Uuši Šana vienankarjalakši (KAR11)
7

Parikuntaelämä ta yksin olo

71Šiih, mistä työ kirjuttija, šanon näin: Miehen on hyvä olla koškomatta naiseh. 2Kuitenki, jotta että lankieis huoruintah, niin olkah joka miehellä oma naini ta joka naisella oma mieš. 3Mieš täyttäkkäh oman naisen mieštarpehen, šamoin naini oman miehen naistarpehen. 4Naisen runko ei ole hänen omašša vallašša, kun miehen, ta miehen runko ei ole hänen omašša vallašša, kun naisen. 5Elkyä kieltäytykkyä parikuntayhynnäštä, kun vain vähäsekši aikua šilloin, konša keškenäh šovitta, jotta voisija pyhittyä ta moliutuo. A šiitä tuaš yhtykkyä, jotta šaatana ei piäsis muanittelomah teitä, šentäh kun kuitenki että malta hillitä iččienä. 6Täh mie en teitä pakota, šanon vain, mitein työ voisija ruatua. 7Tahtosin, jotta kaikki ihmiset elettäis niin kuin mie iče elän. Jokahisella on kuitenki oma Jumalalta šuatu lahja, yhellä yksi, toisella toini.

8Naimattomilla, miehellä mänömättömillä ta leškilöillä mie kuitenki šanon, jotta heijän ois parempi iellähki elyä yksin niin kuin mie. 9Vain kun hyö ei voitane pityä iččieh kurissa, niin naikah ta mänkäh miehellä, šentäh kun parempi on naija ta männä miehellä kuin palua himon tulešša. 10Parikunnilla annan käšyn, eikä še käšky ole miun vain Hospotin: naini ei šua erota mieheštäh. 11Kun hiän kuitenki eronnou, niin elkäh enämpi mänkäh miehellä, tahi šopikkah hiän oman miehen kera, ta mänkäh hyö tuaš yhteh. Šamoin mieš ei šua erota naiseštah.

12Toisilla šanon mie eikä Hospoti: Kun kellä vellilöistä ollou naini, kumpani ei ušo, no hiän tahtou elyä mieheh kera, niin mieš elkäh jättäkkäh häntä. 13Ta kun uškovaisella naisella ollou mieš, kumpani ei ušo, no hiän tahtou elyä naiseh kera, niin naini elkäh jättäkkäh mieštäh. 14Mieš, kumpani ei ušo, on uškovaisen naiseh pyhittämä. Šamoten naini, kumpani ei ušo, on uškovaisen mieheh pyhittämä. Muiteinhan tiän lapšet oltais pakanoja, a nyt hyö ollah pyhie. 15Ka kun še, ken ei ušo, tahtonou erota, niin erokkah. Šilloin uškovaisen vellen tahi sisären ei ole pakko elyä šen toisen kera. Hospoti on kuččun miät elämäh rauhašša. 16Mistä tiijät, naini, voitko pelaštua oman mieheš? Tahi mieš, mistä tiijät, voitko pelaštua oman naiseš?

Rissityn oša

17Jokahini eläkkäh ielläh šiinä ošašša, min Hospoti on hänellä antan, ta pisykkäh šemmosena, mimmosena Hospoti hänet kučču. Tämän šaman neuvon mie annan kaikilla uškojakunnilla. 18Kenet Jumala on kuččun laitaleikattuna, še jiäkäh laitaleikatukši. Kenet Hiän on kuččun laitaleikkuamattomana, še elkäh ottakkah ičelläh laitaleikkaušta. 19On aivan šama, onko ihmini laitaleikattu vain ei. Tärkietä on totella Jumalan käškyjä. 20Jokahini pisykkäh šiinä ošašša, missä oli, konša Jumala kučču hänet omakšeh. 21Kun lienet ollun orja, elä šitä murehi. Ta vaikka voisitki šuaha oman vallan, niin parempi pisy orjana. 22Kenet Hospoti kučču orjana, šillä Hiän anto oman vallan. Šamoin šeki, kenet kučuttih omavaltahisena, on Hristossan orja. 23Jumala on makšan teistä šuuren hinnan. Elkyä ruvekkua ihmisien orjiksi! 24Vellet, jokahini pisykkäh Jumalan ieššä šiinä ošašša, missä hiän oli, konša hänet kučuttih.

Neiččyöt, naimattomat ta lešet

25Neiččysistä miula ei ole Hospotin antamua käškyö. Šanon kuitenki oman mielen, šentäh kun Hospotin armošta miuh voipi uškuo. 26Miun mieleštä nykysen ahissukšen aikana ihmisen ois hyvä pisyö entisenäh. 27Još šiula on naini, elä pyri eruomah häneštä. Još šiula ei ole naista, elä eči šitä ičelläš. 28A kun ni akottunetki, še ei ole riähkä. Ta kun neičyt männöy miehellä, ei šekänä ole riähkä. Akottunehet ta miehellä olijat kuitenki jouvutah muokkih, ta niistä mie tahtosin teitä šiäštyä.

29Šitä mie täššä, vellet, tahon teilä šanuo, jotta aika on vähissä. Šentäh niijenki, kellä on naini, pitäy nyt elyä niin kuin heilä ei ni oiski naista; 30niijen, ket itetäh, pitäy olla niin kuin hyö ei ni itettäis; ne, ket iluol'l'ah, olkah niin kuin ei iluol'tais; šamoin oštajien pitäy olla niin kuin hyö ei ois oššettu mitänä. 31Ne, ket käytetäh hyväkšeh šitä, mitä on täššä muailmašša, olkah niin kuin hyö šiitä mitänä ei hyövyttäis. Kačo kun tämä nykyni muailma tämmösenäh on katomaisillah.

32Mie tahtosin, jotta teilä ei ois huolie. Naimatoin huolehtiu vain šiitä, mitein ois Hospotilla mieliksi. 33A akottunut huolehtiu muallisista as's'oista, šiitä, mitein ois naisellah mieliksi. Šamanmoini ero on miehellä olijan ta neiččyön välillä. 34Miehellä mänömätöin huolehtiu vain šiitä, mitein ois Hospotilla mieliksi. Hänen huolena on pisyö puhtahana mieleltäh ta runkoltah. A miehellä olija naini huolehtiu muallisista as's'oista, šiitä, mitein ois miehelläh mieliksi. 35Tämän mie šanon jotta auttua teitä, riimuh en taho teitä panna. Tahtosin auttua teitä, jotta voisija elyä puutillah ta jotta voisija aina ruatua Hospotilla minkänä häiriččömättä.

36Kennih teistä voipi arvella, jotta ruatau pahoin täyši-ikäsellä tyttärelläh, kun ei anna häntä miehellä, vaikka tytär mänis. Ei še ole riähkä, vaikka tytär männöyki miehellä. Tuatto voit ruatua, niin kuin tytär tahtou. 37Ka kun tuatto ollou omašša šytämeššäh lujašti piättän jättyä tyttären neiččyökši eikä kenkänä pakottane häntä täh, niin hiän hyvin ruatau. 38Še, ken antau neiččyön miehellä, ruatau hyvin, a še, ken ei anna, ruatau vielä paremmin.

39Sakona šitou naisen omah mieheh šini, kuni mieš eläy. A kun mieš kuollou, lešellä on valta männä toisella miehellä, kellä tahtou, kun vain še mieš uškou Hospotih. 40No miun mieleštä hänen ois kuitenki parempi pisyö leškenä. Ta tuumin, jotta miuššaki on Jumalan Henki.

8

Valehjumalilla uhrattu liha

81Otan nyt pakinakši lihan, mi on uhrattu valehjumalilla. Myö kaikin tiijämmä uhrilihašta toven. Ka tieto luatiu ihmisen ylpiekši, a tykkyämini panou ruatamah toisien hyväkši. 2Kun ken smiettinöy, jotta jo tietäy mitänih, hänellä vielä ei ole oikieta tietuo. 3Tärkiämpi on tykätä Jumalua. Jumala tuntou šen, ken Häntä tykkyäy.

4Valehjumalilla uhratun lihan šyömiseštä myö tiijämmä, jotta muailmašša ei ole mitänä valehjumalie. Ei ole mitänä toista Jumalua, on vain Yksi ainut. 5Onhan taivahašša ta muan piällä niin šanottuja jumalie, on monieki jumalie ta isäntie, ka

6meilä on vain yksi Jumala, Tuatto.

Häneštä on kaikki lähtösin,

ta Häntä varoin myö olemma olomašša.

Meilä on vain yksi Hospoti, Iisussa Hristossa.

Hänen kautti on kaikki luajittu, myö niise.

7Vain kaikki ei tiijetä tätä. Eryähät on niin totuttu valehjumalih, jotta hyö vielä nytki lihua šyyvveššä ajatellah, jotta še on valehjumalilla uhrattuo. Ta niin heijän omahenki rupieu heitä viärittämäh. 8Tietyšti ruoka ei lähennä meitä Jumalah. Kun šyömmä, emmä voita mitänä, kun emmä šyö, emmä mänetä mitänä. 9Varokkua kuitenki, jotta tämä tiän valta šyyvvä kaikkie ei šuattais heikompie kompaštumah. 10Kun šiun heikko-uškoni velleš nähnöy šiut, kumpasella on tieto, jotta olet šyömäššä valehjumalan kojissa, niin eikö tämä muanita häntäki šyömäh uhrilihua, vaikka hänen omahenki šen kieltäy. 11Näin šiun tieto vetäy tuhoh šiun heikko-uškosen vellen, kumpasen tähen Hristossa kuoli. 12Kun työ tällä keinoin luajitta riähkyä vellijä vaštah ta šatatatta hiän horjuvua omuahenkie, niin työ luajitta riähkyä Hristossua vaštah.

13Niin jotta kun ruoka muanittanou miun vellen ruatamah omuahenkie vaštah, niin mie enämpi ijäššäh en šyö lihua, jotta en muanittais vellieni.

9

Apostolin valta

91Eikö miula ole omua valtua? Enkö mie ole apostoli? Enkö ole nähnyn Iisussua Hristossua, miän Hospotie? Eikö še ole miun työn tuloš, jotta työ rupesija uškomah Hospotih? 2Kun muut ei piettäne milma apostolina, tiän apostoli mie ainaški olen. Työ iče oletta tovissuš šiitä, jotta mie olen Hospotin apostoli.

3Niijen ieššä, ket milma suutitah, mie puolistauvun näin: 4Eikö meilä ois valtua šyyvvä ta juuvva? 5Eikö meilä ois valtua ottua matkah omua naista, uškočikkuo, niin kuin ruatah muut apostolit, Hospotin vellet ta Kifa? 6Olemmako mie ta Varnava ainuot, kenen pitäy omilla käsillä tienata elätyš? 7Onko šemmoista saltattua, ken sluušiu omilla rahoilla? Issuttaisko ken viinasatun ta ei šöis šen marjoja? Ta eikö še, ken paimentau lampahie ta kosie, juo niijen maituo?

8En täššä pakaja yksistäh šitä, mitä ihmiset ajatellah näistä as's'oista, vet Sakona niise šanou šamua. 9Onhan Moissein Sakonašša šanottu: «Elä šivo kiini puimašša olijan härän šuuta». Häristäköš Jumala täššä huolehtiu? 10Eiköš Hiän šano tätä meitä varoin? Tietyšti! Meitä varoinhan on kirjutettu: «Kyntäjän pitäy kyntyä ta puijan puija šiinä toivošša, jotta šuau pellon tulošta oman ošan». 11No kun myö kylvimä teih henkellisen kylvön, niin oisko še liijan äijän, još leikkuasima teiltä muallista eluo? 12Kun muilla ollou valta šuaha teiltä mitänih, eikö meilä ole vielä šuurempi valta? Kuitenki myö emmä ole käyttän tätä valtua. Keššämmä mitä vain, jotta emmä šuinki ois haittana Hristossan Hyvän Viessin leviemisellä.

13Ettäkö tiijä, jotta jumalankojissa ruatajat papit šuahah šieltä oma ruoka? Ta ne, ket ruatah uhrialttarin luona, šuahah alttarilla pannuista uhriloista oman ošan? 14Šamoin Hospoti käški, jotta ken Hyvyä Viestie šanelou, šen on šuatava piänelätyš šiitä ruavošta. 15Ka mie en ole käyttän hyväkšeni tätä valtua. Enkä kirjuta tätä šitä vaššen, jotta vuatisin tämmöistä ičelläni. Mie ennein kuolisin! Täštä olen ylpie, eikä kenkänä voi kiskuo miulta šitä, mistä olen ylpie. 16Šiinä, jotta šanelen Hyvyä Viestie, miula ei ole mitänä ylpeilömistä. Miun on pakko niin ruatua. Paha miut perikkäh, kun en Hyvyä Viestie šanelle! 17Kun mie šanelisin šitä omašta tahošta, niin voisin vuatie palkkua. A kun kerran en šanele šitä omašta tahošta, niin mie vain ruan šitä työtä, mi miula annettih. 18Mipä šilloin on miun palkka? Še, jotta šanelen Hyvyä Viestie Hristossašta ilmain palkkua, enkä käytä hyväkšeni šitä valtua, min miula antau tämä työ.

19Miula on oma valta, en ole kenenkänä orja. Olen kuitenki ruvennun kaikkien orjakši, jotta voittasin Hristossalla niin äijän ihmisie kuin šuinki voin. 20Jotta šaisin Hristossan omiksi jevreilöitä, elin hiän kera ollešša kuin jevrei. Jotta šaisin Hänen omiksi Sakonan mukah eläjie, mieki olin kuin Sakonan mukah eläjä. 21Jotta šaisin Hänen omiksi Sakonatta eläjie, heijän joukošša elin niin kuin miula niise ei ois Sakonua. Vaikka en mie tietyšti ilmain Jumalan sakonua ole – onhan miula Hristossan sakona. 22Jotta šaisin heikkoja Hristossan puolella, olin hiän kera kuin iče niise oisin heikko. Kaikilla mie olen ollun kaikkena, jotta voisin pelaštua hoti muutomie. 23Tämän mie ruan Hyvän Viessin tähen, jotta ičeki šaisin šiitä tulijan plahoslovenjan.

24Työ vet tiijättä, jotta kaikki kilpailušša juoksijat juoššah, a vain yksi šuau palkinnon. Šentäh juoškua niin, jotta šaisija šen! 25Kaikki kilpailijat pietäh iččieh lujašša kurissa, juoksijat šitä vaššen, jotta voittua venčča. A še venčča ruttoh kuivau. Myö piemmä iččienä lujašša kurissa, kun tahomma voittua ikuhisen venčan. 26Šentäh mie en juokše tyhjäh, enkä nyrkkeilleššä piekšä ilmua. 27Mie pien oman runkon kurissa ta pakotan šen tottelomah, jotta toisilla Hyvyä Viestie šanellešša milma iččieni ei hylättäis.