Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
9

Jerusalimin uškojilla kerätäh rahua

91Miun ei tosieh tarviččis ni kirjuttua teilä pyhien auttamisešta. 2Miehän hyvin tiijän, jotta työ aina oletta valmehet auttamah, ta šiitä mie kehuin teitä makedonijalaisilla. Kerroin heilä, jotta ahaijalaisien apu oli valmehena jo viime vuotena. Tiän into šai tiäläki monie liikkehellä. 3Nyt työnnän tiän luo nämä vellet. Tahon olla varma, jotta mie en tyhjäh kehun teitä, vain työ oletta valmehet, niin kuin mie jo šanoin. 4Muitein vois käyvä niin, jotta šinne tulou miun kera makedonijalaisie ta hyö nähäh, jotta työ että ole valmehet. Šilloin myö joutusima häpieh, myö kun niin varmoina kehuma teitä. Tiän iččenä häpie ois niin šuuri, jotta šiitä en ni pakaja. 5Šentäh kačoin tärkiekši šuaha nämä vellet lähtömäh tiän luo ennein meitä ta pitämäh huolta, jotta tiän lupuama lahja ois jo varuššettu. Šiitä še ois tosieh hyväštä tahošta annettu eikä pakošti kerätty lahja.

6Muistakkua nämä šanat: ken vähän kylväy, še vähän leikkuau, ta ken äijän kylväy, še äijän leikkuau. 7Jokahini antakkah šen mukah, min on mieleššäh piättän, ei pahoin mielin eikä pakošti. Jumala tykkyäy šitä, ken antau ilomielin. 8Jumala voit antua teilä kyllitellein kaikkie hyvyä, niin jotta teilä on aina kaikkie, mitä tarvičetta, ta voitta ruatua äijän kaikkie hyvyä. 9Onhan Pyhissä Kirjutukšissa šanottu:

– Hiän jakelou omaštah, antau köyhillä,

Hänen hyvyš keštäy ijän.

10Jumala antau kylväjällä šiemenen ta leivän šyötäväkši. Hiän antau teiläki šiemenet, kašvattau ne, ta niin tiän hyvä ruato tuou šuuren tulon. 11Työ pohatutta kaikešša ta niin voitta antua äijälti. Näin miän ruato šuau ihmiset kiittämäh Jumalua. 12Tämä tiän lahja ei yksistäh täytä Jerusalimin uškojien tarpehie, vain lisäkši še noštau šuuren kiitošuallon Jumalalla. 13Tällä ruavolla työ tovissatta omašta ušošta. Lahjan šuajat kiitetäh Jumalua šiitä, jotta työ oletta näin kuulijaisie Hristossan Hyvällä Viessillä ta juatta höylisti tiän omašta heilä ta kaikilla muilla. 14Hyö moliuvutah tiän puolešta ta ikävöijäh teitä, kun nähäh, mitein miärättömän hyvä Jumala on teitä kohen. 15Passipo Jumalalla Hänen šanomattoman šuurešta lahjašta!
10

Puavila puolistau omua apostolin työtä

101Mie, Puavila, kiännyn tiän puoleh nöyräšti ta leppiešti kuin Hristossa. Šanotah, jotta mie muka šielä ollešša olen varačču, ka loittuota pakajan teilä rohkiešti. 2Molin, jotta tiän luokši tultuo miun ei tarviččis olla tämmösenä rohkiena. Mie niätšen meinuan olla jyrkkänä niijen kera, kenen mieleštä myö elämmä niin kuin tämän muailman ihmiset. 3Vaikka myö elämmä täššä muailmašša, emmä šoji tämän muailman luatuh. 4Miän šota-aštalat ei olla ihmisien aštaloja, kun niillä on Jumalan antama väki hävittyä vihollisen linnat. Myö hävitämmä ihmismielen viisaštelut 5ta kaiken, mi mahtavana noušou Jumalan tuntomista vaštah. Myö otamma kiini kaikki ajatukšet ta kiännämmä ne Hristossalla tottelijiksi. 6Konša työ rupietta täyšin tottelomah Hristossua, niin myö olemma valmehet kurittamah niitä, ket ei totella.

7Kaččokkua, mitä teilä on šilmien ieššä. Kun ken ollou varma, jotta hiän on Hristossan oma, niin muistakkah, jotta myö niise olemma Hristossan omie. 8Hospoti anto miula vallan rakentua teitä eikä luuvva muah. Ta vaikka mie kehusin omua valtua liikuaki, niin miun ei tarviče šitä hävetä. 9Elkyä smiettikkyä, jotta näillä kirjasilla mie vain pölättelen teitä. 10Muutomathan šanotah: «Hänen kirjasissa on väkie ta vaikutušta, vain rahvahan kera ollešša hiän on avutoin ta hänen pakinat ollah tyhjät». 11Näijen pitäis tietyä, jotta mitä mie šanon kirjasissa, konša en ole tiän luona, niin šitä šamua ruan, konša olen šielä.

12Myö kaččuot emmä ruohi panna iččienä niijen joukkoh tahi verrata niih, ket iče kehutah iččieh. Hyö ollah mielettömie, kun mitatah iččieh omalla mitalla ta verratah iččieh vain iččeheh. 13Ka myö še emmä kehu iččienä liikua, kun vain Jumalan panomah rajah šuate, ta työ niise oletta šen rajan šiämeššä. 14Myö emmä aštun Jumalan panoman rajan yli, konša tulima tiän luo. Myö še enšimmäisenä toima teilä Hristossan Hyvän Viessin. 15Emmä kehu iččienä liikua emmäkä toisien ruatoloilla. Toivomma kuiteski, jotta konša tiän uško kašvau, niin levenöy miän ruatoki tiän kešeštä muuvvalla päin. 16Toivomma, jotta voimma šanella Hyvyä Viestie vielä teitä loitompana eläjillä, ei kumminki toisien ruatoalovehilla. Emmä taho kehuutuo šillä, mitä toiset on šuatu aikah. 17«Ken kehuu, kehukkah Hospotie». 18Ei šitä pietä arvošša, ken iče iččieh kehuu, vain šitä, ketä Hospoti kehuu.

11

Puavila ta valehapostolit

111Avoi, kun työ voisija vähäsen šietyä miun mielettömyttä! Ka kyllähän työ šiijättäki. 2Mie varteičen teitä kuin tuatto omua tytärtä, niin kuin Jumala varteiččou omieh. Mie niätšen lupasin tiät yhellä ainuolla Miehellä, Hristossalla, ta tahon tuuvva tiät Hänen eteh kuin puhtahan neiččyön. 3Varajan, jotta niin kuin kiärmis šai viisahuolla pettyä Ievan, niin tiänki mieli voit rikkautuo, ta työ että enämpi ole täyvellisešti Hristossan omie. 4Työ niät hyvin šiijättä, kun ken tullou tiän luo ta šanellou toisešta Iisussašta kuin myö šanelima. Ta šiijättä šenki, kun šuanetta toisen henken kuin min jo šaita, tahi toisen hyvän viessin kuin min jo ottija vaštah. 5Ka mie kuitenki en ole mieleštäni yhtänä pahempi kuin nuo muka šuuret apostolit. 6Onnakko mie en ole muasteri pakajamah, ka mie tiijän äijän. Šen myö olemma tuonun teilä ilmi kaikin tavoin kaikissa as's'oissa.

7Lankesinko mie šuureh riähkäh, kun auttuakšeni teitä noušomah alennin iččeni, konša šanelin teilä Jumalan Hyvyä Viestie ilmain palkkua? 8Toisilla uškojakunnilla oli rahakuluja miušta, šentäh kun otin heiltä palkan, jotta voisin teitä auttua. Konša olin tiän luona ta käršin puutetta, en ni šilloin ollun kenenkänä vaivana. 9Kaiken, mitä tarvičin, miula annettih vellet, kumpaset tultih Makedonijašta. Olen starainun, jotta en miteinkänä ois tiän nisoilla, ta iellähki staraičen. 10Niin kuin on totta še, jotta Hristossa eläy miušša, niin yhtä totta on šeki, jotta Ahaijašša kenkänä ei voi eštyä milma kehuutumašta tällä. 11Mintäh? Šentähkö, kun muka en tykkyä teitä? Jumala tietäy, jotta tykkyän. Ta niin kuin en ole ottan teiltä palkkua, niin en ota iellähki. 12Šilloin nuo toiset ei voija rehenteliytyö ta šanuo, jotta hyö ruatah omua ruatuo niin kuin myö. 13Tuommoset ollah valehapostolija, hyö vain luatiuvutah Hristossan apostoliloiksi. 14Eikäi kumma, niät kun iče šaatana niise luatiutuu valon anheliksi. 15Niin jotta ei ole mitänä kummallista šiinä, jotta hänen käškyläiset luatiuvutah Jumalan käškyläisiksi. Hyö šuahah omien ruatojen mukani loppu.

Puavilan käršimykšet

16Vielä kerran šanon: elkyä pitäkkyä milma mielettömänä. A vaikka oisinki mieletöin, niin antakkua miun olla šemmosena, jotta mieki voisin hoti vähäsen kehuo iččieni. 17Mitä nyt iččieni kehuon pakajan, en pakaja Hospotin mielen mukah. Pakajan juštih niin kuin mieletöin. 18Kun kerran niin monet täššä muailmašša kehutah iččieh, niin anna mieki kehun. 19Työhän mielellänä šiijättä mielettömie, kun iče oletta niin järkövät. 20Työ še šiijättä, konša teistä luajitah orjie, konša teiltä viijäh viimesetki, tallotah jaloissa. Työ šiijättä ylpiemielisie ta niitä, ket lyyvväh teitä näkyö vaššen. 21Omakši häpiekši šanon, jotta tämmöistä myö emmä šuattan. Ka kun ken ruohtinou kehuo iččieh – pakajan nyt niin kuin mieletöin – niin ruohin mieki.

22Hyö ollah jevreit? Mie niise. Hyö ollah israelilaiset? Mie niise. Hyö ollah Aprahamin jälkiläiset? Niin mieki. 23Hyö ollah Hristossan käškyläiset? Mie vielä enämmän – pakajan juštih kuin mieletöin. Mie olen ruatan enämmän kuin hyö, tyrmäššä olen ollun tuakiempah, milma on äijän piekšetty, moničči olen kaččon kuolomalla šilmih. 24Viisi kertua šain jevreilöiltä «yhtä vailla nelläkymmentä» ruošaniskuo. 25Kolmičči milma lyötih keppilöillä, kerran kivitettih. Kolmičči olin uppuojašša laivašša, yön ta päivän olin mereššä ualtojen heittelömänä. 26Moničči olin matoilla. Oisin voinun upota jokiloih, oisin voinun joutuo rosvojen käsih. Piti varata oman muan eläjie ta vierašmualaisie, piti varata linnašša ta tyhjäššä muašša. Olin vähällä upota mereh, varasin valehvellien kera ollešša. 27Äijän olen ruatan ta nähnyn vaivua, moničči olen joutun valvomah, olen käršin nälkyä ta januo, moničči olen pyhittän, ollun vilušša ta alačči. 28Kaiken tämän lisäkši milma joka päivä painau huoli kaikista uškojakunnista. 29Kun ken ollou heikko, niin mie niise olen heikko. Kun ken lankennou riähkäh, še polttau miun šytäntä.

30Kun ollou pakko kehuo iččieni, niin kehun omua heikkoutta. 31Hospotin Iisussan Hristossan Jumala ta Tuatto – olkah Hiän ijän kaiken kiitetty – tietäy, jotta en valehtele. 32Konša mie olin Damaskissa, čuari Aretin alani piälikkö pani varteiččijat linnan ovilla, jotta šais miut kiini. Ka miut lašettih vakašša linnanšeinän ikkunašta muah, ta niin piäsin pakoh hänen käsistä.