Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
1

Alkutervehyš

11Tämä on apostoli Puavilan kirjani Galatijan uškojakunnilla. Ei še ihmiset valittu milma täh ruatoh ta pantu apostoliksi kun Iisussa Hristossa ta Tuatto Jumala, kumpani noššatti Iisussan kuollehista. 2Mie ta kaikki miun kera olijat vellet tervehimmä Galatijan uškojakuntie. 3Jumalan, miän Tuaton, ta Hospotin Iisussan Hristossan armo ta rauha olkah tiän kera. 4Hristossa anto oman henken miän riähkien vuokši, jotta vois pelaštua miät nykyseštä pahašta muailmašta. Tämä oli Jumalan, miän Tuaton, tahto. 5Hänellä kuuluu kunnivo aina ta ilmasen ijän. Amin.

On vain yksi Hyvä Viesti

6Mie kummekšin, kun työ näin ruttoh tahotta kiäntyö pois Jumalašta, kumpani Hristossan armon takie kučču tiät. Työ jättijä miän šaneloman Hyvän Viessin ta rupesija kuuntelomah toisenmoista hyvyä viestie. 7Kuitenki toista Hyvyä Viestie ei ole. On vain ihmisie, kumpaset ševotetah tiän mielie ta kuotellah viäristyä Hyvyä Viestie Hristossašta. 8Vain kun kennih – vaikka myö iče tahi vaikka anheli taivahašta – šanellou teilä toisenmoista hyvyä viestie kuin myö šanelima – hiän olkah kirottu. 9Min olemma enneinki šanon, šen nyt uuvveštah šanon: kun kennih šanellou teilä toisenmoista hyvyä viestie, ei šitä, min työ oletta jo šuanun, niin Jumala hänet kirokkah.

10Yritänkö mie täššä šuaha ihmisie omalla puolellani? Miušta on tärkiempi, jotta Jumala ois miun puolella. Reistuanko mie olla ihmisillä mieliksi? Ka kun mie tahtosin ukotie ihmisillä, niin en ois Hristossan käškyläini.

Hristossa pani Puavilan apostoliksi

11Tahon, jotta työ tietäsijä, vellet, jotta miun šaneloma Hyvä Viesti ei ole ihmisen piäštä lähtösin. 12Enhän mie šitä ihmisiltä šuanun, eikä kenkänä šitä miula opaštan. Mie šain šen Iisussalta Hristossalta, konša Hiän näyttäyty miula.

13Olettahan työ kuullun, mitein mie ennein elin jevreiläisen vieron mukah. Šilloin mie äijälti ajelin Jumalan uškojakuntua ta yritin kokonah hävittyä šen. 14Olin jevreijen vierošša monie šamanikäsie poikkoimpi ta kovašti puolissin tuattoloilta perittyjä opaššukšie. 15A Jumala valičči miut, konša olin vielä muamoni vačašša ta omašša armoššah kučču miut ruatoh. 16Hiän kaččo hyväkši antua oman Poikah näyttäytyö miula, jotta mie šanelisin Häneštä Hyvyä Viestie toisenvierosilla kanšoilla. Šilloin en kyšyn neuvuo yheltäkänä ihmiseltä 17enkä lähten Jerusalimih niijen luo, ket jo ennein milma oli tultu apostoliloiksi. Šen ieštä mänin Aravijah ta šieltä tulin jälelläh Damaskih.

18Vašta kolmen vuuvven piäštä mänin Jerusalimih, jotta tuttavuštuo Petrih, ta olin hänen luona viisitoista päivyä. 19Muista apostoliloista nävin vain Juakon, Hospotin vellen. 20Jumala on miula tovistajana, jotta tämä, mitä teilä nyt kirjutan, on totta. 21Šen jälkeh läksin Siirijah ta Kilikijah. 22Juutijan uškojakunnissa rissityt ei vielä tiijetty milma. 23Hyö vain kuultih tämmösie pakinoja: «Še mieš, kumpani ennein ajeli meitä, nyt opaštau šitä uškuo, kumpaista ennein reistasi hävittyä». 24Ta hyö ylennettih Jumalua miun tähen.

2

Puavila ta Jerusalimin apostolit

21Nelläntoista vuuvven piäštä mie tuaš mänin Jerusalimih Varnavan kera ta otin vielä kerallani Tiitan. 2Läksin šinne šentäh, kun Jumala näytti miula, jotta miun pitäy männä. Šelitin šielä uškojakunnalla, mimmoni on še Hyvä Viesti, kumpaista šanelen toisenvierosilla rahvahilla. Pakasin vain uškojakunnan johtajilla. Ruavoin niin, jotta miun ruato ei mänis tyhjäh, ei aikasempi eikä nykyni. 3Ei ni Tiittua, miun matkalaista, pakotettu ottamah laitaleikkaušta, vaikka hiän on kreikkalaini. 4A šitä vuajittih kuitenki eryähät uškovelliksi luatiutujat, kumpaset oli pujottauvuttu miän joukkoh. Nämä miehet tultih nuuškimah, mimmoni on še valta, kumpasen olemma Hristossalta Iisussalta šuanun. Hyö tahottih uuvveštah šuattua miät Sakonan orjiksi. 5Vain myö kaččuot emmä ni kotvasekši antan heilä periksi, jotta Hyvän Viessin tosišanoma šäilyis teilä puhtahana.

6Eryähät šielä näytettih johtajilta, a ketä hyö toveštah oltih, miušta on šama, šentäh kun Jumalalla kaikki ihmiset ollah šamanarvoset. No nämä johtajat ei lisätty mitänä miun pakinoih. 7A hyö nähtih, jotta miula on annettu ruavokši Hyvän Viessin šanelomini laitaleikkuamattomilla – toisenvierosilla, niin kuin Petrillä oli annettu ruavokši šen šanelomini laitaleikatuilla – jevreilöillä. 8Jumala, kumpani anto Petrillä voimua ruatua jevreijen apostolina, anto miula voimua ruatua toisenvierosien kešeššä.

9Juakko, Kifa ta Iivana, kumpasie piettih uškojakunnan tukipylvähinä, nähtih, jotta Jumala omašša armoššah oli antan miula tämän ruavon. Hyö annettih miula ta Varnavalla kättä yhtehisen ruavon merkiksi. Myö šopima, jotta mie ta Varnava mänisimä iellähki ruatamah toisenvierosien kanšojen luo, a hyö jatettais jevreijen luona. 10Šitä hyö vain tahottih, jotta myö muistasima hiän uškojakunnan köyhie, ta šitä mie olen starainunki ruatua.

Puavila viärittäy Petrie Antiohijašša

11Konša Petri tuli Antiohijah, niin mie rahvahan ieššä nousin häntä vaštah, šentäh kun hiän ruato viärin. 12Hiän kun niät enšin šöi Antiohijašša yheššä toisista vieroista kiäntynehien vellien kera. A konša šinne tuli Juakon luota eryähie miehie, hiän heitti šen tavan ta eristäyty näistä vellilöistä. Hiän varasi niitä, ket vuajittih, jotta toisista vieroista kiäntynehet niise pitäy laitaleikata. 13Šamua ruvettih ruatamah toisetki jevreirissityt, ta jo Varnavaki otti heistä mallie. 14Kun mie nävin, jotta hyö enämpi ei eletä Hyvän Viessin tosišanoman mukah, mie šanoin Petrillä kaikkien kuullen: «Kun kerran šie, kumpani olet jevrei, voit jättyä jevreijen tavat ta elyä toisenvierosien tapojen mukah, niin mintäh pakotat toisenvierosie elämäh jevreijen tapah?»

Vain uško Hristossah voit pelaštua

15Myö olemma šyntyn jevreilöiksi, emmä ole mitänä toisih vieroih kuulujie riähkähisie. 16Myö kuitenki tiijämmä, jotta ihmini ei kelpua Jumalalla Sakonan käškyjä täyttämällä. A Hänellä kelpuau še, ken uškou Iisussah Hristossah. Šentäh myö jevreit niise rupesima uškomah Hristossah Iisussah, jotta kelpuasima Jumalalla Hristossah uškomalla, emmä ruatamalla šitä, mitä Sakona vuatiu. Eihän kenkänä kelpua Jumalalla šentäh, kun ruatau šitä, mitä Sakona käšköy.

17Ka kun meitä, kumpaset staraičemma Hristossan tähen kelvata Jumalalla, piettäneh riähkähisinä, niin Hristossako miät on riähkäh juohattan? Ei šuinki! 18Kun mie ruvennen uuvveštah täyttämäh Sakonan käškyjä, mistä jo kieltäyvyin, niin šillä mie myönnän, jotta Hristossah uškuos's'a olinki viäräššä. 19Kuitenki Sakonan kautti mie kuolin, ta niin mie en enämpi ole šen vallan alla, šentäh voin elyä Jumalalla. Miut on Hristossan kera ristihnuaklittu. 20Ta nyt enämpi en elä mie, kun Hristossa eläy miušša. Tämän elämän, mitä täššä runkoššani vielä elän, elän ušošša Jumalan Poikah, kumpani tykkäsi milma ta anto oman henkeh miun puolešta. 21Mie en luo kylkeh Jumalan armuo. Niätšen kun ihmini kelpuais Jumalalla täyttämällä Sakonan käšyt, šilloinhan Hristossa ois kuollun tyhjäh.