Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
12

Jumala on miän Tuatto

121No kun kerran miän ympärillä on tämmöni pilvi tovistajie, heittäkkä pois kaikki, mi meitä painau, ta riähkä, mi meih on lujah tarttun. Juoška loppuh šuate še kilpa, mi on miän ieššä. 2Kaččokka vain Iisussah, miän ušon alkuhpanijah ta šen täyvellisekši luatijah. Tulijan ilon tähen Hiän ei välittän häpieštä, kun kešti rissillä muokat, ta nyt Hiän istuu Jumalan valtaistumen oikiella puolella. 3Ajatelkua Häntä, kumpani kešti, konša riähkähiset Häntä vihattih, jotta työ että rupieis varajamah ettäkä antais periksi.

4Työ että ole vielä verissäpäin šotin riähkyä vaštah. 5Työ oletta unohtan tämän Pyhien Kirjutukšien šanan, mi opaštau teitä kuin tuatto omie poikieh:

– Poikani, elä vähekšy Hospotin kuritušta,

elä anna mieleš pahottuo,

konša Hiän opaštau šilma.

6Niätšen ketä Hospoti armaštau, šitä Hiän kurittau,

Hiän lyöy jokahista, kenet pojakšeh ottau.

7Keštäkkyä, kun Jumala kurittau teitä: Hiän pitäy teitä omina poikinah. Onko šemmoista poikua, kumpaista tuatto ei kurittais? 8A kun teitä ei kuritettane, niin kuin kaikkie muita, niin työ oletta jalkalapšet, että omat lapšet.

9Konša mualliset tuatot kuritettih meitä, myö emmä ruohtin panna vaštah. Vielä šitäki enämmän miän pitäy taipuo taivahaisen Tuaton tahtoh, šentäh kun še antau meilä elämän. 10Miän tuatot kuritettih meitä vain lyhyttä aikua varoin ta niin kuin heistä näytti hyvältä. Ka Jumalan kurituš on meilä tovellisekši hyövykši: še šuau miät pyhiksi, niin kuin Hiän on pyhä. 11Kurituš, konša šitä annetah, ei tunnu iloselta vain ikävältä. Kuitenki šen kautti opaššetut šuahah lopulta palkakši rauha ta ruvetah täyttämäh Jumalan tahtuo.

12Voimistukkah šentäh tiän vaipunehet kiät ta voimattomat polvet! 13Kaččokkua, jotta kävelettä šuorie teitä, jotta rampa jalka ei mänis tiloiltah, vain rutto parenis.

Neuvoja ta varotukšie

14Kuotelkua elyä niin, jotta teilä ois rauha kaikkien kera. Eläkkyä Jumalan mielen mukaista pyhyä elämyä, šentäh kun ilmain šitä kenkänä ei niä Hospotie. 15Pitäkkyä huoli šiitä, jotta yksikänä teistä ei kavottais Jumalan armuo ta jotta mikänä pahan karkie juuri ei piäsis kašvamah teissä eikä tuomah vahinkuo. Niätšen šemmoni voipi myrkyttyä monie. 16Kaččokkua, jotta tiän joukošša ei ois ketänä huorissakävijyä tahi jumalatointa, šemmoista kuin Isava. Yheštä rokkastaučašta hiän möi tuaton plahoslovenjan, mi enšipoikana kuulu hänellä. 17Työ tiijättä, jotta kun hiän myöhemmin tahto šuaha ičelläh plahoslovenjan, hiän ei šuanun šitä. Hiän ei voinun muuttua tuaton mieltä, vaikka itkien šitä aneli.

18Että työ tullun tulta roihuvan vuaran luo, šemmosen, kumpaista voipi käsin košettua, niin kuin Israelin rahvaš tuli Moissein juohattamana Sinain vuaran luo. Šielä oli mušta pilvi, pimie ta myrškytuuli. 19Šielä kuulu torventoitotuš ta Jumalan iäni. Šen iänen kuulijat molittih, jotta heijän ei tarviččis kuulla enämpyä. 20Hyö ei keššetty tätä käškyö: «Jokahini, vaikka villisvieri, ken košettau vuarua, pitäy kivittyä kuolijakši tahi nuolella tappua». 21Še oli niin kauhie kačottava, jotta Moisseiki šano: «Mie varajan ta vapisen».

22Että työ tuon tulisen vuaran luo tullun, työ tulija Siijonin vuaran luo, elävän Jumalan linnan, taivahaisen Jerusalimin luo. Tiän ieššä on muštanah anhelija. 23Ta on pruasniekkua viettävä uškojakunta, Jumalan enšimmäiset lapšet, kumpasien nimet ollah taivahan kirjašša. Šielä on Jumala, kaikkien Sut'ja, šielä ollah täyvellisekši tullehet Jumalan omat. 24Šielä on Iisussa, Uuvven Šopimukšen Puolistaja ta šielä on Vihmontaveri, kumpani pakajau parempua, ei kuču koštamah niin kuin Avelin veri.

25Kaččokkua, jotta työ että kiänny pois Häneštä, ken pakajau! Kun tuatot Sinain vuaran luona ei kuunneltu Jumalua, konša Hiän ilmotti oman tahon muan piällä, hyö ei voitu šiäštyö kuritukšešta. Vielä pahemmin käyt meilä, kun kiäntynemmä pois Häneštä, ken pakajau meilä taivahašta. 26Šilloin Hänen iäni pani muan tärisömäh, a nyt Hiän on luvannun jotta:

– Vielä viimesen kerran Mie panen muan täräjämäh,

enkä yksistäh muata, kun taivahan niise.

27Šanat «vielä viimesen kerran» tarkotetah šitä, jotta kaikki luajittu liikahtau ta šiirtyy tiloiltah, jotta še, mi ei liikaha, pisyis paikallah.

28Myö šuamma valtakunnan, mi ei liikaha. Olka šentäh kiitollisie, kiittäkkä Jumalua ta sluušikka Hänellä Hänen tahon mukasešti, kunnivoittuan ta varaten, 29šentäh kun miän Jumala on kuin tuhkakši polttava tuli.

13

Jumalan tahon mukani elämä

131Olkua keškenäh kuin vellet, tykäkkyä toini toista. 2Olkua aina valmehet vaštuamah vierahie, šentäh kun eryähät yöšijua antuas's'a on otettu oman katon alla anhelija, iče šitä tietämättä. 3Muistakkua vankija, niin kuin oisija iče rauvoissa hiän kera. Muistakkua kivutettuja, tuntouhan tiänki runko kivun.

4Pitäkkyä parikuntaelämä kaikin puolin kunnivošša. Pisykkäh parikunnan yhtehini makuušija riähäštä puhtahana, šentäh kun Jumala suutiu huorineläjät ta vierahan naisen kera makuajat.

5Elkyä juoškua rahan peräh, kun tyytykkyä šiih, mitä teilä on. Jumala Iče šano:

– Mie en šilma jätä,

en konšana šilma hylkyä.

6Šentäh myö voimma rohkiešti šanuo:

– Hospoti on miun auttaja,

šentäh mie en varaja.

Mitäpä ihmini vois miula ruatua?

Jumalalla mielusat uhrit

7Muistakkua omie johtajie, niitä, ket šaneltih teilä Jumalan šanua. Pitäkkyä mieleššä, mitein hyö elettih, ta ottakkua heijän uško ičellänä malliksi. 8Iisussa Hristossa on šama eklein, tänäpiänä ta ilmasen ijän.

9Elkyä antakkua kaikenmoisien vierahien opaššukšien vetyä iččienä viäräh. Miän šytämie pitäy lujittua armolla eikä ruuvvilla, kumpasista kenkänä ei ole hyötyn.

10Meilä on šemmoni alttari, kumpasella pantuja uhrija Vanhan Šopimukšen pappiloilla ei ole valtua šyyvvä. 11Työhän tiijättä, jotta konša ylipappi riähkien šovittamisekši viey kaikistapyhimpäh elukkojen vertä, niin niijen elukkojen runkot poltetah linnan ulkopuolella. 12Šentäh Iisussa niise kärši ta kuoli linnanveräjän ulkopuolella, jotta omalla Verellä pyhittyä rahvaš. 13Niin jotta lähtekkä myö ihmisien joukošta Hänen luo ta kantakka šitä häpietä, mitä Hiän kanto. 14Tiälä meilä ei ole ikuhista linnua, vain myö vuotamma ta ikävöičemmä šitä linnua, mi tulou.

15Olka myö šentäh Iisussan kautti aina tuomašša Jumalalla uhriksi kiitoššanoja, šemmosie šanoja miän huulilta, mit kiitetäh Hänen nimie. 16Šamoin muistakkua ruatua hyvyä ta antua omašta, šentäh kun šemmoset uhrit ollah Jumalalla mieleh.

17Totelkua omie johtajie, taipukkua heijän tahtoh. Hyö vaipumatta huolehitah teistä, šentäh kun heijän pitäy vaššata teistä Jumalan ieššä. Anna hyö šuahah ruatua omua työtä hyvillä mielin, ei ohkuallen; še niätšen ois teilä vahinkokši.

18Moliutukkua miän puolešta. Olemma varmoja šiitä, jotta miän omahenki on puhaš, šentäh kun tahomma elyä kaikin puolin oikein. 19Varšinki šen puolešta tahtosin tiän moliutuvan, jotta rutompah piäsisin jälelläh tiän luo.

Malittu ta tervehyššanat

20Rauhan Jumala nošti kuollehista miän Hospotin Iisussan Hristossan, lampahien šuuren Paimenen, kumpani omalla Verelläh lujitti ilmasenikusen Šopimukšen.

21Molin, jotta Jumala varuštais tiät kaikella hyvällä, niin jotta voisija täyttyä Hänen tahon. Šen, mi on Hänellä mieleh, Hiän Iče luatikkah teissä, Iisussan Hristossan kautti. Hänellä kuuluu kunnivo aina ta ilmasen ijän! Amin.

22Vellet, molin teitä, ottakkua käršivällisešti vaštah nämä opaššukšet. Miehän kirjutin aivan lyhyöšti. 23Šen tahon vielä šanuo teilä, jotta miän velli Timofei piäsi tyrmäštä. Kun hiän tullou ajoissa, otan hänet matkah tiän luo.

24Tervehtikkyä kaikkie tiän johtajie, tervehtikkyä kaikkie pyhie. Italijašta kotosin olijat vellet työnnetäh teilä tervehyisie.

25Jumalan armuo teilä kaikilla! Amin.