Jevreijen Äijänpäivän pruasniekka oli läššä, ta monet tultih kylistä Jerusalimih jo ennein Äijyäpäivyä tavanmukasie puhissušmänöjä pitämäh. 56Hyö ečittih Iisussua ta paistih keškenäh jumalankojissa: «Mitä arveletta? Tullouko Hiän pruasniekalla?» 57Ylipapit ta farisseit oli annettu käšky, jotta kun ken tietänöy, missä Iisussa on, šanois heilä. Šilloin hyö voitais ottua Hänet kiini.

12

Iisussa voijellah Vifanijašša

(Matv. 26:6-13; Mark. 14:3-9)

121Kuuši päivyä ennein Äijyäpäivyä Iisussa tuli Vifanijah, missä eli Luasari, kumpasen Hiän oli noššattan kuollehista. 2Iisussalla tarittih šielä iltani. Marppa paššasi Häntä, ta Luasari oli yksi niistä, ket šyötih Iisussan kera.

3Muarie otti täyven pullon puhašta, hyvin kallista nardavoijetta, voiteli šillä Iisussan jalat ta pyyhki ne kuivakši omilla tukillah. Koko pirtin täytti voitien haju.

4Šielä oli Simonin poika Juuta Iskariot. Juuta oli yksi Iisussan opaššettavista, kumpasešta jälešti tuli Hänen pettäjä. Juuta šano: 5«Mintäh tuota voijetta ei myöty kolmeštašuašta dinarista? Rahat ois voitu antua köyhillä.» 6Ei hiän šentäh šanon näin, jotta ois pitän huolta köyhistä, a šentäh, kun oli rosvo. Yhtehini kukkaro oli hänen hallušša, ta hiän otti ičelläh šinne pantuja rahoja. 7Iisussa šano Juutalla: «Jätä naini rauhah. Hiän ruatau tämän Miun hautuamista vaššen. 8Köyhät ollah aina tiän kera, vain Mie en aina ole.»

9Vifanijah tuli šuuri joukko jevreilöitä, kumpaset oli kuultu, jotta Iisussa on šielä. Hyö ei tultu yksistäh Iisussan tähen, vain vieläi šen tähen, jotta nähtäis Luasarie, kumpasen Iisussa oli noššattan kuollehista. 10Šiitä ylipapit tahottih tappua Luasari niise, 11šentäh kun hänen takie monet jevreit mäntih Iisussan puolella ta ušottih Häneh.

Iisussa račaštau Jerusalimih

(Matv. 21:1-11; Mark. 11:1-11; Luk. 19:28-40)

12Toisena päivänä levisi tieto, jotta Iisussa on tulošša Jerusalimih. Ihmiset, kumpasie oli tullun pruasniekkah šuurin joukkoloin, 13otettih pal'manokšie ta mäntih Hänellä vaštah. Hyö karjuttih:

– Osanna12:13 Osanna kačo šelityštä Matv. 21:9.!

Plahoslovittu olkah Hiän,

ken tulou Hospotin nimeššä!

Plahoslovittu olkah Israelin Čuari!

14Iisussalla tuotih osla, ta Hiän istuutu šen šelkäh. Täštä šanotah Pyhissä Kirjutukšissa näin:

15– Elä varaja, Siijonin tytär 12:15 Siijonin tytär merkiččöy Jerusalimin linnua.,

šiun Čuari tulou!

Hiän račaštau nuorella oslalla.

16Opaššettavat ei šiih aikah vielä maltettu tätä. Vašta šiitä konša Iisussa oli männyn taivahah, hyö muissettih, jotta Häneštä oli näin kirjutettu ta näin Hänellä oli käynynki.

17Ne, ket oli oltu Iisussan kera aikasempah, kerrottih, mitein Hiän kučču Luasarin kalmašta ta noššatti hänet kuollehista. 18Konša ihmiset kuultih mimmosen merkkiruavon Iisussa oli luatin, hyö lähettih joukolla Hänellä vaštah. 19Farisseit paistih keškenäh: «Näkijäkö työ? Myö emmä voi luatie mitänä. Koko muailma juokšou Hänellä peräššä.»

Iisussa pakajau omašta kuolomašta

20Niijen joukošša, ket tultih pruasniekalla molimah Jumalua, oli muutomie kreikkalaisie. 21Hyö tultih Hilipän luo, kumpani oli Galileijan Vifsaidašta, ta šanottih hänellä: «Myö tahtosima nähä Iisussan». 22Hilippä mäni ta šano täštä Ontreilla, šiitä hyö molommat mäntih Iisussan pakinoilla.

23Iisussa šano heilä:

«On tullun aika, konša Ihmisen Pojan jumalallini valo tulou näkyvih. 24Toven totta šanon teilä: kun vehnänjyvä ei tipahtane muah ta ei kuolle, še jiäy vain yhekši jyväkši. No kun še kuollou, še antau šuuren tulon. 25Ken tykkyäy omua elämyä, še mänettäy šen, vain ken vihuau omua elämyä täššä muailmašša, še šiäštäy šen ilmasenikuista elämyä vaššen. 26Kun ken tahtonou olla Miun käškyläini, tulkah Miula peräššä. Missä Mie olen, šielä on ni Miun käškyläini. Miun Tuatto kunnivoittau šitä, ken täyttäy Miun käšyt.

27Nyt Miun henki on šuurešša tušašša. Mitä voisin šanuo? Tuatto, piäššä Miut täštä muokkien ajašta! Ei! Juuri tätä aikua vaššen Mie olen tullun. 28Tuatto, näytä oman nimeš jumalallini valo!» Šilloin kuulu taivahašta iäni: «Mie olen šen näyttän ta näytän iellähki».

29Šiinä olija rahvašjoukko kuuli iänen ta šano šitä ukkosen jyrykši. Ka muutomat šanottih: «Anheli pakasi Hänellä». 30Šilloin Iisussa šano: «Ei tämä iäni tullun Miun vuokši vain rahvahan vuokši. 31Nyt tämä muailma on suutun ieššä, nyt tämän muailman isäntä12:31 Täššä tämän muailman isännällä Iisussa tarkottau šaatanua. ajetah pois vallašta. 32Ta konša Miut noššetah rissillä, Mie vejän kaikki luokšeni.» 33Näillä šanoilla Iisussa tahto šanuo, millä šurmalla Hiän kuolou.

34Ihmiset šanottih Iisussalla: «Sakonašša šanotah, jotta Hristossa eläy ilmasenikusešti. Mitein Šie voit šanuo, jotta Ihmisen Poika noššetah rissillä? Ken on tämä Ihmisen Poika?» 35Iisussa šano heilä: «Vielä vähäsen aikua valo on tiän kera. Matakkua šini, kuni teilä on valo, jotta pimie ei peittäis teitä. Pimieššä kulkija ei tiijä, kunne hiän mänöy. 36Kuni teilä on valo, uškokkua valoh, jotta teistä tulis valon lapšie.» Tämän šanottuo Iisussa läksi ta kato heijän näkyvistä.

Ihmiset ei ušota Iisussah

37Vaikka Iisussa luati monie merkkiruatoja rahvahan šilmissä, kuitenki hyö ei ušottu Häneh. 38Näin kävi toteh Jumalan viessintuojan Isaijan šana:

– Hospoti, ken uško miän šanoman?

Kellä näytettih Hospotin käsivarren voima?

39Hyö ei voitu uškuo. Šiitä Isaija šanou toisešša kohašša:

40– Jumala šoventi heijän šilmät

ta koventi heijän šytämet,

jotta hyö šilmilläh ei nähtäis

eikä šytämelläh maltettais,

jotta hyö ei kiännyttäis pahoilta teiltäh

enkä Mie parentais heitä.

41Näin Isaija šano, šentäh kun näki Hristossan jumalallisen valon ta pakasi Häneštä.

42Kuitenki monet valtamiehet niise ušottih Iisussah. Ka hyö varattih farisseita, ta šentäh ei paistu omašta ušošta, jotta heitä ei erotettais sinagogašta. 43Heilä niätšen oli tärkietä še, mitä ihmiset heistä ajateltih, eikä še, mitä Jumala ajatteli.

44Iisussa karju lujalla iänellä: «Ken uškou Miuh, še ei ušo Miuh, vain Miun Työntäjäh. 45Ken näköy Miut, še näköy Miun Työntäjän. 46Mie tulin valokši muailmah, jotta yksikänä, ken uškou Miuh, ei jäis pimieh. 47Šitä, ken kuulou Miun šanat, no ei ušo niih, Mie en suuti. En Mie ole tullun muailmua suutimah, vain tulin šitä pelaštamah. 48Ken kieltäytyy Miušta ta ei ota Miun šanoja vaštah, hänellä jo on suutija: ne šanat, mit Mie šanoin, suutitah häntä viimesenä päivänä. 49En Mie ole paissun omašta piäštäni. Tuatto, kumpani Miut työnsi, on käšken, mistä Miun pitäy paissa ta mitä šanella. 50Ta Mie tiijän, jotta Hänen käšky antau ilmasenikusen elämän. Konša Mie pakajan, pakajan šitä, mitä Tuatto käški Miun paissa.»

13

Iisussa pešöy opaššettavien jalat

131Äijänpäivän pruasniekka oli tulošša. Iisussa tiesi, jotta nyt tuli še aika, konša Hänen pitäy šiirtyö täštä muailmašta Tuaton luo. Hiän aina tykkäsi niitä, ket oltih Hänen omie täššä muailmašša, ta Hiän tykkäsi heitä viimeseh šuate.

2Iisussa ta opaššettavat oltih iltasella. Juaveli oli jo pannun Juutan, Simoni Iskariotin pojan, šytämeh ajatukšen, jotta pettyä Iisussa. 3Iisussa tiesi, jotta Tuatto on antan kaiken Hänen valtah. Hiän tiesi, jotta Hiän on tullun Jumalan luota ta nyt myöštyy Jumalan luo. 4Hiän nousi iltaselta, heitti sviitkan piältäh, otti käsipaikan ta šito šen vyötäröllä. 5Šiitä Hiän kuato vettä pešuaštieh, rupesi pešömäh opaššettavien jalkoja ta pyyhkimäh niitä käsipaikalla, kumpani oli Hänen vyötäröllä.

6Konša Iisussa tuli Simoni Petrin kohalla, Petri šano: «Hospoti, Šiekö še pešet miun jalat?» 7Iisussa vaštasi: «Mitä Mie nyt ruan, šitä šie et vielä malta, ka myöhemmin šie šen maltat». 8Petri šano Hänellä: «Šie et ikinä šua peššä miun jalkoja!» Iisussa vaštasi: «Kun Mie en pešše šilma, niin šiula ei ole šijua Miun luona». 9Šiitä Simoni Petri šano: «Hospoti, elä peše yksistäh miun jalkoja, peše kiät ta piäki». 10Iisussa vaštasi: «Šiltä, ken on kylpen, pitäy peššä vain jalat, muitein hiän on jo puhaš. Työ oletta jo puhtahat, vain että kaikin.» 11Iisussa tiesi, ken Hänet pettäy, šentäh Hiän šano, jotta ei hyö kaikin olla puhtahat.

12Peštyö heijän jalat Iisussa pani sviitkan piälläh ta mäni tuaš paikallah. Hiän šano heilä: «Maltattako työ, mitä Mie teilä ruavoin? 13Työ pakautatta Milma Opaštajakši ta Hospotiksi ta oikein ruatta: šehän Mie olen. 14Niin kuin Mie, tiän Hospoti ta Opaštaja, pesin tiän jalat, niin tiänki pitäy peššä toini toiselta jalat. 15Mie luajin tämän teilä malliksi. Ruatakkua työ šamoin kuin Mie ruavoin. 16Toven totta šanon teilä: ei käškyläini ole isäntyä šuurempi eikä työnnetty työntäjyä šuurempi. 17Nyt kun työ tämän tiijättä, niin ošakkahat oletta, kun näin ruatta.

18Mie en šano tätä teistä kaikista. Tiijän, ketä olen valinnun. No tämän Pyhien Kirjutukšien šanan pitäy täyttyö: ‘Še, ken šyöy Miun kera leipyä, noušou Milma vaštah’. 19Šanon tämän teilä jo nyt, ennein kuin še tapahtuu, jotta työ uškosija Miun olovan Še, ken Mie olen. 20Toven totta šanon teilä: ken ottau vaštah šen, kenen Mie työnnän, še ottau vaštah Miut. Ta ken ottau vaštah Miut, še ottau vaštah Miun Työntäjän.»

Iisussa šanou, ken Hänet pettäy

(Matv. 26:20-25; Mark. 14:17-21; Luk. 22:21-23)

21Tämän šanottuo Iisussa henken tušašša virkko opaššettavillah: «Toven totta šanon teilä: yksi teistä pettäy Miut». 22Opaššettavat kačeltih toini toista tietämättä, keštä Hiän pakasi.

23Yksi opaššettavista, še, ken oli Iisussalla armahin, oli iltasella Iisussan viereššä. 24Simoni Petri anto hänellä merkin, jotta kyšyis Iisussalta, keštä Hiän pakajau. 25Opaššettava šiirty lähemmäkši Iisussua, kiänty Häneh päin ta kyšy: «Hospoti, kenpä še on?» 26Iisussa vaštasi: «Še, kellä Mie annan tämän leipäpalan». Šiitä Hiän kašto palan ta anto šen Juutalla, Simoni Iskariotin pojalla. 27Šamašša, kun Juuta otti leipäpalan, šaatana mäni häneh. Iisussa šano hänellä: «Mitä ruat, rua ruttoseh!» 28Kenkänä iltasella olijista ei piäššyn tolkkuh, mintäh Iisussa šano hänellä näin. 29Juutalla oli yhtehini kukkaro. Šentäh eryähät smietittih, jotta Iisussa käški hänen oštua mitänih pruasniekakši tahi antua miilostinua köyhillä. 30Leipäpalan šyötyö Juuta läksi heti uloš. Oli yö.

Uuši käšky

(Matv. 26:31-35; Mark. 14:27-31; Luk. 22:31-34)

31Konša Juuta oli männyn, Iisussa šano: «Nyt Ihmisen Pojan kunnivo tuli näkyvih, ta Jumalan kunnivo tuli näkyvih Häneššä. 32Ta kun Jumalan kunnivo tuli näkyvih Häneššä, niin Jumala niise näyttäy Hänen kunnivon Ičeššäh, ta rutto näyttäyki. 33Lapšet, vain vähäsen aikua Mie olen tiän kera. Työ ečittä Milma, ka Mie šanon nyt teilä šaman, min šanoin jevreilöilläki: kunne Mie mänen, šinne työ että voi tulla. 34Mie annan teilä uuvven käšyn: tykäkkyä toini toista! Niin kuin Mie olen tykännyn teitä, šamoin työki tykäkkyä toini toista. 35Kaikin tiijetäh, jotta työ oletta Miun opaššettavat, kun työ tykännettä toini toista.»

36«Hospoti, kunnepa Šie mänet?» kyšy Simoni Petri. Iisussa vaštasi: «Kunne Mie mänen, šinne šie et voi Miun kera nyt lähtie, ka myöhemmin tulet». 37Petri šano: «Hospoti, mintähpä mie nyt en voi tulla Šiun kera? Mie annan vaikka oman henken Šiun puolešta.» 38Iisussa šano hänellä: «Šiekö annat henkeš Miun puolešta? Toven totta šanon šiula: ennein kuin kukko kiekuu, šie kolmičči kieltäyvyt Miušta.»