Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
1

Alkutervehyš

11Mie, Puavila, Jumalan tahošta Hristossan Iisussan apostoli, ta velli Timofei 2tervehimmä Kolossan pyhie, Hristossah Iisussah uškojie vellijä. 3Jumalan, miän Tuaton, ta Hospotin Iisussan Hristossan armo ta rauha olkah tiän kera.

Puavila kiittäy Jumalua kolossalaisista

Myö kiitämmä aina Jumalua, miän Hospotin Iisussan Hristossan Tuattuo, konša moliuvumma tiän puolešta. 4Myö olemma kuullun tiän ušošta Hristossah Iisussah ta šiitä, mitein työ tykkyättä kaikkie pyhie. 5Konša teilä tuotih tosišanoma, Hyvä Viesti, niin šilloin työ kuulija šiitäki, mi vuottau teitä taivahissa. Tämä on auttan teitä uškomah ta tykkyämäh. 6Hyvä Viesti tuou ihmisillä hyvyä ta leviey joka paikkah muailmašša. Šamalla keinoin še on ruatan tiänki kešeššä šiitä päiväštä šuate, kuna šaita kuulla Jumalan armošta ta piäsijä šen tuntomah, šemmosena kuin še tovella on. 7Jepafras, kumpaselta työ šiitä kuulija, on miän armaš ruatovelli, kumpani on varma Hristossan käškyläini ta ruatau tiän hyväkši. 8Hiän še ni šano meilä šiitä tykkyämiseštä, min Henki on teissä šynnyttän.

Malittu uškojakunnan puolešta

9Šiitä päiväštä, konša šaima kuulla täštä kaikešta, myö vaipumatta moliuvumma tiän puolešta. Myö molimma Jumalua, jotta työ šaisija äijän henkellistä viisahutta ta ymmärryštä ta piäsisijä täyšin tuntomah Hänen tahon. 10Molimma, jotta työ eläsijä Jumalan kunnivokši ta kaikešša Hänen mielen mukah. Šiitä tiän hyvistä ruatoloista on äijän hyötyö ta työ opaššutta paremmin tuntomah Jumalua. 11Lujittakkah teitä Hänen jumalallisen valon voima, niin jotta voisija ilomielin keštyä ta käršie kaiken.

Hristossa ta Hänen ruato

12Kiitämmä Jumalua ta Tuattuo, kumpani kučču miät šuamah pyhillä kuulujan perinnön valon valtakunnašša. 13Hiän pelašti miät pimien vallašta ta šiirti miät oman armahan Poikah Valtakuntah. 14Omalla Verelläh Poika ošti miät omikseh, prosti miän riähät.

15– Hiän on näkymättömän Jumalan kuva,

enšimmäini, muailmoja aikasempah šyntynyt.

16Hänen kautti Jumala luati kaikki

mitä on taivahissa ta mitä on muan piällä,

näkyväiset ta näkymättömät:

valtaistumet, hallitukšet,

kaikki vallat ta voimat.

Kaikki on luajittu Hänen kautti

ta Häntä varoin.

17Hiän oli olomašša ennein kaikkie muuta,

ta Hänen varašša kaikki pisyy tukušša.

18Hiän on runkon piä, ta še runko on uškojakunta.

Hiän on kaiken alku.

Hiän nousi enšimmäisenä kuollehista,

jotta Hiän ois kaikešša enšimmäini.

19Jumala näki hyväkši,

jotta Hiän ois täyšineh Pojašša.

20Jumala tahto Pojan kautti šovittua kaiken Iččeh kera.

Pojan rissin Verellä Hiän luati rauhan kaiken kera,

mitä on muan piällä ta taivahissa.

21Työ niise olija ennein Jumalašta vierautunehie ta Hänen vihamiehie, kun elijä pahojen ruatojen vallašša. 22Jumala kuitenki luati tiän kera šovinnon, šentäh kun Hristossa omašša Runkoššah kärši kuoloman. Hiän voit nyt ašettua tiät pyhinä, vijattomina ta moittiettomina Jumalan eteh. 23Tiän pitäy vain pisyö lujina ta häilymättä ušošša. Elkyä heittäkkyä pois šitä toivuo, min šaita, konša kuulija Hyvän Viessin. Tätä Viestie šanellah kaikilla eläjillä taivahan alla, ta miun, Puavilan, ruatona on levittyä šitä.

Apostoli ruatau uškojakunnan hyväkši

24Olen iloni, kun šuan nyt käršie tiän puolešta. Šen, mitä Hristossan käršimykšistä vielä puuttuu, mie käršin omašša runkoššani Hänen runkon hyväkši. Še runko on uškojakunta. 25Jumala luati miušta uškojakunnan käškyläisen. Oman meininkih mukah Hiän anto miula ruavokši täyvellisešti ilmottua teilä Hänen šanan. 26Tämä šana on ollun peitošša aikojen alušta, polvešta polveh, ta nyt Jumala ilmotti šen omilla pyhilläh. 27Hiän tahto näyttyä heilä, mimmoni häikien kirkaš on tämä kaikilla rahvahilla kuuluja peittoas's'a. Še on tämä: Hristossa eläy teissä, ta šentäh teitä vuottau jumalallini valo. 28Häneštä myö šanelemma. Myö neuvomma ta opaššamma joka ihmistä kaikella viisahuolla, jotta jokahini piäsis täyšin tuntomah Hristossan Iisussan. 29Šitä varoin mie ruan ta staraičen kaikella šillä voimalla, min Hiän miula antau.

2

21Tiän on hyvä tietyä, mitein äijän vaivua mie niän tiän vuokši ta Laodikijašša ta Ierapolissa eläjien vuokši ta kaikkien muijen vuokši, ket ei ole konšana nähty milma. 2Toivon, jotta toini toisen tykkyämini luatis hiät rohkeiksi, šitois hiät yhteh ta hyö ruvettais malttamah kaiken šyväšti ta täyvellisešti. Šiitä hyö piäššäh tuntomah Tuatto Jumalan ta Hristossan peittoas's'a, Hänen, 3kumpasešša on peitettynä kaikki viisahuon ta tiijon uartehet. 4Šanon tämän, jotta kenkänä ei pettäis teitä lipeillä šanoilla. 5Vaikka mie runkoššani en ole šielä, henkeššä olen tiän kera. Olen iloni, kun niän, jotta tiän kešeššä on kaikki kunnošša ta jotta teilä on luja uško Hristossah.

Jumala luati tiät eläviksi yheššä Hristossan kera

6Kun kerran oletta ottan omakšena Hristossan Iisussan, Hospotin, niin eläkkyä Häneššä. 7Juurtukkua Häneh, rakentakkua oma elämä Hänen varah ta kašvakkua lujiksi ušošša šen mukah kuin teilä on opaššettu. Muistakkua aina kiittyä kaikešta. 8Vellet, kaččokkua, jotta kenkänä ei vetäis teitä viäräh šuuntah tyhjällä ta viekkahalla viisahuolla, mi pohjautuu ihmisien perintötapoih ta muailman alkuvoimih eikä Hristossah. 9Häneššä koko jumaluš on tullun ihmisrunkoh, 10ta Häneššä työ niise oletta kašvan täyteh mittah. Hiän on kaikkien valtojen ta voimien piä. 11Häneh tiät yhisti laitaleikkauš, mi ei ole ihmiskäsin luajittu. Še on Hristossan laitaleikkauš, missä riähkähini luonto jakšetah pois. 12Kaššannašša tiät hauvattih yheššä Hristossan kera. Kaššannašša tiät niise noššatettih eloh yheššä Hänen kera, šentäh kun työ uškoja Jumalah, kumpani omalla voimallah noššatti Hristossan kuollehista. 13Työ olija kuollehie omien riähkien takie ta laitaleikkuamattoman runkon takie, vain Jumala luati tiät eläviksi yheššä Hristossan kera. Hiän prosti meilä kaikki riähät. 14Hiän pyyhki pois kirjutukšen, kumpani kaikkien šen käškyjen kera oli meitä vaštah. Hiän luati šen tyhjäkši nuakliččomalla šen ristih. 15Hiän otti henkivoimilta vallan ta šuatto ne häpieh kaikkien ieššä, kun luati Hristossašta niijen voittajan.

16Šentäh kenkänä ei šua viärittyä teitä šiitä, mitä šyöttä tahi juotta, mitein vietättä pruasniekkoja, uuttakuuta ta pyhie. 17Ne ollah vain šen kuvahaini, mi on tulošša. A Hristossa on tovellini. 18Elkäh teitä muanittakkah kenkänä, ken muka tahtou olla nöyränä ta ken kumartau anhelija ta uppuou šiih, mitä ei ole nähnyn. Šemmosen ihmisen šuahah ylpiekši hänen omat tyhjät ajatukšet. 19Hiän ei pie kiini Hristossašta. Hristossa on piä, kumpani huolehtiu koko runkošta ta pitäy šitä nivelien ta jäntehien avulla tukušša, niin jotta še kašvau Jumalan tahtomalla tavalla.

20Työ kuolija yheššä Hristossan kera ta niin piäsijä muailman alkuvoimien käsistä. Mintähpä šilloin annatta muailman hallita iččienä, aivan kuin vielä eläsijä šiinä? Mintähpä annatta šanuo ičellänä: 21«elä tartu», «elä maissa», «elä koše»? 22Kaikki nämä kiellot ollah šyömiseh nähen, mi šuuhu pantuo häviey. Ne ollah vain ihmisien käškyjä ta opaššukšie. 23Tämmöset käšyt näytetäh viisahilta, šentäh kun niissä on omaluajittuo jumalisutta, ta ne vuajitah nöyryttä ta runkon kurittamista. Ka tovešša ne ollah arvottomie, runkon himoja vaštah niistä ei ole mitänä apuo.

3

Uuši elämä Hristossašša

31Kun tiät on kerran yheššä Hristossan kera noššatettu kuollehista, niin tavotelkua šitä, mi on ylähyänä taivahašša, missä Hristossa istuu Jumalan oikiella puolella. 2Ajatelkua šitä, mi on taivahašša, elkyä šitä, mi on muan piällä. 3Työhän oletta kuollun, ta tiän elämä on Hristossan kera peitetty Jumalah. 4Konša Hristossa, tiän elämä, tulou uuvveštah, šiitä työ niise tuletta Hänen kera jumalallisešša valošša.

5Niin jotta tappakkua še, mi teissä on muallista: huoruinta, pakanuš, pahat runkon himot, muut pahat himot ta ahnehuš, kumpani on valehjumalilla kumartamista. 6Niijen tähen Jumalan viha lankieu tottelomattomien ihmisien piällä. 7Tuommosien himojen vallašša työ ičeki ennein elijä. 8A nyt jättäkkyä kaikki nämä: viha, karjumini, pahuš, pahat šanat toisista ta šiivottomat pakinat. 9Elkyä valehelkua toini toista. Työ vet jakšoja piältänä teissä ollehen «vanhan ihmisen» ta kaikki šen ruavot 10ta šuoriutuja uuteh ihmiseh. Tämä uuši ihmini aina vain uuvvistuu, jotta vois opaštuo paremmin tuntomah oman Luatijan ta tulla Hänen moisekši. 11Šilloin ei ole enämpi merkityštä šillä, onko ken kreikkalaini vain jevrei, laitaleikattu vain laitaleikkuamatoin, varvara vain skifiläini, orja vain omavaltani. Hristossa on kaikki ta Hiän on kaikissa.

12Jumala on valinnun tiät, työ oletta pyhie ta Hänellä armahie. Olkua šentäh aina armollisie, hyväšanasie, nöyrie, olkua leppiet ta käršivälliset. 13Pitäkkyä huolta, jotta tuletta toimeh keškenäh. Prostikkua toini toista, kun kellä ollou mitä toista vaštah. Niin kuin Hristossa prosti teitä, niin työ niise prostikkua. 14Kaikista piällimmäisenä olkah teilä tykkyämini, še niät šitou kaiken täyvellisešti yhteh. 15Hallikkah tiän šytämissä Jumalan rauha. Täh rauhah tiät on yhen ta šaman runkon ošina kučuttu. Muistakkua kiittyä. 16Antakkua Hristossan šanan elyä teissä yllinkyllisešti. Opaštakkua ta neuvokkua toini toista kaikella viisahuolla. Laulakkua kiitollisin mielin Hospotilla psalmija, kiitošviršie ta henkellisie lauluja. 17Mitäi ruatanetta, šanoin tahi käsin, ruatakkua kaikki Hospotin Iisussan Hristossan nimeššä, ta kiittäkkyä Jumalua, miän Tuattuo, Hänen kautti.

Mitein pitäy elyä rissittynä?

18Naiset, totelkua omua mieštä, niin kuin Hospotih uškojien kuuluu ruatua. 19Miehet, tykäkkyä omua naista, elkyä olkua hänellä armottomie. 20Lapšet, totelkua kaikešša omie vanhempie, šentäh kun še on Hospotilla mieleh. 21Tuatot, elkyä liijan kovašti kirokkua lapšie, jotta heijän mieli ei apeutuis.

22Orjat, totelkua kaikešša omie muallisie isäntie. Elkyäkä yksistäh heijän šilmissä, jotta olla heilä mieliksi, kun puhtahin šytämin, Jumalua varaten. 23Mitäi ruatanetta, ruatakkua še täyveštä šytämeštä, niin kuin ruatasija šen Hospotilla ettäkä ihmisillä. 24Muistakkua, jotta šuatta Hospotilta palkakši perinnön. Työhän sluušitta Hospotilla Hristossalla. 25Viärinruataja šuau palkan omie viärie ruatoja myöte, Jumala niätšen ei luaji eruo ihmisien välillä.