Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
2

Elävä kivi ta pyhä rahvaš

21No niin, jättäkkyä kaikki pahuš ta kaikki ounahuš. Elkyä luajitteliutukkua, elkyä kajehtikkua, elkyä paiskua pahua toisista. 2Niin kuin vaštašyntynehillä lapšilla himottau maituo, niin teiläki himottakkah puhašta Jumalan šanua, jotta šen avulla kašvasija ta pelaštuisija. 3Olettahan työ jo «maissellun Hospotin hyvyttä». 4Tulkua Hänen luo. Hiän on elävä kivi, kumpani ei ihmisillä kelvannun, vain Jumala kačo valičči Šen ta Še oli Hänellä kallis. 5Työ niise olkua elävie kivijä, kumpasista rakennetah henkellini talo. Näin teistä tulou pyhä pappilisto, kumpani tuou henkellisie uhrija Jumalalla. Jumala hyväkšyy ne uhrit Iisussan Hristossan tähen. 6Šanouhan Hiän Pyhissä Kirjutukšissa Hristossašta näin:

– Kačo, Mie panen Siijonih kiven,

piäkiven, valitun ta kallehen.

Ken Häneh uškou,

še ei jouvu häpieh.

7Niin jotta teilä, ket ušotta, Hiän on kallis. No niillä, ket ei ušota, Hiän on «kivi, kumpasen rakentajat hylättih, a kumpasešta tuli rakennukšen piäkivi. Še on kivi, kumpaseh kompaššutah, ta kallivo, kumpaseh lanketah». 8Hyö šentäh kompaššutah, kun ei totella Jumalan šanua, ta šemmoni oša heilä on miärättyki.

9No työ še oletta valittu heimo, Čuarin pappilisto, pyhä heimo, Jumalan oma rahvaš. Jumala kučču tiät pois pimieštä omah ihmehvaloh, jotta työ šanelisija Hänen šuurista ruatoloista. 10Ennein työ että ollun kanša, vain nyt työ oletta Jumalan kanša. Ennein työ olija Jumalan armuo vailla, vain nyt työ šaita armon.

Rissitty muailmašša

11Kallehet vellet, työ, ket elättä muuvvalta tullehina vierahašša muašša. Varotan teitä, elkyä antakkua valtua runkon himoloilla, mit šojitah henkie vaštah. 12Eläkkyä hyvin toisenvierosien rahvahien joukošša, vaikka hyö kirottanehki teitä pahanruatajiksi. Kun hyö nähäh tiän hyvät ruavot, niin hyö kiitetäh Jumalua šinä päivänä, konša Hiän tulou suutimah muailmua.

Rissitty ta valtamiehet

13Hospotin tähen totelkua kaikkie muallisie vallanpitäjie: čuarie, kulla on kaikista korkein valta, 14ta muaherroja, kuita čuari on pannun kurittamah pahanruatajie ta palkiččomah hyvänruatajie. 15Niätšen Jumalan tahto on, jotta työ hyvyä ruatamalla lopettaisija mielettömien ihmisien tolkuttomat pakinat. 16Työ että ole ihmisien orjat, teilä on oma valta, vain šen vallan nimissä ei pie ruatua pahua. Eläkkyä niin kuin Jumalan orjat. 17Kunnivoittakkua kaikkie, tykäkkyä uškovellijä, varakkua Jumalua, kunnivoittakkua čuarie.

Hristossa elämän mallina

18Käškyläiset, kunnivoittakkua omie isäntie ta totelkua heitä, ei vain hyvie ta leppeitä, ka šamoin kovaluontosie. 19Plahoslovenjan šuau še, kumpani Jumalua mieleššä pityän keštäy vaivoja ta vijattomana käršiy. 20Mitä kiittämistä šiinä on, kun työ keštänettä, konša teitä kuritetah tiän pahoista ruatoloista? Vain kun työ keštänettä, konša jouvutta käršimäh hyvien ruatojen takie, šiitä Jumala teitä kiittäy. 21Niätšen šiih tiät on kučuttu. Käršihän Hristossa niise miän puolešta ta jätti meilä mallin, jotta myö kulkisima Hänen jälkijä. Pyhissä Kirjutukšissa šanotah Häneštä näin:

22– Hiän ei riähkyä luatin,

Hänen šuušta ei valehta kuultu.

23Häntä haukuttih, ka Hiän ei vaššannun šamalla. Hiän kärši, ka ei varautellun tašuamisella, kun anto Iččeh oikiemielisen Suutijan käsih. 24Hristossa Iče kanto omašša Runkoššah miän riähät rissinpuulla, jotta myö kuolisima pois riähistä ta eläsimä Jumalan tahtuo myöte. Hristossan huavat parennettih tiät. 25Työ olija niin kuin ekšynyöt lampahat [ilmain paimenta], vain nyt kačo työ myöštyjä tiän henken Paimenen ta Kaččojan luo.

3

Rissittyjen elämä pereheššä

31Šamoin työ, naiset, taipukkua oman miehen tahtoh. Šilloin ne miehet niise, ket ei ušota Jumalan šanah, oman naisen elämän kautti ilmain šanojaki kiännytäh uškoh, 2kun nähäh, mitein puhtahašti ta Jumalua varaten työ elättä. 3Elkyä čomentakkua iččienä piältäpäin: elkyä kaunehešti pletityllä tukalla, kultakoruloilla tahi vorssilla vuatteilla. 4Olkah tiän čomuš šiämeh peitetty, olkah še nöyrän ta hil'l'asen henken katomatointa kaunehutta. Še on Jumalan šilmissä kallista. 5Näin kaunissettih iččieh entisajan pyhät naiset, kumpaset ušottih Jumalan lupaukših. Hyö toteltih omie miehie, 6niin kuin Sarraki totteli Aprahamie ta kučču häntä isännäkši. Työ niise oletta Sarran tyttärie, kun ruatta hyvyä ettäkä anna minkänä varauttelun pölättyä iččienä.

7Šamoin työ, miehet, eläkkyä viisahašti oman naisen kera. Muistakkua, jotta hiän on vähäväkisempi kuin työ. Pitäkkyä heitä kunnivošša, šentäh kun hyö yheššä tiän kera šuahah Jumalalta lahjakši elämä. Šilloin mitänä ei ole tiän malittujen tiellä.

Hyvän ruatamini ta käršimini

8Lopukši šanon, jotta olkua kaikin yksimielisie, hyvät ta pahat yheššä vaššakkua, tykäkkyä uškovellijä. Olkua armollisina, hyvätapasina ta nöyrämielisinä. 9Elkyä vaššakkua pahah pahalla, haukkumiseh haukkumisella, a parempi plahoslovikkua. Työhän tiijättä, jotta plahoslovimah Jumala tiät kučču, jotta perisijä Hänen plahoslovenjan. 10Šentäh kun

še, ken tykkyäy elämyä

ta tahtou nähä hyvie päivie,

pijätelkäh omua kieltäh pahoista šanoista

ta huulijah valehen pakajamisešta.

11Kiäntykkäh hiän pois pahašta ta ruatakkah hyvyä,

eččikkäh rauhua ta staraikah löytyä šen.

12Hospotin šilmät niät kačotah oikiemielisien puoleh,

Hänen korvat kuullah heijän malitut,

ka Hospotin näkö kiäntyy pahanruatajie vaštah,

jotta hävittyä hiät muan piältä.

13Ken voit ruatua teilä pahua, kun työ kaikin voimin starainetta ruatua hyvyä? 14Ta vaikka työ joutusijaki käršimäh, šentäh kun elättä Jumalan mielen mukah, niin ošakkahat oletta. Elkyä varakkua elkyäkä hätäytykkyä, 15vain pitäkkyä Hospoti Jumala pyhänä tiän šytämeššä. Kun teiltä kyšyttäneh, mitä työ uškuon vuotatta, olkua aina valmehet antamah vaštavuš hyväsisti ta kunnivoittuan. 16Pitäkkyä omahenki puhtahana. Šilloin tiän moittijat, ket kirotah teitä pahanruatajiksi, jouvutah häpiemäh, kun nähäh tiän hyvä elämä Hristossašša. 17Parempi on ruatua hyvyä ta käršie, kun še ollou Jumalan tahto, kuin käršie pahojen ruatojen tähen. 18Vet Hristossaki kärši kerran kuoloman miän riähkien takie, oikie viäräpäijen puolešta, jotta šuattua miät Jumalan luo. Hänen Runko tapettih, ka Jumala eleytti Hänen henken. 19Ta henkenä olleššah Hiän mäni tuonelah ta pakasi Hyvyä Viestie kuollehien henkillä, kumpaset oltih šielä vankina. 20Hyö oltih niitä, ket ennein muinoin ei toteltu Jumalua, kumpani Noijan päivinä käršivällisešti vuotti šen ajan, kuni laivua rakennettih. Šiinä laivašša vain muutoma ihmini, kaikkieh kahekšan henkie, pelaštu vejen kantamina. 21Tämä vejen kautti pelaštumini juohattau kaššantah. Kaššanta ei merkiče likojen pešömistä runkošta, vain še on lupauš Jumalalla pityä omahenki riähättömänä. Šen myö šuamma Iisussan Hristossan kuollehista noušomisen kautti, 22Hänen, kumpani nousi taivahah ta istuu Jumalan oikiella puolella. Hänen vallan alla on pantu anhelit, vallat ta voimat.

4

Jumalan tahon mukani elämä

41Kun kerran Hristossa omašša Runkoššah kärši miän hyväkši, niin työ niise olkua valmehet käršimäh. Niätšen ken runkoššah käršiy, še enämpi ei luaji riähkyä. 2Šiitä hiän eläy loppusen muallisen elämän Jumalan tahon mukah eikä ihmishimojen vetämänä. 3Männehinä aikoina työ jo kyllitellein ruatoja šitä, mitä toisenvieroset ruatah. Työ vieretteliytyjä šilloin lijašša ta pahoissa himoissa, [miehet panija miehie ta elukkoja. Työ olija ilkiemieliset], työ humaloiččija, piruiččija ta juopottelija. Työ sluušija valehjumalilla kaikenmoista kauhieta ruatamalla. 4Šentäh nuo toisenvieroset nyt kummekšitah šitä, jotta työ enämpi että juokše hiän kera šamah vällällisen elämän virtah, ta paissah teistä pahua. 5Ka hyö jouvutah vaštuamah Jumalalla, kumpani rutto rupieu suutimah elävie ta kuollehie. 6Šitä vaššen on kuollehilla niise šaneltu Hyvä Viesti, jotta hyö henkeššäh elettäis niin kuin Jumala eläy, vaikka runkoššah hyö šuatih šama suutu kuin kaikki ihmiset.

7Kaiken loppu on läššä. Šentäh pitäkkyä mielet kurissa ta valvokkua, jotta voisija moliutuo. 8Ennein kaikkie tykäkkyä vaipumatta toini toista, šentäh kun tykkyämini kattau monet riähät. 9Valittamatta ottakkua ativoih toini toista. 10Iče kenki auttakkah toisie šillä henkellisellä lahjalla, min on šuanun Jumalalta, olkua Jumalan monenmoisien lahjojen hyvinä isäntinä. 11Ken pakajau, paiskah Jumalan antamilla šanoilla. Ken auttau, auttakkah voimalla, min Jumala antau. Näin Jumala šuau kaikešta kiitokšen Iisussan Hristossan kautti. Hänellä kuuluu kunnivo ta valta aina ta ilmasen ijän! Amin.

Rissityn muokat

12Kallehet vellet! Elkyä kummekšikkua šitä muokkien tulta, kumpasešša oletta. Še tuli näyttäy, keštäykö tiän uško. Elkyä ajatelkua, jotta teilä tapahtuu mitänih outuo. 13Parempi iluol'kua šiitä, jotta šuatta käršie Hristossan takie. Mitä enämmän käršittä, šitä enämmän šuatta iluo. Šilloin voitta olla hyvillänä ta pityä iluo, konša Hiän tulou omašša jumalallisešša valošša. 14Konša ihmiset haukutah teitä Hristossan nimen tähen, niin oletta ošakkahat, šentäh kun tiän piällä on jumalallisen valon Henki, Jumalan Henki. Nuo haukutah Häntä, a työ piettä Häntä kunnivošša. 15Kun vain kenkänä teistä ei joutuis käršimäh toisen tappajana, varaštajana, pahanruatajana tahi vierahih as's'oih šekautujana. 16Ka kun ken käršinöy šentäh kun on rissitty, še elkäh häpielkäh, vain kiittäkkäh Jumalua tämmöseštä ošašta.

17On tullun suutun aika, ta enšin Jumala suutiu oman rahvahan. Ka kun suutu alkanou meistä, niin mimmoni lienöy niijen loppu, ket ei taivuta uškomah Jumalan Hyvyä Viestie?

18– Kun kerran oikiemielini vaivoin pelaštuu,

niin mitein käypi jumalattomalla ta riähkähisellä?

19Šentäh ne, ket käršitäh Jumalan tahon mukah, ruatakkah iellähki hyvyä ta antakkah oman elämän Jumalan käsih. Hiän on kaiken luatin ta Häneh voipi aina uškuo.