Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
9

Iisussa parentau šokiena šyntynyön

91Matateššah Iisussa näki miehen, kumpani oli šokiena šyntyn. 2Opaššettavat kyšyttih Häneltä: «Ravvi, ken luati riähkyä, kun tuo mieš šynty šokiena? Ičekö hiän, vain hänen vanhemmat?» 3Iisussa vaštasi: «Ei hiän eikä hänen vanhemmat. Mieš šynty šokiena, jotta Jumalan työt tultais näkyvih häneššä. 4Nyt, kuni vielä on päivä, Miun pitäy ruatua niitä töitä, kumpasie Miun Työntäjä tahtou. Tulou yö, šilloin kenkänä ei voi ruatua. 5Kuni Mie olen muailmašša, Mie olen muailman valo.» 6Näin šanottuo Iisussa šylki muah ta ševotti šylen muan kera. Šillä ševokšella Hiän voiteli šokien miehen šilmät 7ta šano hänellä: «Mäne pešeyvy Siloaman kylpylammissa». – Siloam merkiččöy: työnnetty. – Mieš mäni, pešeyty ta myöšty näkijänä.

8Miehen nuapurit ta muutki, ket ennein oli nähty häntä ta tiijettih hänet šokiena, ihmeteltih: «Eikö tämä ole še, ken istu ta kyšy miilostinua?» 9Yhet šanottih: «Hiän še on», a toiset šanottih: «Eijeh, on vain šaman näköni». Šiitä mieš iče šano: «Ka mie še olen». 10Hyö kyšyttih häneltä: «Mitein šie šait nävön?» 11Hiän vaštasi: «Mieš, Iisussa nimeltäh, ševotti šylkie muah, voiti šillä miun šilmät ta šano: ‘Mäne ta pešeyvy Siloaman kylpylammissa’. Mie mänin, pešeyvyin ta šain näköni.» 12«Missä še Mieš on?» hyö kyšyttih häneltä. Hiän vaštasi: «En tiijä».

Farisseit kyšelläh parennettuo

13Mieš, kumpani oli ollun šokie, vietih farisseijen luo. 14Päivä, konša Iisussa luati ševokšen šyleštä ta muašta ta parenti miehen šilmät, oli šuovatta. 15Farisseit niise ruvettih kyšelömäh mieheltä, mitein hänen šilmät parettih. Mieš šano heilä: «Hiän pani šylen ta muan ševošta miun šilmillä, šiitä kävin pešeytymäššä ta nyt mie niän». 16Šilloin eryähät farisseista šanottih: «Še Mieš ei voi olla Jumalašta, kun kerran Hiän ei täytä šuovattakäškyö». Toiset šanottih: «Mitein še riähkähini ihmini vois luatie tuommosie kummie?» Täštä šynty kiista. 17Tuaš hyö ruvettih kyšelömäh šokielta: «Mitä mieltä šie iče olet Häneštä? Šiunhan šilmät Hiän avasi.» Mieš vaštasi: «Hiän on Jumalan viessintuoja».

18Jevreijen vanhimmat ei ušottu, jotta mieš oli ollun šokie ta oli šuanun nävön, kuni ei kučuttu šinne hänen vanhempie. 19Hyö kyšyttih vanhemmilta: «Onko tämä tiän poika? Šanojako työ, jotta hiän šynty šokiena? Miteinpä hiän nyt näköy?» 20Vanhemmat šanottih: «Miän poika hiän on ta šokiena šynty, šen myö tiijämmä. 21Ka šitä emmä tiijä, mitein hiän nyt näköy, emmäkä šitä, ken hänen šilmät on parentan. Kyšykkyä häneltä ičeltäh, hiän on ruavaš mieš. Iče šanokkah.» 22Pojan vanhemmat varattih jevreijen vanhimpie, šentäh näin vaššattih. Jevreit niätšen oli jo aikasempah piätetty erottua sinagogašta jokahisen, ken šanou Iisussua Hristossakši. 23Tämän takie vanhemmat šanottih: «Hiän on ruavaš mieš, kyšykkyä häneltä ičeltäh».

24Farisseit kučuttih toiseh kertah luokšeh še mieš, kumpani oli ollun šokie. Hyö šanottih hänellä: «Jumalan nimeššä pakaja totta! Myö tiijämmä, jotta še Mieš on riähkähini.» 25Parennettu vaštasi: «Onko Hiän riähkähini, šitä en tiijä. Ka šen tiijän, jotta mie olin šokie, a nyt niän.» 26Hyö tuaš kyšyttih: «Mitäpä Hiän šiula luati? Mitein Hiän parenti šiun šilmät?» 27Mieš vaštasi: «Johan mie šen teilä šanoin, työ vain että kuunnellun. Mintäh vielä tahotta kuulla šen? Vain tahottako työ niise ruveta Hänen opaššettaviksi?» 28Hyö nakrettih mieštä ta šanottih: «Šie Hänen opaššettava olet, a myö olemma Moissein opaššettavie. 29Myö tiijämmä, jotta Jumala pakasi Moisseilla. Ka mistä tämä Mieš on, šitä emmä tiijä.» 30Parennettu šano: «Šepä kumma, jotta työ että tiijä, mistä Hiän on, ta kuitenki Hiän še anto miula nävön. 31Vet myö kaikin tiijämmä, jotta Jumala ei kuuntele riähkähisie. Hiän kuuntelou vain šitä, ken kunnivoittau Häntä ta eläy Hänen tahon mukah. 32Ijäššäh ei ole kuultu, jotta kennih ois parentan šokiena šyntynyön šilmät. 33Kun Hiän ei ois tullun Jumalan luota, Hiän ei ois voinun šemmoista luatie.» 34Šiitä farisseit šanottih hänellä: «Šie olet šyntymäštä šuate riähkähini, umpipiäššä riähäššä koko mieš – ta šiekö rupiet meitä opaštamah?» Hyö ajettih mieš uloš.

35Iisussa šai kuulla, jotta mieš oli ajettu pihalla. Hänen nähtyö Iisussa kyšy: «Ušotko šie Jumalan Poikah?» 36Mieš kyšy: «Hospoti, kenpä Hiän on? Šano, jotta voisin uškuo Häneh.» 37Iisussa šano: «Šie olet nähnyn Häntä. Hiän on täššä ta pakajau šiun kera.» 38«Mie ušon, Hospoti», mieš šano ta heitty polvusillah Hänen eteh.

39Iisussa šano: «Mie tulin täh muailmah suutimah, jotta šokiet šuatais näkö ta näkijät tultais šokiekši». 40Eryähät farisseit, ket oltih lähellä, kyšyttih tämän kuultuo: «Olemmako myö niise šokeita?» 41Iisussa vaštasi: «Kun työ oisija šokeita, teitä ei viäritettäis riähäštä. No työ šanotta, jotta niättä, ta šentäh riähkä pisyy teissä.»

10

Hyvä paimen

101«Toven totta šanon teilä: ken ei mäne lammaššuojah ovešta, vain noušou šinne aijašta piäličči, še on varaštaja ta rosvo. 2Ken mänöy ovešta, še on lampahien paimen. 3Paimenella varteiččija avuau oven, ta lampahat kuunnellah hänen iäntä. Hiän kuččuu omie lampahie nimeltä ta viey ne nurmella. 4Konša paimen piäštäy lampahat uloš, hiän matkuau niijen ieššä. Lampahat aššutah hänellä peräh, šentäh kun tunnetah hänen iäni. 5Vierahalla peräh ne ei lähetä, vain puatah häneštä, šentäh kun ei tunneta vierahan iäntä.»

6Iisussa šano heilä tämän peittopakinan, ka hyö ei piäšty perillä, mitä Hänellä oli mieleššä. 7Šentäh Iisussa jatko:

«Toven totta šanon teilä: Mie olen lampahien ovi. 8Kaikki ne, ket tultih ennein Milma, oltih varaštajie ta rosvoja, eikä lampahat kuunneltu heitä. 9Mie olen ovi. Še, ken tulou šiämeh Miun kautti, pelaštuu. Hänellä on valta tulla ta männä, ta hiän löytäy nurmen. 10Rosvo tulou vain varaštamah, tappamah ta hävittämäh. Mie tulin antamah elämyä, yllinkylläistä elämyä.

11Mie olen hyvä paimen, oikie paimen, ken antau oman henken lampahien puolešta. 12Palkkapaimen ei ole oikie paimen, ta lampahat ei olla hänen omie. Konša hiän näköy, jotta hukka on tulošša, hiän jättäy lauman ta pakenou. Hukka šuau lampahat šualehekšeh ta hajottau lauman, 13šentäh kun palkkapaimen ei välitä lampahista.

14Mie olen hyvä paimen. Mie tiijän omat lampahat ta ne niise tiijetäh Miut, 15niin kuin Miun Tuatto tietäy Miut ta Mie tiijän Tuaton. Mie annan henkeni lampahien puolešta. 16Miula on muitaki lampahie, kumpaset ei olla täštä lammaššuojašta. Niitäki Miun pitäy paimentua. Ne niise kuullah Miun iäni, ta niin tulou yksi lauma ta yksi Paimen.

17Tuatto šentäh tykkyäy Milma, kun Mie annan henkeni, jotta šuaha še jälelläh. 18Kenkänä ei kiso Miulta Miun henkie, Iče Mie šen annan pois. Miula on valta antua še ta valta ottua še jälelläh. Näin Tuatto käški Miun ruatua.»

19Näistä šanoista tuaš šytty kiista jevreijen välillä. 20Monet heistä šanottih: «Häneššä on piessa, ei Hiän ole järelläh. Mitä työ Häntä kuunteletta?» 21Toiset šanottih: «Noin ei pakaja še, keššä on piessa. Eihän piessa voi parentua šokeijen šilmie.»

Jevreit kiännytäh pois Iisussašta

22Oli talvi, ta Jerusalimissa piettih jumalankojin pyhittämisen jokavuotista pruasniekkua. 23Iisussa käveli jumalankojin pihašša Solomonin pačaškatokšen alla. 24Jevreit keräyvyttih Hänen ympärillä ta kyšyttih: «Kuin pitälti Šie meinuat kiušata meitä? Kun Šie ollet Hristossa, niin šano še meilä šuorah.»

25Iisussa vaštasi: «Mie olen šanon šen teilä, vain työ että ušo. Ruavot, kuita Mie luajin Tuaton nimeššä, tovissetah Miušta. 26Työ että kuitenki ušo, šentäh kun että ole Miun lampahie, niin kuin olen šanon teilä. 27Miun lampahat kuullah Miun iäni. Mie tiijän ne, ta ne aššutah Miula peräššä. 28Mie annan heilä ilmasenikusen elämän. Hyö ei konšana hävitä, eikä kenkänä voi anaštua heitä Miulta. 29Tuatto, kumpani hiät Miula anto, on kaikkie toisie šuurempi, eikä kenkänä voi anaštua heitä Tuaton kiäštä. 30Mie ta Tuatto olemma yhtä.»

31Šiitä jevreit alettih tuaš kerätä kivijä, jotta kivittyä Iisussua. 32Iisussa šano heilä: «Mie olen tiän šilmissä luatin monta hyvyä ruatuo, kumpaset Miun Tuatto anto Miula ruattavakši. Min ruavon tähen työ meinuatta kivittyä Milma?» 33Jevreit vaššattih: «Emmä myö Šilma hyvän ruavon tähen kivitä. Kivitämmä šentäh, kun Šie et pie Jumalua kunnivošša. Šie niätšen panet Iččeš Jumalakši, vaikka olet ihmini.»

34Iisussa vaštasi: «Onhan tiän Sakonašša kirjutettu nämä Jumalan šanat: ‘Mie šanoin: työ oletta jumalie’. 35Pyhät Kirjutukšet ei valehella. Niijen mukah Jumala šano jumaliksi niitä, kellä Hiän pakasi. 36Tuatto on Miut pyhittän ta työntän muailmah. Miteinpä työ šilloin voitta šanuo, jotta Mie en kunnivoita Jumalua, kun šanon: ‘Mie olen Jumalan Poika’? 37Kun Mie en ruatane Tuattoni ruatoja, elkyä uškokkua Milma. 38Ka kun ruatanen, niin vaikka että uškois Milma, uškokkua Miun ruatoja. Šiitä työ tiijättä ta ušotta, jotta Tuatto on Miušša ta Mie olen Häneššä.»

39Jevreit tuaš meinattih ottua Iisussa kiini, no Hiän piäsi heijän käsistä.

40Iisussa mäni tuaš Jortanojoven toisella puolella, šinne, missä Iivana ennein kašto rahvašta. Hiän jäi šinne kotvasekši, 41ta Hänen luo tuli äijän ihmisie. Hyö šanottih: «Iivana ei luatin yhtänä merkkiruatuo, vain kaikki, mitä hiän šano täštä Mieheštä, on totta». 42Monet ušottih šielä Iisussah.

11

Iisussa noššattau Luasarin kuollehista

111Eryäš Luasari-nimini mieš läsi. Hiän eli Vifanijašša, šamašša kyläššä, missä elettih hänen čikot Muarie ta Marppa. 2Tämä Muarie oli še, kumpani voiteli Hospotin jalat hajuvoitiella ta pyyhki ne kuivakši omilla tukillah, a še läsijä Luasari oli Muarien velli.

3Čikokšet työnnettih Iisussalla šana: «Hospoti, nyt še, ketä Šie tykkyät, kipeyty». 4Tämän kuultuo Iisussa šano: «Ei tämä tauti ole kuolomakši vain Jumalan kunnivokši. Šen kautti Jumalan Pojan jumalallini valo tulou näkyvih.» 5Iisussa tykkäsi Marppua ta hänen čikkuo ta Luasarie.

6Kuultuo, jotta Luasari läsiy, Iisussa viipy vielä kakši päivyä šielä, missä šilloin oli. 7Šen jälkeh Hiän šano opaššettavilla: «Läkkä myö jälelläh Juutijah». 8Opaššettavat šanottih: «Ravvi, tuanoin jevreit tahottih kivittyä Šilma. Tuaško Šie olet šinne mänöššä?» 9Iisussa šano heilä: «Päiväššä on kakšitoista tuntie. Ken liikkuu päivällä, še ei kompaššu, šentäh kun hiän näköy tämän muailman valon. 10Ka še, ken liikkuu yöllä, kompaštelou – eihän häneššä ičeššäh ole valuo.»

11Tämän šanottuo Iisussa lisäsi: «Miän Luasari-velli makuau, ka Mie lähen häntä noššattamah». 12Opaššettavat šanottih: «Hospoti, kun hiän muannou, niin parenou». 13Iisussa pakasi Luasarin kuolomašta, a opaššettavat smietittih Hänen pakajavan tavallisešta unešta. 14Šentäh Iisussa šano šuorah: «Luasari on kuollun. 15Tiän takie olen hyvilläni, jotta Mie en ollun šielä: tämä lujittau tiän uškuo. Läkkä myö hänen luo.» 16Šiitä Homa, kumpaista kučuttih vielä Didimos-nimellä, šano toisilla opaššettavilla: «Läkkä, kuolemma kaikki yheššä Hänen kera».

17Konša Iisussa tuli Vifanijah, Hänellä šanottih, jotta Luasari on jo nellättä päivyä kalmašša. 18Vifanija oli lähellä Jerusalimie, šiinä viijentoista stadien11:18 Noin kolmen kilometrin piäššä. Kačo šelityštä 6:19. piäššä. 19Monet jevreit oli tultu rauhottamah Marppua ta Muarieta vellen kuoloman murehešša.

20Kun Marppa kuuli Iisussan tulošta, hiän läksi Hänellä vaštah. Muarie jäi kotih. 21Marppa šano Iisussalla: «Hospoti, kun oisit ollun tiälä, miun velli ei ois kuollun. 22Kuitenki tiijän, jotta Jumala antau Šiula kaiken, mitä Häneltä kyšyt.» 23Iisussa šano: «Velleš noušou kuollehista». 24Marppa vaštasi: «Tiijän, jotta hiän noušou viimesenä päivänä, kuollehista noušomisen päivänä». 25Iisussa šano: «Mie olen kuollehista noušomini ta elämä. Ken uškou Miuh, še eläy, vaikka ois kuollun. 26Eikä yksikänä, ken eläy ta uškou Miuh, ikinäh kuole. Ušotko tämän?» 27Marppa vaštasi: «Ušon, Hospoti! Mie ušon, jotta Šie olet Hristossa, Jumalan Poika, kumpasen muailmah tuluo on vuotettu.»

28Tämän šanottuo Marppa myöšty kotih, kučču Muarie-čikon ta šano hänellä peitočči: «Opaštaja on tiälä ta kuččuu šilma». 29Tämän kuultuo Muarie šamašša nousi ta läksi Iisussan luo. 30Iisussa ei vielä tullun kyläh, kun oli šamašša paikašša, missä Marppa Hänet näki. 31Kun jevreit, kumpaset oltih pirtissä Muarien murehta lieventämäššä, nähtih, jotta hiän äkkie nousi ta läksi uloš, hyö mäntih peräššä. Hyö arveltih, jotta hiän on mänöššä kalmoilla itkömäh.

32Konša Muarie tuli šinne, missä Iisussa oli, ta näki Hänet, hiän heitty Iisussan jalkoih ta šano: «Hospoti, kun oisit ollun tiälä, miun veikko ei ois kuollun». 33Kun Iisussa näki, jotta Muarie itköy ta hänen kera tulluot jevreit niise itetäh, Hänellä tuli paha mieleštä. 34Hiän kyšy: «Missä Luasarin kalma on?» Hyö vaššattih: «Hospoti, tule kaččomah». 35Iisussa itki. 36Jevreit šanottih: «Kaččokkua, mitein Hiän tykkäsi Luasarie». 37A eryähät heistä šanottih: «Kun Hiän šuatto parentua šokien šilmät, eikö Hiän ois voinun piettyä Luasarie kuolomašta?»

38Šyväššä tušašša Iisussa tuli Luasarin kalmalla. Še oli kallivoh lohkottu kalmakotini ta šen šuušša oli kivi. 39«Ottakkua kivi pois», käški Iisussa. Marppa, vainuan čikko, šano Hänellä: «Hospoti, hiän jo haisuu. Hiän on jo nellättä päivyä kalmašša.» 40Iisussa vaštasi: «Enkö šanon šiula, jotta šuat nähä Jumalan voiman, kun uškonet?»

41Kivi otettih pois kalmakotisen šuušta. Iisussa nošti šilmät ylähyäkši ta šano: «Tuatto, Mie kiitän Šilma šiitä, jotta Šie kuulet Milma. 42Mie tiijän, jotta Šie aina kuulet Milma. No šanon tämän näijen ympärillä šeisojien ihmisien tähen, anna hyö ušottais, jotta Šie Miut työnsit.» 43Tämän šanottuo Iisussa karjahti lujalla iänellä: «Luasari, tule pois šieltä!» 44Šiitä kuollut tuli kalmakotisešta, jalat ta kiät šiteissä ta näkö paikalla katettuna. Iisussa šano: «Piäštäkkyä hänet šiteistä ta antakkua hänen männä».

Iisussa tahotah tappua

(Matv. 26:1-5; Mark. 14:1-2; Luk. 22:1-2)

45Monet niistä jevreilöistä, kumpaset oli tultu Muarien luo ta nähty, mitä Iisussa ruato, ušottih Häneh. 46Kuitenki eryähät heistä lähettih farisseijen luo ta šanottih, mitä Iisussa oli ruatan.

47Ylipapit ta farisseit kerättih Neuvokunta ta kyšyttih: «Mitä myö voisima ruatua? Še Mieš luatiu äijän merkkiruatoja. 48Kun antanemma Hänen jatkua, niin kaikin ruvetah uškomah Häneh. Šiitä riimalaiset tullah ta otetah meiltä tämä pyhä paikka ta šamoin koko miän kanša.» 49Šilloin yksi heistä, Kaijafa, kumpani šinä vuotena oli ylipappina, šano: «Työ että tiijä mitänä. 50Ettäkö malta, jotta meilä ois parempi, kun yksi mieš kuolis kanšan puolešta, kuin koko kanša hävieis?» 51Tämä ei ollun hänen oma ajatuš. Šen vuuvven ylipappina hiän einušti, jotta Iisussa kuolou kanšan puolešta. 52Eikä Hiän kuole yksistäh šen kanšan puolešta, ka vieläi kerätäkšeh yhteh kaikki hajallah olijat Jumalan lapšet.

53Šiitä päiväštä lähtien Neuvokunta rupesi hommuamah Iisussan šurmuamista. 54Šentäh Iisussa enämpi ei liikkun kaikkien nähen Juutijašša vain šiirty lähemmäkši tyhjyä muata. Šielä, Efraimi-nimiseššä linnašša, Hiän olekšenteli omien opaššettavien kera.

55Jevreijen Äijänpäivän pruasniekka oli läššä, ta monet tultih kylistä Jerusalimih jo ennein Äijyäpäivyä tavanmukasie puhissušmänöjä pitämäh. 56Hyö ečittih Iisussua ta paistih keškenäh jumalankojissa: «Mitä arveletta? Tullouko Hiän pruasniekalla?» 57Ylipapit ta farisseit oli annettu käšky, jotta kun ken tietänöy, missä Iisussa on, šanois heilä. Šilloin hyö voitais ottua Hänet kiini.