Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
4

Petri ta Iivana Neuvokunnan ieššä

41Konša Petri ta Iivana paistih rahvahan kera, šiih tultih papit, jumalankojin vahtien piälikkö ta saddukeit4:1 Saddukeit kačo šelityštä Matv. 3:7. . 2Hyö oli šiännytty, šentäh kun apostolit opaššettih rahvašta ta šaneltih, jotta kuollehet nouššah, juštih niin kuin Iisussa nousi kuollehista. 3Hyö otettih Petri ta Iivana kiini ta pantih yökši tyrmäh, niätšen kun oli jo ilta. 4Ka monet niistä, ket kuultih apostolien pakina, ušottih. Uškovellien luku kašvo, heitä oli nyt jo šiinä viisituhatta.

5Toisena päivänä Jerusalimissa keräyvyttih jevreijen piämiehet, rahvahan vanhimmat ta sakonanopaštajat4:5 Sakonanopaštajat kačo šelityštä Matv. 2:4. . 6Šielä oli ylipappi Annas, šamoin Kaijafa, Iivana, Aleksanteri ta kaikki muut ylipapin šukuh kuulujat. 7Hyö käšettih tuuvva apostolit hiän eteh ta kyšyttih: «Millä voimalla tahi kenen nimellä työ parentija voimattoman?»

8Šiitä Petri, Pyhän Henken täyttämänä, šano heilä: «Rahvahan piämiehet ta vanhimmat! 9Työ kyšelettä meiltä, mitein myö auttoma voimatointa. Työ tahotta tietyä, mitein hiän pareni. 10Ka tietäkkyä työ kaikin ta koko Israelin rahvaš, jotta še tapahtu Iisussan Hristossan, Nasarettilaisen, nimen voimalla. Hänet työ nuakliččija ristih, vain Jumala noššatti Hänet kuollehista. Iisussan Hristossan nimen voimalla tämä mieš šeisou tiän ieššä tervehenä. 11Hiän on še kivi, mi teilä rakentajilla ei kelvannun, vain mistä tuli rakennukšen piäkivi. Kenkänä muu ei voi meitä pelaštua. 12Taivahan alla ihmisillä ei ole annettu toista nimie, min avulla myö voisima pelaštuo.»

13Kun Neuvokunnan miehet nähtih Petrin ta Iivanan rohkevuš ta huomattih, jotta nämä ollah opaštumattomie rahvahanmiehie, hyö ihmeteltih. Hyö tunnettih hiät niiksi, ket oli oltu Iisussan kera. 14Ta kun hyö vielä nähtih parennettu mieš apostolien viereššä šeisomašša, hyö ei voitu šanuo mitänä vaštah. 15Hyö käšettih apostolien männä Neuvokunnan šalista ta paistih keškenäh: 16«Mitä miän pitäis ruatua näillä ihmisillä? Heijän kautti tosieh tapahtu ihmeh. Kaikki jerusalimilaiset tiijetäh jo šiitä, emmäkä myö voi šitä eikkie. 17No jotta tämä ei levieis ielläh rahvahan kešeššä, niin kieltäkkä ta pölätelkä heitä, jotta hyö ei paistais šen Miehen nimeššä enämpi kellänä.»

18Hyö kučuttih apostolit šalih ta kiellettih heitä enämpi pakajamašta ta opaštamašta Iisussan nimeššä. 19Ka Petri ta Iivana vaššattih heilä: «Kaččokkua iče, onko oikein Jumalan ieššä totella enämmän teitä kuin Jumalua? 20Myö emmä voi olla pakajamatta šiitä, mitä näkimä ta kuulima.» 21Šilloin Neuvokunnan miehet varauteltih heitä vielä jyrkemmin, ka piäššettih hiät mänömäh rahvahan tähen. Hyö ei voitu kekšie, mistä kurittua heitä, kun kaikin kiitettih Jumalua šiitä, mitä oli tapahtun. 22Olihan mieš, kumpani oli parennettu tällä merkkiruavolla, jo piällä nellänkymmenen.

Uškojakunta moliu voimua

23Šieltä piäštyö Petri ta Iivana mäntih uškovellien luo ta šaneltih, mitä piäpapit ta rahvahan vanhimmat šanottih heilä. 24Tämän kuultuo kaikin alettih yhteh iäneh moliutuo Jumalalla. Hyö šanottih: «Jumala, Kaikenvaltani! Šie luajit taivahan, muan ta meren ta kaiken, mitä niissä on! 25Šie annoit Pyhän Henken paissa käškyläiseš Tuavitan, miän tuaton, šuulla näin:

– Mintäh toisenvieroset karjutah äkäsenä

ta rahvahat typinäistä tyhjyä mieleššäh hauvotah?

26Muailman čuarit nouššah,

halliččijat keräyvytäh yhteh

Hospotie ta Hänen Hristossua vaštah.

27Juuri näin kävi. Täššä linnašša Iiroti ta Ponttei Pilatti liityttih yhteh toisenvierosien ta Israelin rahvahan kera Šiun pyhyä Poikua Iisussua vaštah, kumpasen Šie olet voijellun. 28Hyö ruattih še, min Šie, Hospoti, omalla voimallaš ta viisahuollaš jo ieltäpäin miäräsit tulijakši. 29Kačo nyt, Hospoti, mitein hyö meitä varautellah! Anna miän, Šiun käškyläisien, kaikella rohkevuolla šanella Šiun šanua. 30Ojenna käteš, niin jotta kipiehiset parettais ta merkkiruatoja ta kummie tapahtuis Šiun pyhän Pojan Iisussan nimellä.»

31Konša hyö lopetettih malittu, tärähti še paikka, kunne hyö oli keräyvytty. Hyö kaikin täytyttih Pyhällä Henkellä ta šaneltih rohkiešti Jumalan šanua.

Uškojilla oli kaikki yhtehistä

32Koko šuurella uškojien joukolla oli yksi šytän ta yksi henki. Kenkänä ei šanon omakši šitä, min omisti, vain kaikki oli heilä yhtehistä. 33Apostolit šuurella voimalla tovissettih Hospotin Iisussan Hristossan kuollehista noušomisešta, ta Jumala äijälti plahoslovi heitä kaikkie. 34Uškojien joukošša kenkänä ei ollun mitänä vailla. Ne, kellä oli muata tahi taloja, myötih niitä, a tienatut rahat tuotih 35ta pantih apostolien eteh. Niistä rahoista jokahisella annettih hänen tarpehien mukah. 36Šamoin ruato Josiaki, kumpaista apostolit kučuttih Varnavakši – nimi merkiččöy: rohkistaja. Hiän oli leeviläini, šyntysin Kipristä. 37Josialla oli oma pelto. Hiän möi šen, toi rahat ta pani apostolien eteh.

5

Ananie ta Sapfira

51Eryäš Ananie-nimini mieš yheššä Sapfira-naiseh kera möi omat muat. 2Ošan rahoista hiän peitti, hänen naini niise tiesi šen. Loput rahoista Ananie toi ta pani apostolien eteh. 3Šilloin Petri šano: «Ananie, mintäh annoit šytämeš šaatanan valtah? Mintäh yritit valehella Pyhyä Henkie ta jätit ičelläš ošan muan hinnašta? 4Še muahan oli šiun, kuni et myönyn šitä. Ta šiun oltih rahat, kun möit šen. Mitein šie šuatoit näin ruatua? Et šie valehellun ihmisie, vain valehtelit Jumalua.» 5Kun Ananie kuuli Petrin šanat, hiän kuatu kuollehena muah. Varuu valtasi kaikki ne, ket kuultih tämä. 6Nuoret miehet tultih ta kiärittih ruumis vuattieh, kannettih še pois ta hauvattih.

7Kolmisen tunnin piäštä šiih tuli Ananien naini, as's'ašta mitänä tietämättä. 8Petri kyšy häneltä: «Šano miula, šilläkö hinnalla työ möitä muan?» Hiän vaštasi: «Juštih šillä». 9Šiitä Petri šano hänellä: «Mintäh työ yksissä mielin rupesija kiušuamah Hospotin Henkie? Ovella kuuluu aškelie. Ne, ket hauvattih šiun mieš, kannetah šiutki tiältä.» 10Šiinä šamašša naini kuatu Petrin jalkoih ta heitti henken. Nuoret miehet tultih šiämeh ta nähtih, jotta naini on kuollun. Hyö vietih hänet pois ta hauvattih mieheh vierellä. 11Šuuri varuu valtasi uškojakunnan ta kaikki, ket täštä kuultih.

Apostolit ruatah kummie

12Apostolit ruattih rahvahan kešeššä monie merkkiruatoja ta kummie. Uškojat yksissä mielin keräyvyttih Solomonin pačaškatokšešša. 13Ulkopuolisista kenkänä ei ruohtin liittyö heih. Kuitenki rahvaš piti heitä šuurešša arvošša, 14ta Hospotih uškojien joukko aina vain kašvo. Heih liitty niin miehie kuin naisieki. 15Ihmiset kannettih kipiehisie pihoilla ta pantih heitä venymäh šijoilla ta nosilkoilla, jotta Petrin aštuos's'a kyličči hoti hänen kuvahaini košettais kutaketä heistä. 16Ympärillä olijista linnoista niise tuli äijän rahvašta Jerusalimih. Hyö kannettih kerallah läsijie ta piessojen muokkuamie ihmisie, ta kaikki ne parettih.

Apostolit jouvutah tyrmäh

17Šiitä kajehuš ta viha vallattih ylipappi ta kaikki hänen puolilaiset, koko saddukeijen joukko. 18Hyö otettih apostolit kiini ta pantih hiät tyrmäh. 19No yöllä Hospotin anheli avasi tyrmän ovet, vei hiät šieltä pois ta šano: 20«Lähtekkyä tiältä. Mänkyä jumalankotih ta paiskua rahvahalla kaikki tämän uuvven elämän šanat.» 21Apostolit ruattih niin. Päivän nouštuo hyö mäntih jumalankotih ta ruvettih opaštamah.

Apostolit Neuvokunnan ieššä

Ylipappi ta hänen puolilaiset kučuttih Neuvokunta – kaikki Israelin rahvahan vanhimmat – ta työnnettih miehie apostolija tyrmäštä käymäh. 22Šinne tultuo miehet ei löyvetty heitä. Hyö tultih jälelläh ta šanottih: 23«Myö näkimä, jotta tyrmä oli kaikin varotukšin šalvašša ta vahit šeisottih ovilla, vain kun avasima oven, emmä löytän šieltä ketänä». 24Tämän kuultuo ylipappi, jumalankojin vahtien piälikkö ta muut piäpapit oltih kummissah, jotta mitä šielä on šattun. 25Šiitä tuli eryäš mieš ta toi heilä šanan: «Ne miehet, kumpaset työ panija tyrmäh, šeisotah jumalankojissa ta opaššetah rahvašta». 26Vahtien piälikkö läksi omien miehien kera käymäh apostolija. Kuitenki hyö ei käytetty voimua, šentäh kun varattih, jotta rahvaš rupieu heitä kivittämäh.

27Hyö tuotih apostolit Neuvokunnan eteh ta ylipappi alko kyšellä heitä. 28Hiän šano: «Myö kieltämällä kieltimä teitä opaštamašta šen Miehen nimeššä. A työ täyttijä koko Jerusalimin omalla opaššukšella ta tahotta panna miät viäräpäiksi šen Miehen kuolomah.» 29Täh Petri ta muut apostolit vaššattih: «Parempi totella Jumalua kuin ihmisie. 30Miän tuattojen Jumala noššatti kuollehista Iisussan, kumpasen työ riputtija rissinpuuh ta tappoja. 31Hänet Jumala nošti oikiella puolellah ta ašetti Piämiehekši ta Pelaštajakši, jotta antua Israelin rahvahalla mielen muutoš ta proškenja riähistä. 32Myö olemma kaiken tämän tovistajat ta šamoin Pyhä Henki, kumpasen Jumala anto niillä, ket totellah Häntä.»

33Tämän kuultuo Neuvokunnan miehet oltih haleta vihašta ta tahottih tappua apostolit. 34Šilloin Neuvokunnašta nousi eryäš farissei5:34 Farissei kačo šelityštä Matv. 3:7., Gamalieli-nimini sakonanopaštaja, kumpaista kaikki rahvaš piti arvošša. Hiän käški viijä apostolit vähäsekši aikua pois 35ta šano: «Israelin miehet, tarkkaseh miettikkyä, ennein kuin ruatta mitänä näillä miehillä. 36Ennein näitä päivie tuli Feuda. Hiän piti iččieh minänih šuurena, ta häneh liitty nelläšatua mieštä. Ka hänet tapettih, ta hänen kannattajien joukko hajosi ta hävisi jälkie jättämättä. 37Feudan jälkeh väjenkirjutukšen aikoih tuli Juuta Galileijalaini ta muanitti äijän rahvašta puolellah. No hiän niise šai šurman ta hänen kannattajien joukko hajosi. 38Šentäh šanon teilä: jättäkkyä nämä miehet rauhah, antakkua heijän olla. Kun tämä heijän homma ollou ihmisistä, še šammuu ičeštäh. 39A kun še ollou Jumalašta, työ että voi šitä hävittyä. Varokkua! Mitäpä, kun työ šotinetta Iče Jumalua vaštah?» 40Neuvokunnan miehet myönnyttih Gamalielin neuvoh. Hyö kučuttih apostolit šiämeh, ruošittih heitä ta kiellettih paissa Iisussašta, šiitä piäššettih hiät mänömäh.

41Apostolit lähettih Neuvokunnašta hyvillä mielin šentäh, kun hiät oli kačottu šen arvosiksi, jotta käršie häpietä Hospoti Iisussan nimen tähen. 42Entiseh tapah hyö joka päivä opaššettih jumalankojissa ta kotiloissa ta šaneltih, jotta Iisussa on Hristossa.

6

Šeiččemen tijakonin valinta

61Niinä päivinä opaššettavien joukko aina vain kašvo. Šiitä kreikankieliset jevreit alettih moittie jevreinkielisie6:1 «Jevreinkieliset» oltih niitä Jerusalimin alkukirikön rissittyjä, ket paistih arameijan kieltä., jotta heijän leškijä jätetäh šyrjäh, konša juatah jokapäiväsie tarpehie. 2Šilloin ne kakšitoista apostolie kučuttih yhteh koko opaššettavien joukon ta šanottih heilä: «Ei ole hyvä, jotta myö, apostolit, jätämmä Jumalan šanan šanelomisen ruuvvan jakamisen takie. 3Vellet, valikkua tiän joukošta šeiččemen hyvämainehista mieštä, ket ollah Pyhän Henken ta viisahuon täyttämät. Hiät myö panemma täh ruatoh. 4Šiitä myö iče voimma antautuo malitulla ta Jumalan šanan levittämisellä.»

5Tämä pakina oli kaikilla mieleh. Hyö valittih Stefani, mieš, kumpani oli ušon ta Pyhän Henken täyttämä, Hilippä, Prohora, Nikonori, Timoni, Parmeni ta antiohialaini Nikolai, kumpani oli kiäntyn jevreijen uškoh. 6Hiät tuotih apostolien eteh. Apostolit moliuvuttih ta pantih käteh heijän piällä.

7Jumalan šana levisi leviemistäh. Opaššettavien luku kašvo Jerusalimissa ruttoh, ta monet papit niise ruvettih uškomah Iisussah Hristossah.

Stefani otetah kiini

8Stefani oli täyši uškuo ta voimua, ta hiän luati rahvahan kešeššä šuurie kummie ta merkkiruatoja. 9Šiitä eryähät miehet ruvettih kiistämäh Stefanin kera. Yhet heistä oltih niin šanotušta Vapautettujen sinagogašta, kumpaseh kuulu kirinejalaisie ta aleksandrijalaisie. Toiset oltih kotosin Kilikijašta ta Aasijan muakunnašta. 10Kumminki Henki anto Stefanilla šemmosen voiman ta viisahuon paissa, jotta hyö ei voitu vaššuštua häntä.

11Šiitä hyö peitočči kuihutettih eryähie miehie šanomah: «Myö kuulima, mitein hiän haukku Moisseita ta Jumalua». 12Hyö noššettih rahvašta, šen vanhimpie ta sakonanopaštajie Stefanie vaštah, temmattih hänet ta vietih hänet Neuvokunnan eteh. 13Šinne hyö tuotih tovistajie, kumpaset valeheltih: «Tämä mieš hellittämättä haukkuu tätä pyhyä jumalankotie ta Sakonua. 14Myö kuulima, kun hiän šano, jotta Iisussa Nasarettilaini hajottau tämän paikan ta muuttau elämisen tavat, kumpaset Moissei on meilä antan.» 15Kaikki, ket issuttih Neuvokunnašša, kačottih Stefanih. Heijän mieleštä hiän oli nävöltäh niin kuin anheli.